لوقا 16 FHB Father's Heart Bible™

16 ¹عيسىٰ خپلو مريدانو ته هم وفرمائيل چې، ”يو مالدار سړے وو چې يو ګوماشته يې درلودو، او د هغۀ باندې دا الزام لګولے شوے وو چې هغه د مالدار مال ضائع کوى. ²نو هغۀ هغه راوغوښتو او ورته يې ووئيل چې، ’دا څۀ دى چې زۀ ستا په حقله اورم؟ د خپلې ګوماشتګۍ حساب راکړه، ځکه چې نور تۀ د انتظام کار نۀ شې کولے.‘

³ګوماشتې په خپل زړۀ کښې ووئيل چې، ’اوس زۀ څۀ وکړم؟ زما مالِک زما نوکرى زما نه اخلى. زۀ دومره طاقتور نۀ يم چې کَنْدَه وکړم، او د ګدائى کولو نه شرمېږم.‘ ⁴زۀ پوهېږم چې څۀ به وکړم، دې دپاره چې کله زۀ له دې کاره ګوښه شم، نو خلق به ما په خپلو کورونو کښې ښۀ راغلاست ووائى.‘ ⁵نو هغۀ د خپل مالِک قرضداران يو يو راوبلل، او د اول نه يې وپوښتل چې، ’تا باندې زما د مالِک څومره قرض دے؟‘ ⁶هغۀ ووئيل چې، ’سل پيمانې د زيتُون تېل.‘ ګوماشتې ورته ووئيل چې، ’خپل بيل واخله، ژر کښېنه او پنځوس وليکه.‘ ⁷بيا يې بل نه وپوښتل چې، ’او تا باندې څومره قرض دے؟‘ هغۀ ووئيل چې، ’سل پيمانې غنم.‘ ورته يې ووئيل چې، ’خپل بيل واخله او اتيا وليکه.‘

⁸نو مالِک هغه بې‌ايمانه ګوماشته په دې خاطر وستايلو چې هغۀ هوښيارى وکړه، ځکه چې د دې زمانې اولاد د خپل نسل سره د چلند کښې د رڼا د اولادو نه زيات هوښيار وى. ⁹زۀ تاسو ته وايم چې د دُنيا د مال په وسيله ځان دپاره دوستان جوړ کړئ، دې دپاره چې کله هغه ختم شى، نو هغوئ تاسو په ابدى ځايونو کښې ښۀ راغلاست ووائى. ¹⁰څوک چې په وړو خبرو کښې وفادار وى هغه په لويو خبرو کښې هم وفادار وى، او څوک چې په وړو خبرو کښې بې‌ايمانه وى هغه په لويو خبرو کښې هم بې‌ايمانه وى. ¹¹نو کۀ تاسو د دُنيا د مال په حقله وفادار نۀ وئ، نو څوک به تاسو باندې د رښتينى دولت اعتبار وکړى؟ ¹²او کۀ تاسو د بل چا د مال په حقله وفادار نۀ وئ، نو څوک به تاسو له هغه څۀ درکړى چې ستاسو خپل وى؟ ¹³هيڅ نوکر د دوو مالِکانو نوکرى نۀ شى کولے. هغه به له يو سره نفرت کوى او له بل سره به مينه کوى، يا به په يو پورې ټينګ وى او بل به حقير ګڼى. تاسو د زمونږ پلار او د دولت دواړو نوکرى نۀ شئ کولے.“

¹⁴فريسيانو چې د پېسو مينه ناکان وُو، دا ټولې خبرې واورېدلې او په هغۀ پورې يې ملنډې وهلې.

