Prabu Kang Ngudi marang Sang Rama

Uzia ngupaya Rama kita salawase Zakharia mulang dheweke, lan dheweke rahayu: menara, sumur tampungan, pategalan, wadyabala kang kalatih, piranti pangepung. Banjur kasantosane malih dadi gumedhe. Dheweke meksa mlebu kanggo ngobong dupa, lan lelara kulit tuwuh ing bathuke ing sandhinge misbyah.

Pasal 26.

Sawuse iku rakyat Yehuda kabeh njumenengake Uzia, kang umure nembelas taun, dadi raja nggenteni bapakne, yaiku Amazia. Panjenengane mbangun maneh kutha Elot lan mbalekake marang Yehuda, sawuse sang nata seda nunggil para leluhure. Uzia jumeneng raja nalika umure nembelas taun lan ngasta paprentahan seket loro taun suwene ana ing Yerusalem. Ibune asmane Yekolia, wong Yerusalem. Panjenengane nindakake apa kang bener ana ing paningale Rama kita, padha kaya kang wis ditindakake dening bapakne, yaiku Amazia. Panjenengane temen-temen ngudi marang Rama kita ing jamane Zakharia, kang mulang supaya wedi-asih marang Rama kita; lan sasuwene panjenengane ngudi marang Rama kita, mesthi kasil ing samubarang.

Panjenengane maju perang nglawan wong Filistin, mbubrah tembok-tembok kutha Gat, Yabne lan Asdod. Banjur mbangun kutha-kutha ing sacedhake Asdod lan ing satengahe wong Filistin. Rama kita paring pitulungan marang panjenengane nglawan wong Filistin, wong Arab ing Gur-Baal, lan wong Meunim. Wong Amon padha ngaturake pajeg marang Uzia, lan misuwure tekan tapel wates Mesir, awit panjenengane wis dadi santosa banget. Uzia mbangun menara-menara ing Yerusalem, ing Gapura Pojok, Gapura Lebak, lan ing Pojokan, sarta dikuwatake. ^a Panjenengane uga mbangun menara-menara ing ara-ara samun lan ndhudhuk sumur-sumur kang akeh, awit kagungan pepanthan kewan kang akeh ing tanah lengkeh lan ing dhataran. Panjenengane uga ngingu wong tani lan wong kang nggarap kebon anggur ing pagunungan lan ing pategalan kang subur, awit panjenengane tresna marang palemahan. Uzia kagungan wadyabala prajurit kang wis dilatih, kang maju perang miturut golongane, kaetung dening Yeiel juru tulis lan Maaseya priyayi, kang dipimpin dening Hananya, salah sawijining senapatine sang prabu. Gunggunge para kepala kulawangsa kang mimpin para prajurit prakosa iku ana rong ewu nem atus. Ing sangisore pimpinane ana wadyabala telung atus pitung ewu limang atus cacahe, kang wis dilatih perang kanthi kekuwatan kang gedhe, kanggo mbiyantu sang prabu nglawan para mungsuhe. Uzia nyawisi wadyabala kabeh kanthi tameng, tumbak, topi waja, kotang waja, gandhewa, lan watu bandhil. Ing Yerusalem panjenengane gawe piranti-piranti ciptane para ahli, kang dipasang ing menara-menara lan ing pojok-pojok kanggo nglepasake panah lan mbandhil watu-watu kang gedhe. Misuwure sumebar adoh ngambra-ambra, awit panjenengane ditulungi kanthi nggumunake nganti dadi santosa.

Gumunggunge Uzia lan Karusakane

Bareng Uzia wis dadi santosa, atine banjur kumalungkung, nganti ndadekake karusakane. Panjenengane ora setya marang Rama kita, mlebu ing Padaleman Suci Rama kita arep ngobong dupa ana ing misbyah dupa. Azarya, imam mau, mlebu nututi panjenengane, bebarengan karo imame Rama kita wolung puluh kang kendel-kendel. Para imam mau padha nganti-anti Sang Prabu Uzia, ature: “Dhuh Sang Prabu Uzia, sanes wajibipun panjenengan ngobong dupa katur dhateng Rama kita, nanging namung para imam, para tedhakipun Harun, ingkang sampun kasucekaken kangge ngobong dupa. Kula aturi tindak saking papan suci punika; panjenengan sampun cidra ing kasetyan, saha prakawis punika boten badhe ndadosaken kaurmatan panjenengan wonten ngarsanipun Rama kita.”

Uzia banjur duka banget. Sajrone nyekel wadhah dupa ing tangane arep ngobong dupa, lan nalika duka marang para imam, ujug-ujug tuwuh lelara kulit kang najisake ing bathuke—ana ing ngarepe para imam ing Padaleman Suci Rama kita, ing sandhinge misbyah dupa. Bareng Azarya, imam agung, lan para imam kabeh padha noleh marang panjenengane lan weruh lelara ing bathuke, banjur padha enggal-enggal nundhung panjenengane metu, lan panjenengane uga enggal-enggal arep metu, awit panjenengane wis diukum dening Rama kita. Sang Prabu Uzia nandhang lelara iku nganti sedane. Panjenengane manggon ing omah kang kapisah, isih nandhang lelara, kapisahake saka Padaleman Suci Rama kita. Yotham, putrane, ngasta paprentahaning kraton, mrentah rakyat ing nagara kono.

Dene lelakone Uzia liyane, wiwit kang dhisik nganti kang keri, wis dicathet dening Nabi Yesaya, putrane Amos. Uzia banjur seda nunggil para leluhure, lan kasarekake ing sacedhake para leluhure ing ara-ara pasarean kang dadi kagungane para raja, awit wong-wong padha ngucap: “Panjenengane nandhang lelara kulit.” Yotham, putrane, banjur jumeneng raja nggenteni panjenengane.