جبعونيانو د خُدائ پاک له خلقو سره دوکه وکړه
جبعونیان په زړو څپلیو او پوڅ شوې ډوډۍ سره راځي، او دعوه کوي چې له لرې سفره راغلي دي. اسرائیل توښه ګوري خو له زموږ پلار نه پوښتي، او د تړون قسم خوري. درې ورځې وروسته دروغ ښکاره کېږي — او قسم لا هم پر ځای پاتې دی، نو هغوی لرګي ماتوونکي کېږي.
9 1کله چې د اُردن د پورې غاړې ټولو بادشاهانو، يعنې هغو چې په غرنۍ علاقه، په ميدان، او د لبنان په لور د لوئ سمندر د ټولې غاړې په اوږدو کښې وُو، يعنې حِتيانو، اموريانو، کنعانيانو، فرزيانو، حويانو او يبوسيانو، دا واورېدل، 2نو هغوئ ټول يو ځائ راټول شول چې د يشوع او اِسرائيل سره يو موټے شى او جنګ وکړى. 3خو کله چې د جبعون خلقو دا واورېدل چې يشوع د يريحو او عى سره څۀ کړى وُو، 4نو هغوئ هم مکارى وکړه او روان شول، او ځانونه يې داسې وښودل لکه ايلچيان، او د خپلو خرو دپاره يې زاړۀ بوجۍ او د مئو زاړۀ مشکونه چې څيرې او ګنډلى وُو، واخستل، 5او په خپلو پښو يې زاړۀ او ګنډل شوى څپلۍ، او په ځان يې زاړۀ شلېدلى جامې اغوستې وې؛ او د هغوئ ټوله ډوډۍ وچه او ماته شوې وه. 6هغوئ د جلجال په خېمه ګاه کښې يشوع ته لاړل او هغۀ ته او اِسرائيليانو ته يې ووئيل چې، ”مونږ د يو لرې ملک نه راغلى يُو؛ نو اوس زمونږ سره لوظ وکړئ.“
7خو د اِسرائيليانو سړو حويانو ته ووئيل چې، ”کېدے شى چې تاسو همدلته زمونږ په مينځ کښې اوسېږئ. نو مونږ تاسو سره څنګه لوظ وکړو؟“
8هغوئ يشوع ته ووئيل چې، ”مونږ ستا خادمان يُو.“ يشوع ترې پوښتنه وکړه چې، ”تاسو څوک يئ، او د کوم ځائ نه راغلى يئ؟“
9هغوئ هغۀ ته ووئيل چې، ”ستا خادمان ستا د مالِک خُدائ د نوم په خاطر د يو ډېر لرې ملک نه راغلى دى، ځکه چې مونږ د هغۀ شهرت اورېدلے دے، يعنې هر څۀ چې هغۀ په مصر کښې وکړل، 10او هر څۀ چې هغۀ د اُردن د پورې غاړې د اموريانو دواړو بادشاهانو سره وکړل، يعنې د حسبون بادشاه سيحون او د بشن بادشاه عوج سره، چې په عستاروت کښې يې بادشاهى کوله. 11نو زمونږ مشرانو او زمونږ ټولو خلقو ووئيل چې، ’د سفر دپاره توښه واخلئ، لاړ شئ او د هغوئ سره وګورئ، او هغوئ ته ووايئ چې، ”مونږ ستاسو خادمان يُو؛ نو اوس زمونږ سره لوظ وکړئ.“‘ 12زمونږ دا ډوډۍ هغه ورځ چې مونږ ستاسو خوا ته د راتلو دپاره روان شوو، کله چې مونږ په خپل کور کښې بسته کوله نو تاوده وه؛ خو اوس ګورئ چې وچه او ماته شوې ده. 13او د مئو دا مشکونه چې کله مونږ ډک کړل نو نوى وُو، خو اوس څيرې شوى دى. او زمونږ جامې او څپلۍ د دې ډېر اوږدۀ سفر له کبله زاړۀ شوى دى.“