¹⁵هغۀ هغوئ ته وفرمائيل چې، ”تاسو د خلقو په مخکښې ځانونه صادق ګرځوئ، خو زمونږ پلار ستاسو په زړونو پوهيږى. څۀ شے چې د خلقو په نزد قدرمن وى، هغه د زمونږ پلار په نزد مکروه دے.“

¹⁶”شريعت او پېغمبران د يحيىٰ تر وختۀ پورې وُو، له هغه وخت راهيسې د زمونږ پلار د بادشاهۍ زيرے اعلانيږى، او هر څوک په زور سره په دې کښې ننوځى.“ ¹⁷”خو د آسمان او زمکې ختمېدل د دې نه اسان دى چې د شريعت يوه نُقطه هم ضائع شى.“

¹⁸”څوک چې خپله ښځه طلاقوى او له بلې سره وادۀ کوى هغه زنا کوى، او څوک چې له داسې ښځې سره وادۀ کوى چې د خپل خاوند نه طلاقه وى هغه هم زنا کوى.“

مالدار سړے او لعزر

¹⁹”يو مالدار سړے وو چې ارغوانى او ښائسته کتان يې اغوستل، او هره ورځ به يې په لوئ شان سره عيش عشرت کولو. ²⁰او يو غريب سړے چې نوم يې لعزر وو د هغۀ د دروازې په خوا کښې پروت وو، چې ټول بدن يې په زخمونو پوښلے وو، ²¹او دا يې خوښوله چې د مالدار سړى د دسترخوان نه چې کوم ټوټې راخوري هغه وخورى، بلکې سپى به هم راتلل او د هغۀ زخمونه به يې څټل. ²²بيا هغه غريب سړے مړ شو، او فرښتو هغه د اِبراهيم خوا ته يووړو. مالدار سړے هم مړ شو او ښخ کړے شو، ^a a v22 د اِبراهيم خوا: دا د يهوديانو يوه تمثيلى خبره ده چې د هغه آرام ځائ دپاره ده چرته چې صادقان د مرګ نه پس آرام کوى او د قيامت انتظار کوى. ²³او په قبر کښې په عذاب کښې هغۀ پاس وکتل او اِبراهيم يې لرې وليدو، او لعزر د هغۀ په خوا کښې. ^b b v23 عالمِ اموات (Hades) د مړو ساحه ده، د مرګ او د آخرى عدالت ترمنځ د انتظار ځائ — دا د عدالت د آخرى ځائ سره يو شان نۀ دے. ²⁴هغۀ چغه کړه چې، ’اے پلار اِبراهيمه، په ما رحم وکړه. لعزر راولېږه چې د خپلې ګوتې سر په اوبو کښې لۀ کړى او زما ژبه يخه کړى، ځکه چې زۀ په دې لمبه کښې په عذاب کښې يم.‘

²⁵خو اِبراهيم ووئيل چې، ’اے بچيه، ياد لره چې تا په خپل ژوند کښې ښۀ شيان ترلاسه کړل، او لعزر هم هغه شان بد شيان. اوس هغه دلته آرام کوى، او تۀ په عذاب کښې يې. ²⁶او د دې ټولو نه علاوه، زمونږ او ستاسو په منځ کښې يوه لويه کنده ده، دې دپاره چې څوک چې غواړى چې له دې ځايه ستاسو خوا ته راشى هغه نۀ شى راتلے، او نۀ څوک له هغه ځايه زمونږ خوا ته راتلے شى.‘

²⁷نو هغۀ ووئيل چې، ’اے پلاره، نو زۀ له تا نه مِنَت کوم چې هغه زما د پلار کور ته ولېږه، ²⁸ځکه چې زما پنځۀ وروڼه دى — هغه دې هغوئ خبردار کړى، دې دپاره چې هغوئ هم د عذاب دې ځائ ته رانۀ شى.‘

²⁹خو اِبراهيم ووئيل چې، ’د هغوئ سره موسىٰ او پېغمبران شته، هغوئ دې هغوئ ته غوږ ونيسى.‘

³⁰هغۀ ووئيل چې، ’نه، اے پلار اِبراهيمه، خو کۀ د مړو نه څوک هغوئ ته لاړ شى، نو هغوئ به توبه وباسى.‘

³¹اِبراهيم ورته ووئيل چې، ’کۀ هغوئ د موسىٰ او پېغمبرانو خبرې نۀ اورى، نو کۀ د مړو نه څوک راژوندے هم شى، بيا به هم هغوئ باور ونۀ کړى.‘“