Die Gibeoniete bedrieg God se volk

Die Gibeoniete daag op met verslete sandale en beskimmelde brood en beweer hulle het ver gereis. Israel ondersoek die padkos maar raadpleeg nie ons Vader nie, en sweer 'n verdrag. Drie dae later kom die leuen uit — en die eed staan steeds, dus word hulle houtkappers.

Hoofstuk 9.

Toe al die konings oorkant die Jordaan—in die bergland, die laagland en langs die hele kus van die Groot See na Libanon toe—die Hetiete, Amoriete, Kanaäniete, Feresiete, Hewiete en Jebusiete hiervan hoor, het hulle soos een man saamgekom om teen Josua en Israel te veg. Maar toe die inwoners van Gibeon hoor wat Josua met Jerigo en met Ai gedoen het, het hulle ook met listigheid opgetree: hulle het vermom as boodskappers vertrek en verslete sakke en ou wynsakke, geskeur en gelap, vir hulle donkies saamgeneem, verslete, gelapte sandale aan hulle voete en verflenterde klere aan hulle lyf; al hulle brood was droog en verkrummel. Hulle het na Josua by die kamp in Gilgal toe gegaan en vir hom en die Israeliete gesê: “Ons kom uit ’n ver land; sluit nou ’n verbond met ons.”

Maar die manne van Israel het vir die Hewiete gesê: “Miskien woon julle reg tussen ons. Hoe kan ons ’n verbond met julle sluit?”

Hulle het vir Josua gesê: “Ons is u dienaars.” Josua vra: “Wie is julle, en waarvandaan kom julle?”

Hulle het vir hom gesê: “U dienaars het uit ’n baie ver land gekom ter wille van die naam van die HERE u God, want ons het sy roem gehoor—alles wat hy in Egipte gedoen het, en alles wat hy met die twee Amoritiese konings oorkant die Jordaan gedoen het—Sihon, koning van Gesbon, en Og, koning van Basan, wat in Astarot geregeer het. So het ons oudstes en ons hele volk gesê: ‘Neem padkos vir die reis, gaan hulle tegemoet en sê vir hulle: “Ons is julle dienaars; sluit nou ’n verbond met ons.” ’ Ons brood was nog warm toe ons dit by die huis ingepak het op die dag toe ons vertrek het om na u toe te kom; maar kyk nou—dit is droog en verkrummel. Hierdie wynsakke was nuut toe ons dit gevul het—nou is hulle geskeur. En ons klere en sandale is verslete van die baie lang reis.”

Toe proe die manne van hulle padkos, maar hulle het nie ons Vader om raad gevra nie. Toe sluit Josua vrede met hulle en sny ’n verbond om hulle te laat lewe, en die leiers van die gemeente het ’n eed teenoor hulle afgelê. ^a Drie dae later, nadat hulle die verbond met hulle gesluit het, het hulle gehoor dat hierdie mense bure is wat tussen hulle woon. Die Israeliete het vertrek en op die derde dag by hulle stede aangekom. Hulle stede: Gibeon, Kefira, Beërot en Kirjat-Jearim. Maar Israel het hulle nie aangeval nie, omdat die leiers van die vergadering by ons Vader, die God van Israel, aan hulle gesweer het. En die hele vergadering het teen die leiers gemurmureer. Maar al die leiers het vir die hele gemeente gesê: “Ons het by ons Vader, die God van Israel, aan hulle gesweer, en daarom kan ons hulle nou nie aanraak nie. Dit is wat ons met hulle sal doen: laat hulle lewe, sodat daar geen toorn op ons val oor die eed wat ons aan hulle gesweer het nie.” Die leiers het vir hulle gesê: “Laat hulle lewe.” So het hulle houtkappers en waterdraers vir die hele gemeenskap geword, soos die leiers beloof het.

Toe ontbied Josua hulle: “Waarom het julle ons bedrieg deur te sê: ‘Ons woon baie ver van julle af,’ terwyl julle reg tussen ons woon? Daarom is julle nou vervloek: julle sal altyd dienaars wees—houtkappers en waterdraers vir die huis van my Vader.”

Hulle het vir Josua geantwoord: “Aan u dienaars is duidelik vertel dat die HERE u God sy dienaar Moses beveel het om die hele land aan u te gee en almal wat daarin woon voor julle uit te roei. Daarom, omdat ons baie bang was vir ons lewe vanweë julle, het ons dit gedoen. Nou is ons in u hand. Doen met ons wat ook al goed en reg is in u oë.”

So het hy met hulle gedoen: hy het hulle gered uit die hand van die Israeliete, en hulle het hulle nie doodgemaak nie. Daardie dag het Josua hulle houtkappers en waterdraers gemaak vir die gemeente en vir die altaar van ons Vader by die plek wat hy sou kies—en so bly dit vandag nog.