Księga Powtórzonego Prawa 22

22 ¹Gdy zobaczysz błąkającego się wołu lub owcę twojego brata, nie przechodź obojętnie; koniecznie odprowadź je z powrotem do twojego brata. ²Jeśli twój brat nie mieszka blisko ciebie albo go nie znasz, zabierz je do swojego domu i trzymaj u siebie, aż się o nie upomni, a wtedy mu je zwrócisz. ³Tak samo postąp z jego osłem, tak samo z jego szatą, tak samo z każdą rzeczą, którą twój brat zgubi, a ty znajdziesz; nie wolno ci przejść obok obojętnie. ⁴Nie patrz obojętnie, jak osioł lub wół twojego brata leży przewrócony na drodze; koniecznie pomóż mu go podnieść.

⁵Kobieta nie będzie nosić stroju męskiego ani mężczyzna kobiecego, bo każdy, kto tak czyni, budzi odrazę u twojego Ojca.

⁶Jeśli natrafisz po drodze na ptasie gniazdo, na jakimś drzewie lub na ziemi, z pisklętami albo jajami, a matka siedzi na pisklętach albo na jajach, nie zabieraj matki razem z młodymi. ⁷Matkę musisz wypuścić, a młode możesz wziąć dla siebie, aby ci się dobrze powodziło i abyś długo żył.

⁸Gdy zbudujesz nowy dom, zrób balustradę wokół dachu, aby twój dom nie obciążył się winą za krew, gdyby ktoś z niego spadł.

⁹Nie obsiewaj swojej winnicy dwojakim nasieniem, bo inaczej przepadnie cały plon — i zasiane ziarno, i owoc winnicy. ¹⁰Nie będziesz orał wołem i osłem zaprzężonymi razem. ¹¹Nie będziesz nosił tkaniny utkanej z wełny i lnu razem.

¹²Porób frędzle na czterech rogach płaszcza, który nosisz.

Poszanowanie przymierza małżeńskiego

¹³Jeśli mężczyzna poślubi kobietę i po współżyciu z nią znienawidzi ją, ¹⁴i oskarży ją o haniebne postępowanie, zniesławiając ją, mówiąc: „Wziąłem tę kobietę, ale gdy się do niej zbliżyłem, nie znalazłem dowodu jej dziewictwa”, ¹⁵wtedy ojciec i matka tej dziewczyny wezmą i wyniosą dowody jej dziewictwa do starszych miasta, do bramy. ¹⁶Ojciec dziewczyny powie starszym: „Dałem moją córkę temu mężczyźnie za żonę, a on ją znienawidził. ¹⁷«Teraz oskarżył ją o haniebne postępowanie, mówiąc: «Nie znalazłem dowodu dziewictwa twojej córki». Ale oto dowód dziewictwa mojej córki». Mają rozłożyć tę tkaninę przed starszymi miasta”. ¹⁸Wtedy starsi tego miasta wezmą tego mężczyznę i ukarzą go, ¹⁹i nałożą na niego karę pieniężną w srebrze, mniej więcej rocznego zarobku, i dadzą je ojcu dziewczyny, ponieważ zniesławił dziewicę izraelską. Ona pozostanie jego żoną; nie będzie mógł jej oddalić, dopóki żyje.

²⁰Ale jeśli oskarżenie jest prawdziwe i nie znaleziono dowodu dziewictwa dziewczyny, ²¹wtedy wyprowadzą dziewczynę przed wejście do domu jej ojca i mężczyźni jej miasta ukamienują ją na śmierć, bo dopuściła się haniebnego czynu w Izraelu, oddając się rozpuście w domu swojego ojca. Usuń zło spośród siebie.

²²Jeśli zastanie się mężczyznę leżącego z żoną innego mężczyzny, oboje muszą umrzeć — mężczyzna, który z nią leżał, i ta kobieta. Usuń zło z Izraela. ²³Jeśli jest dziewczyna, dziewica zaręczona z mężczyzną, a inny mężczyzna spotka ją w mieście i położy się z nią, ²⁴wyprowadźcie oboje do bramy tego miasta i ukamienujcie ich na śmierć: dziewczynę za to, że nie wołała o pomoc w mieście; mężczyznę za to, że zhańbił żonę swojego bliźniego. Usuń zło spośród siebie. ²⁵Ale jeśli mężczyzna spotka zaręczoną dziewczynę na polu, pochwyci ją i położy się z nią, to umrze tylko on sam. ²⁶Dziewczynie nie czyń nic; nie popełniła grzechu zasługującego na śmierć. Ta sprawa jest podobna do tego, jak ktoś napada na swojego bliźniego i zabija go: ²⁷bo spotkał ją na polu; zaręczona dziewczyna wołała, ale nikt jej nie uratował. ²⁸Jeśli mężczyzna spotka młodą dziewicę, która nie jest zaręczona, pochwyci ją, położy się z nią i zostaną przyłapani, ²⁹mężczyzna, który się z nią położył, da ojcu dziewczyny w srebrze mniej więcej półrocznego zarobku; ona stanie się jego żoną, ponieważ ją zhańbił, i nie będzie mógł jej oddalić przez całe swoje życie. ³⁰Mężczyzna nie poślubi żony swojego ojca; nie zhańbi łoża małżeńskiego swojego ojca.