دوم تواریخ 25

25 ¹اَمَصیا در بیست‌وپنج سالگی پادشاه شد و بیست‌ونه سال در اورشلیم سلطنت کرد. نام مادرش یِهوعَدّان و اهل اورشلیم بود. ²او آنچه را در نظر پدر ما راست بود به جای آورد، اما نه با تمامیِ دل. ³چون پادشاهی در دستش استوار شد، آن خادمانی را که پدرش، پادشاه، را کشته بودند، به قتل رسانید.

⁴اما فرزندانشان را نکشت، چنانکه در شریعت، در کتاب موسی، نوشته شده است، آنجا که پدر ما امر فرمود: «پدران و مادران نباید به جای فرزندان بمیرند، و نه فرزندان به جای پدران و مادران؛ هر کس به سبب گناه خودش باید بمیرد.»

⁵اَمَصیا یهودا را گرد آورد و ایشان را بر حسب خاندان‌های پدری، زیر فرمان سرداران هزاره و سرداران صده، برای تمامی یهودا و بنیامین سازمان داد. آنگاه کسانی را که بیست ساله و بالاتر بودند شمرد: سیصد هزار مرد برگزیده و آمادهٔ جنگ که نیزه و سپر به دست می‌گرفتند. ⁶همچنین صد هزار جنگاور دلیر از اسرائیل را در برابر قریب به هفت هزار و پانصد پوند نقره اجیر کرد. ⁷مردی از جانب پدر ما نزد او آمد و گفت: «ای پادشاه، مگذار لشکر اسرائیل با تو برود، زیرا پدر ما با اسرائیل نیست—با هیچ‌یک از این اِفرایِمیان. ⁸حتی اگر دلیرانه بجنگی، پدر ما تو را در برابر دشمن سرنگون خواهد ساخت، زیرا پدر ما قدرت آن دارد که یاری دهد یا سرنگون سازد.»

⁹اَمَصیا از آن مرد پدر ما پرسید: «اما آن قریب به هفت هزار و پانصد پوند نقره‌ای که به سپاهیان اسرائیل دادم چه می‌شود؟» او پاسخ داد: «پدر ما می‌تواند بسیار بیش از این به تو ببخشد.»

¹⁰پس اَمَصیا آن سپاهیانی را که از اِفرایِم نزدش آمده بودند به خانه‌هایشان روانه کرد. ایشان خشمشان بر یهودا افروخته شد و با غضبی شدید به خانه بازگشتند.

¹¹اما اَمَصیا دل قوی داشت و قوم خود را به وادی نمک بیرون برد و ده هزار تن از مردان سِعیر را به قتل رسانید. ¹²مردان یهودا نیز ده هزار تن را زنده اسیر کردند و ایشان را به قلهٔ صخره بردند و از آنجا به زیر افکندند، چنانکه همگی تکه‌تکه شدند. ¹³در این میان، آن سپاهیانی که اَمَصیا بازگردانده و نگذاشته بود به جنگ بپیوندند، بر شهرهای یهودا از سامِرِه تا بیت‌حورون هجوم بردند و سه هزار تن را کشتند و غنیمت بسیار به یغما بردند.

¹⁴پس از آنکه اَمَصیا اَدومیان را شکست داد، خدایان مردم سِعیر را با خود آورد و آنها را همچون خدایان خویش برپا داشت و در برابرشان سجده کرد و برایشان بخور سوزانید. ¹⁵پس خشم پدر ما بر اَمَصیا افروخته شد و نبی‌ای نزد او فرستاد که پرسید: «چرا خدایان این قوم را می‌جویی، خدایانی که نتوانستند قوم خود را از دست تو برهانند؟»

¹⁶چون نبی سخن می‌گفت، پادشاه گفت: «آیا تو را مشاور پادشاه ساخته‌ایم؟ بس کن! چرا خود را به کشتن دهی؟» آن نبی خاموش شد، اما گفت: «می‌دانم که پدر ما اراده کرده است تو را نابود کند، زیرا این کار را کردی و به پند من گوش ندادی.»

¹⁷آنگاه اَمَصیا، پادشاه یهودا، با مشاورانش رایزنی کرد و نزد یوآش، پسر یِهوآحاز، پسر ییهو، پادشاه اسرائیل، پیام فرستاد: «بیا تا در میدان نبرد با یکدیگر رو در رو شویم.»

¹⁸یوآش، پادشاه اسرائیل، به اَمَصیا، پادشاه یهودا، پاسخ داد: «خارِ لبنان نزد سرو آزادِ لبنان پیام فرستاد و گفت: ‹دخترت را به پسر من به زنی بده.› اما جانوری وحشی از لبنان بگذشت و آن خار را پایمال کرد. ¹⁹تو می‌گویی: ‹اینک اَدوم را شکست داده‌ام،› و دلت مغرور شده و به خودستایی افتاده‌ای. در خانهٔ خود بمان. چرا بلا را بر خود می‌خوانی تا هلاک شوی—تو و یهودا با تو؟»

²⁰اما اَمَصیا گوش نداد—این از جانب پدر ما بود تا ایشان را به سبب جستنِ خدایان اَدوم به دست دشمن تسلیم کند. ²¹پس یوآش، پادشاه اسرائیل، برآمد و او و اَمَصیا، پادشاه یهودا، در بیت‌شِمِس، در یهودا، رو در رو شدند. ²²یهودا از اسرائیل شکست خورد و هر کس به خانهٔ خود گریخت.

²³یوآش، پادشاه اسرائیل، اَمَصیا، پادشاه یهودا، پسر یوآش، پسر یِهوآحاز، را در بیت‌شِمِس اسیر کرد و او را به اورشلیم برد و حصار آن را از دروازهٔ اِفرایِم تا دروازهٔ زاویه—به درازای قریب به ششصد فوت—ویران ساخت. ²⁴او تمامی طلا و نقره و ظروفی را که در خانهٔ پدر ما و در دست عوبید اَدوم یافت، با خزائن کاخ سلطنتی و گروگان‌ها برگرفت و به سامِرِه بازگشت.

²⁵اَمَصیا، پسر یوآش، پادشاه یهودا، پس از مرگ یوآش، پسر یِهوآحاز، پادشاه اسرائیل، پانزده سال زیست. ²⁶و باقی کارهای اَمَصیا، از آغاز تا انجام، آیا در کتاب پادشاهان یهودا و اسرائیل نوشته نشده است؟ ²⁷از زمانی که اَمَصیا از پیرویِ پدر ما روی گردانید، در اورشلیم بر ضد او توطئه چیدند و او به لاکیش گریخت. اما کسانی را از پی او به آنجا فرستادند و او را در آنجا کشتند. ²⁸و او را بر اسبان بازآوردند و با پدرانش در شهر یهودا به خاک سپردند.