Ngopeni Barang Darbeke Sadulurmu kang Ilang

Balekna sapine sedulurmu kang kesasar, lan aja nglirwakake kuldine kang ambruk. Gawea pager ing payonmu. Banjur angger-angger bab bebojoan: bojo lanang kang mitenah pengantene didhendha lan ora kena megat dheweke salawase, lan wong wadon kang dicekel ing ara-ara dianggep korban panganiaya.

Pasal 22.

Yen kowe weruh sapi utawa wedhuse sadulurmu kesasar, aja ethok-ethok ora weruh; balekna temenan marang sadulurmu. Yen sadulurmu ora cedhak, utawa kowe ora wanuh karo dheweke, gawanen mulih lan openana nganti dheweke nggoleki, banjur balekna marang dheweke. Mangkono uga tumrap kuldine, mangkono uga tumrap sandhangane, mangkono uga tumrap samubarang kang ilang saka sadulurmu lan koktemu; kowe ora kena ethok-ethok ora weruh. Kowe ora kena weruh kuldi utawa sapine sadulurmu ambruk ing dalan banjur ethok-ethok ora weruh; kowe kudu nulungi dheweke ngadegake kewan mau.

Wong wadon ora kena nganggo sandhangane wong lanang, lan wong lanang ora kena nganggo sandhangane wong wadon, awit sing sapa nindakake kang mangkono iku njijiki tumrap Ramamu.

Yen ing dalan kowe nemu susuhe manuk, ing wit-witan utawa ing lemah, isi anak-anak manuk utawa endhog, lan babone lagi ngremi anak-anak utawa endhog mau, aja njupuk babon dalah anak-anake. Babone kudu koklepaske, nanging anak-anake kena kokjupuk kanggo kowe, supaya kowe begja lan dawa umurmu.

Yen kowe mbangun omah anyar, wenehana pager ing payon, supaya omahmu ora nanggung getih yen ana wong tiba saka kono.

Kebon anggurmu aja koktanduri wiji rong warna, supaya kabeh pametune—yaiku wiji kang kasebar lan wohing kebon anggur mau—ora kasita. Kowe ora kena mluku nganggo sapi lan kuldi kang kapasang bebarengan. Kowe ora kena nganggo sandhangan saka wulu wedhus lan lena kang ditenun dadi siji.

Pasangana gombyok ing pojok papat jubah kang kokanggo.

Ngajeni Prajanjian Palakrama

Yen ana wong lanang ngrabeni wong wadon, lan sawuse nunggal turu karo dheweke banjur dadi gething marang wong wadon mau, lan nggugat wong wadon mau tumindak nistha sarta njelek-jelekake jenenge, kandhane: “Aku wis ngepek wong wadon iki, nanging bareng dakparani, ora daktemu tandha kaprawanane,” mula bapak lan biyunge prawan mau kudu njupuk lan nggawa metu tandha kaprawanane prawan iku menyang para tuwa-tuwaning kutha ing gapura. Bapakne prawan mau bakal matur marang para tuwa-tuwa: “Anak kula estri sampun kula sukakaken dhateng tiyang jaler punika dados semahipun, nanging piyambakipun gething dhateng anak kula. Samangke piyambakipun nggugat anak kula tumindak nistha, wicantenipun, ‘Kula boten manggih tandha kaprawananipun anak panjenengan.’ Nanging punika tandha kaprawananipun anak kula.’ Tiyang sepuhipun badhe mbeber sinjang wau wonten ngarsanipun para tuwa-tuwaning kutha.” Banjur para tuwa-tuwaning kutha mau kudu nyekel wong lanang iku lan ngukum dheweke, sarta kudu ndhendha dheweke salaka kira-kira pameton setaun lan diwenehake marang bapakne prawan mau, amarga dheweke wis njelek-jelekake jeneng prawan Israel. Wong wadon mau tetep dadi semahe; dheweke ora kena megat wong wadon iku salawase urip.

Nanging yen gugatan iku nyata, lan ora ketemu tandha kaprawanane prawan mau, prawan mau kudu digawa menyang lawanging omahe bapakne, lan para wong lanang ing kuthane bakal mbenturi watu nganti mati, amarga dheweke nindakake kanisthan ing Israel—laku jina ing omahe bapakne. Sirnakna piala iku saka tengahmu.

Yen ana wong lanang konangan turu karo semahe wong liya, sakarone kudu mati—wong lanang kang turu karo dheweke, lan wong wadon mau. Sirnakna piala iku saka Israel. Yen ana prawan, kang wis pacangan karo sawijining wong lanang, lan ana wong lanang liya nemoni dheweke ing kutha banjur turu karo dheweke, gawanen sakarone menyang gapurane kutha iku lan benturana watu nganti mati: prawan mau, amarga dheweke ora bengok-bengok njaluk tulung ing kutha; wong lanang mau, amarga dheweke njamah bojone pepadhane. Sirnakna piala iku saka tengahmu. Nanging yen wong lanang mau nemoni prawan pacangan iku ing ara-ara, banjur nyekel dheweke lan turu karo dheweke, mung wong lanang iku kang kudu mati. Prawan mau aja kokapak-apakake; dheweke ora duwe dosa kang pantes diukum pati. Prakara iki kaya wong lanang kang nyerang pepadhane banjur mateni dheweke: awit wong lanang mau nemoni dheweke ing ara-ara; prawan pacangan iku jerit-jerit, nanging ora ana wong kang nulungi dheweke. Yen ana wong lanang nemoni prawan kang durung pacangan, banjur nyekel dheweke, turu karo dheweke, lan konangan, wong lanang kang wis turu karo dheweke kudu menehi bapakne prawan mau salaka kira-kira pameton setengah taun; prawan iku dadi semahe amarga dheweke wis njamah wong wadon mau, lan dheweke ora kena megat prawan iku salawase urip. Wong lanang ora kena ngrabeni semahe bapakne; dheweke ora kena ngremehake paturone bapakne.