Padîşahekî ku li Bavê me geriya

Uziya li Bavê me digere dema ku Zekerya hînî wî dike, û serfiraz dibe: birc, strih, erdê çandiniyê, leşkerekî perwerdekirî, alavên şer. Paşê hêz dibe quretî. Bi zorê dikeve hundir da ku bixûr bişewitîne, û nexweşiya çerm li eniya wî li kêleka gorîgehê peyda dibe.

Beş 26.

Paşê hemû gelê Cihûstanê Uziya, yê şazdeh salî, li şûna bavê wî Amesya kirin padîşah. Piştî ku padîşah bi bav û kalên xwe re rawesta, wî Elot ji nû ve ava kir û ew vegerand Cihûstanê. Uziya di şazdeh saliya xwe de bû padîşah û pêncî û du salan li Orşelîmê padîşahî kir. Dayika wî Yexolya ya ji Orşelîmê bû. Wî tiştê ku li ber çavên Bavê me rast bû kir, wekî ku bavê wî Amesya kiribû. Di rojên Zekerya de, yê ku tirsa Bavê me fêrî wî dikir, wî xwe da ser gerîna li Bavê me; û heta ku ew li Bavê me geriya, bi serfirazî meşiya.

Ew derket û li dijî Filistiyan şer kir, bedenên Gat, Yabne û Eşdodê hilweşand. Li nêzî Eşdodê û di nav Filistiyan de bajar ava kirin. Bavê me li dijî Filistiyan, Erebên Gûr-Beal û Meûniyan arîkariya wî kir. Ammoniyan ji Uziya re bac dan, û navûdengê wî gihîşt sînorê Misrê, çimkî ew pir bi hêz bûbû. Uziya li Orşelîmê li ser Deriyê Quncikê, Deriyê Geliyê û li ser Quncê bircan ava kir û ew qewîn kirin. ^a Wî li çolê birc ava kirin û gelek strih kolan, çimkî li deşt û zozanan keriyên wî yên mezin hebûn. Li çiya û zeviyên bibereket cotkar û rezvan digirtin, çimkî wî ji axê hez dikir. Uziya leşkerekî ji eskerên perwerdekirî hebû ku bi beşan diçûn şer, ji aliyê Yeîlê nivîskar û Maseyayê fermandar ve hatibûn hejmartin, di bin destê Hananya, yek ji serfermandarên padîşah de. Hemû hejmara serokên malbatan ên ku fermandariya şervanên leheng dikirin 2 600 bû. Di bin fermana wan de leşkerekî 307 500 kesî hebû, ku bi hêzeke mezin ji bo şerkirinê hatibûn perwerdekirin, da ku li dijî dijminên padîşah arîkariya wî bikin. Uziya hemû leşker bi mertal, rim, xod, zirx, kevan û keviran ên qeşolan çekdar kir. Li Orşelîmê wî amûrên ku ji aliyê mirovên jêhatî ve hatibûn îcadkirin çêkirin, ku li ser bircan û quncikan hatibûn danîn, da ku tîr bavêjin û keviran ên mezin biavêjin. Navûdengê wî dûr û nêz belav bû, çimkî heta ku ew bi hêz bû, bi awayekî ecêb arîkariya wî dihat kirin.

Pozbilindiya Uziya û Hilweşîna Wî

Gava Uziya bi hêz bû, dilê wî pozbilind bû, ku ew bir hilweşîna wî. Ew bê sadiqî li hember Bavê me bû, ket Perestgeha Bavê me da ku li ser gorîgeha bixûrê bixûr bişewitîne. Azarya kahîn li pey wî ket hundir, bi heştê kahînên wêrek ên Bavê me re. Li hember padîşah Uziya rawestiyan û gotin: “Ne ji te re ye, Uziya, ku tu ji Bavê me re bixûr bişewitînî, lê ji kahînan re ye, ji dûndeyên Harûn re, ku ji bo bixûrşewitandinê hatine terxankirin. Ji Pîrozgehê derkeve; te bê sadiqî kir, û ev ji Bavê me rûmetê nayne te.”

Uziya hêrs ket. Bi bixûrdankê li destê wî da ku bixûr bişewitîne, çaxê ku ew li ser kahînan hêrs dibû, nexweşiyeke çermî ya qirêj li ser eniya wî derket — li wir li pêşiya kahînan di mala Bavê me de, li tenişta gorîgeha bixûrê. Gava Azaryayê serkahîn û hemû kahîn berê xwe dan wî û nexweşî li ser eniya wî dîtin, wî bi lez derxistin derve, û ew jî bi lez derket, çimkî Bavê me lêxistibû wî. Padîşah Uziya heta mirina xwe bi nexweşiyê ket. Ew di maleke cuda de jiya, hê jî nexweş, ji mala Bavê me qutkirî. Kurê wî Yotam serê qesrê bû û gelê welêt îdare dikir.

Kirinên din ên Uziya, ji ewilî heta dawiyê, pêxember Îşaya kurê Amos nivîsand. Uziya bi bav û kalên xwe re rawesta, li nêzî wan di zeviyeke goran ya ku ya padîşahan bû hat veşartin, çimkî wan gotin: “Nexweşiyeke çermî bi wî hebû.” Kurê wî Yotam li şûna wî padîşahî kir.