دوم تواریخ 26

26 ¹آنگاه تمامِ قومِ یهودا عُزّیای شانزده‌ساله را به‌جای پدرش اَمَصیا پادشاه ساختند. ²او اِیلوت را از نو بنا کرد و پس از آنکه پادشاه با پدرانش آرمید، آن را به یهودا بازگردانید. ³عُزّیا در شانزده‌سالگی پادشاه شد و پنجاه‌ودو سال در اورشلیم سلطنت کرد. نامِ مادرش یِکُلیا و از اورشلیم بود. ⁴او آنچه را در نظرِ پدر ما راست بود به‌جا آورد، درست همان‌گونه که پدرش اَمَصیا کرده بود. ⁵او در روزگارِ زکریا، که ترسِ پدر ما را به او می‌آموخت، خود را وقفِ طلبِ پدر ما ساخت؛ و تا زمانی که پدر ما را می‌جُست، کامیاب می‌شد.

⁶او بیرون رفت و با فلسطینیان جنگید و دیوارهای جَت و یَبنِه و اَشدود را فروریخت. و شهرهایی نزدیکِ اَشدود و در میانِ فلسطینیان بنا کرد. ⁷پدر ما او را در برابرِ فلسطینیان و عربانِ ساکنِ جور بَعل و مَعونیان یاری داد. ⁸عَمّونیان به عُزّیا خَراج پرداختند و آوازهٔ او تا مرزِ مصر رسید، زیرا بسیار نیرومند شده بود. ⁹عُزّیا در اورشلیم برجهایی نزدِ دروازهٔ زاویه و دروازهٔ وادی و بر گوشهٔ حصار بنا کرد و آنها را مستحکم ساخت. ^a a v9 «گوشهٔ حصار» بخشِ برجستهٔ ویژه‌ای از دیوارِ شهرِ اورشلیم بود که از دروازه‌های نام‌برده متمایز بود. ¹⁰او برجهایی در بیابان بنا کرد و آب‌انبارهای بسیار کَند، زیرا در دشتِ پست و در جلگه رمه‌های فراوان داشت. و در کوهستان و در مزارعِ حاصلخیز کشاورزان و باغبانان نگاه می‌داشت، زیرا خاک را دوست می‌داشت. ¹¹عُزّیا سپاهی از سربازانِ کارآزموده داشت که فوج‌فوج به جنگ بیرون می‌رفتند، به شماری که یِعیئیلِ کاتب و مَعَسیای صاحب‌منصب، زیرِ نظرِ حَنَنیا که یکی از سردارانِ پادشاه بود، برشمرده بودند. ¹²شمارهٔ کُلِّ رؤسای خاندان‌ها که فرماندهی دلاورانِ جنگاور را بر عهده داشتند، دو هزار و ششصد نفر بود. ¹³زیرِ فرمانِ ایشان سپاهی مرکب از سیصد و هفت هزار و پانصد تن بود، کارآزموده برای جنگیدن با قدرتِ بسیار، تا پادشاه را در برابرِ دشمنانش یاری دهند. ¹⁴عُزّیا تمامِ آن سپاه را به سپرها و نیزه‌ها و کلاهخودها و زره‌ها و کمان‌ها و سنگ‌های فلاخن مجهّز ساخت. ¹⁵و در اورشلیم ماشین‌هایی ساخت که مردانِ ماهر اختراع کرده بودند، تا بر برجها و گوشه‌ها نصب شوند و تیرها بیندازند و سنگ‌های بزرگ پرتاب کنند. و آوازهٔ او به دوردست‌ها پراکنده شد، زیرا به‌طرزی شگفت‌انگیز یاری یافت تا نیرومند گردید.

غرورِ عُزّیا و سقوطِ او

¹⁶اما چون عُزّیا نیرومند شد، دلش مغرور گشت که به سقوطِ او انجامید. او به پدر ما خیانت ورزید و به معبدِ پدر ما درآمد تا بر مذبحِ بُخور، بُخور بسوزاند. ¹⁷عَزَریای کاهن از پیِ او درآمد، و همراهِ او هشتاد کاهنِ پدر ما که مردانی دلیر بودند. ¹⁸ایشان با عُزّیای پادشاه رویاروی شدند و گفتند: «ای عُزّیا، سوزاندنِ بُخور برای پدر ما کارِ تو نیست، بلکه کارِ کاهنان است، یعنی فرزندانِ هارون که برای سوزاندنِ بُخور تقدیس شده‌اند. از قُدس بیرون رو، زیرا خیانت ورزیده‌ای و این از جانبِ پدر ما هیچ حرمتی برایت به بار نمی‌آورد.»

¹⁹عُزّیا خشمگین شد. در حالی که مِجمَری در دست داشت تا بُخور بسوزاند و بر کاهنان خشم می‌گرفت، بیماریِ پوستیِ نجس‌کننده‌ای بر پیشانی‌اش پدیدار گشت — همان‌جا در حضورِ کاهنان، در خانهٔ پدر ما، در کنارِ مذبحِ بُخور. ²⁰چون عَزَریای کاهنِ اعظم و همهٔ کاهنان به‌سوی او نگریستند و آن بیماری را بر پیشانی‌اش دیدند، او را به‌شتاب بیرون بردند؛ و خودِ او نیز شتافت تا بیرون رود، زیرا پدر ما او را زده بود. ²¹عُزّیای پادشاه تا روزِ مرگش به آن بیماری مبتلا بود. او در خانه‌ای جداگانه زندگی می‌کرد، همچنان بیمار و از خانهٔ پدر ما بریده. و پسرش یوتام سرپرستیِ کاخ را بر عهده داشت و بر قومِ آن سرزمین حکومت می‌کرد.

²²بقیهٔ کارهای عُزّیا، از اول تا آخر، اِشعیای نبی، پسرِ آموص، به نگارش درآورد. ²³عُزّیا با پدرانش آرمید و او را نزدیکِ ایشان در مزرعهٔ گورستانی که از آنِ پادشاهان بود دفن کردند، زیرا گفتند: «او بیماریِ پوستی دارد.» و پسرش یوتام به‌جای او سلطنت کرد.