2 Księga Kronik 26

26 ¹Wtedy cały lud Judy ustanowił królem Uzjasza, mającego szesnaście lat, w miejsce jego ojca Amazjasza. ²Odbudował Elat i przywrócił go Judzie, po tym jak król spoczął ze swoimi przodkami. ³Uzjasz został królem w wieku szesnastu lat i panował pięćdziesiąt dwa lata w Jerozolimie. Matką jego była Jekolia z Jerozolimy. ⁴Czynił to, co prawe w oczach naszego Ojca, tak jak czynił jego ojciec Amazjasz. ⁵Oddał się szukaniu naszego Ojca za dni Zachariasza, który uczył go bojaźni naszego Ojca; a dopóki szukał naszego Ojca, powodziło mu się.

⁶Wyruszył i walczył z Filistynami, burząc mury Gat, Jabne i Aszdodu. Zbudował miasta w pobliżu Aszdodu i pośród Filistynów. ⁷Nasz Ojciec pomógł mu przeciwko Filistynom, Arabom z Gur-Baal i Meunitom. ⁸Ammonici płacili Uzjaszowi daninę, a jego sława sięgnęła granic Egiptu, bo stał się bardzo potężny. ⁹Uzjasz zbudował w Jerozolimie wieże przy Bramie Narożnej, przy Bramie Doliny i przy Narożniku, i umocnił je. ^a a v9 Narożnik był szczególnym, wystającym odcinkiem muru miejskiego Jerozolimy, odrębnym od wymienionych bram. ¹⁰Zbudował wieże na pustyni i wykopał wiele cystern, bo miał liczne stada na nizinach i na równinie. Utrzymywał rolników i winogrodników na wzgórzach i żyznych polach, bo kochał ziemię. ¹¹Uzjasz miał wojsko wyćwiczonych żołnierzy, wyruszających na wojnę oddziałami, spisanych przez pisarza Jeiela i urzędnika Maaseję, pod dowództwem Chananiasza, jednego z dowódców króla. ¹²Całkowita liczba naczelników rodów dowodzących dzielnymi wojownikami wynosiła 2600. ¹³Pod ich dowództwem było wojsko liczące 307 500, wyćwiczone do prowadzenia wojny z wielką mocą, aby pomagać królowi przeciwko jego wrogom. ¹⁴Uzjasz zaopatrzył całe wojsko w tarcze, włócznie, hełmy, pancerze, łuki i kamienie do proc. ¹⁵W Jerozolimie sporządził machiny wymyślone przez biegłych ludzi, ustawione na wieżach i narożnikach, aby wystrzeliwać strzały i miotać wielkie kamienie. Jego sława rozeszła się daleko, bo w cudowny sposób doznawał pomocy, aż stał się potężny.

Pycha Uzjasza i jego upadek

¹⁶Gdy Uzjasz stał się potężny, jego serce wzbiło się w pychę, co doprowadziło go do upadku. Sprzeniewierzył się naszemu Ojcu, wchodząc do świątyni naszego Ojca, aby spalić kadzidło na ołtarzu kadzenia. ¹⁷Kapłan Azariasz wszedł za nim, a z nim osiemdziesięciu odważnych kapłanów naszego Ojca. ¹⁸Wystąpili przeciwko królowi Uzjaszowi, mówiąc: „Nie tobie, Uzjaszu, przystoi spalać kadzidło naszemu Ojcu, lecz kapłanom, potomkom Aarona, poświęconym do spalania kadzidła. Opuść świątynię, bo sprzeniewierzyłeś się i nie przyniesie ci to czci od naszego Ojca.”

¹⁹Uzjasz wpadł w gniew. Gdy z kadzielnicą w ręku, by spalić kadzidło, unosił się gniewem na kapłanów, na jego czole wystąpiła choroba skóry czyniąca nieczystym — tam, przed kapłanami, w domu naszego Ojca, obok ołtarza kadzenia. ²⁰Gdy najwyższy kapłan Azariasz i wszyscy kapłani zwrócili się ku niemu i zobaczyli chorobę na jego czole, pospiesznie wyprowadzili go, a i on sam spieszył się, by wyjść, ponieważ nasz Ojciec go dotknął. ²¹Król Uzjasz chorował aż do swojej śmierci. Mieszkał w osobnym domu, wciąż chory, odcięty od domu naszego Ojca. Jego syn Jotam zarządzał pałacem i rządził ludem tej ziemi.

²²Pozostałe czyny Uzjasza, od pierwszych do ostatnich, spisał prorok Izajasz, syn Amosa. ²³Uzjasz spoczął ze swoimi przodkami i pochowano go obok nich na polu grzebalnym należącym do królów, bo mówiono: „Miał chorobę skóry.” Jego syn Jotam panował w jego miejsce.