14نو هغو سړو د هغوئ د توښې نه څۀ وڅکل، خو پلار نه يې مشوره ونۀ غوښته. 15نو يشوع د هغوئ سره سوله وکړه او چې هغوئ ژوندى پاتې شى، نو لوظ يې ورسره وتړلو، او د جماعت مشرانو هغوئ ته قسم وخوړو. a a v15 ”لوظ تړل“ يو زوړ محاوره دے: رسمى تړونونه د دې په وسيله پخ کېدل چې حيوانات قربانى کړى شى او د دواړو فريقونو په مينځ کښې وويشلى شى. 16د هغوئ سره د لوظ کولو نه درې ورځې پس، هغوئ واورېدل چې دا خلق خو د هغوئ ګاونډيان دى او د هغوئ په مينځ کښې اوسېږى. 17نو اِسرائيليان روان شول او په درېمه ورځ د هغوئ ښارونو ته ورسېدل. د هغوئ ښارونه دا وُو: جبعون، کفيره، بيروت او قريت يعاريم. 18خو اِسرائيليانو پرې حمله ونۀ کړه، ځکه چې د جماعت مشرانو هغوئ ته د زمونږ د پلار، د اِسرائيل د خُدائ پاک، په نامه قسم کړے وو. نو ټول جماعت د مشرانو خلاف شکايت وکړو. 19خو ټولو مشرانو ټول جماعت ته ووئيل چې، ”مونږ هغوئ ته د زمونږ د پلار، د اِسرائيل د خُدائ پاک، په نامه قسم کړے دے، نو اوس مونږ هغوئ ته لاس نۀ شو وړلے. 20مونږ به د هغوئ سره دا وکړو: هغوئ به ژوندى پرېږدو، ترڅو چې د هغه قسم له کبله چې مونږ هغوئ ته کړے دے، په مونږ باندې کوم غضب رانۀ شى.“ 21مشرانو هغوئ ته ووئيل چې، ”هغوئ دې ژوندى پاتې شى.“ نو هغوئ د ټول جماعت دپاره د لرګيو ماتوونکى او د اوبو راوړونکى شول، لکه څنګه چې مشرانو وعده کړې وه.
22نو يشوع هغوئ راوبلل او ورته يې ووئيل چې، ”تاسو ولې مونږ سره دوکه وکړه او ومو وئيل چې، ’مونږ ستاسو نه ډېر لرې اوسېږو،‘ حالانکې چې تاسو خو همدلته زمونږ په مينځ کښې اوسېږئ؟ 23نو اوس تاسو لعنتى يئ: تاسو به تل غلامان اوسئ، يعنې زما د پلار د کور دپاره د لرګيو ماتوونکى او د اوبو راوړونکى.“
24هغوئ يشوع ته جواب ورکړو چې، ”ستا خادمانو ته دا خبره ښکاره کړې شوې وه چې ستا مالِک خُدائ خپل خادم موسىٰ ته حُکم کړے وو چې تاسو ته به دا ټوله زمکه درکړى او ستاسو د مخې به يې د دې زمکې ټول اوسېدونکى تباه کړى. نو مونږ ستاسو له وجې د خپل ژوند دپاره ډېر ووېرېدلو، ځکه مو دا کار وکړو. 25اوس مونږ ستا په لاس کښې يُو. څۀ چې ستا په نظر کښې ښۀ او سم ښکارى، هغه زمونږ سره وکړه.“
26نو هغۀ د هغوئ سره همداسې وکړل، او هغوئ يې د اِسرائيليانو د لاس نه بچ کړل، او اِسرائيليانو هغوئ ونۀ وژل. 27هغه ورځ يشوع هغوئ د جماعت دپاره او د زمونږ د پلار د قربانګاه دپاره د لرګيو ماتوونکى او د اوبو راوړونکى وګرځول، په هغه ځائ کښې چې هغه به يې غوره کوى، او تر نن ورځې پورې همداسې دى.