Hanun Ngremehake Para Abdine Prabu Dawud

Dawud ngirim utusan kanggo ngaturaké bela sungkawa marang ratu anyar ing Amon, nanging para penasihaté ngyakinaké yèn utusan-utusan iku telik sandi. Brengosé dicukur separo lan jubahé dipotong nganti bokong. Amon nyéwa wadyabala Aram; Yoab merang wadyabalané karo Abisai, banjur masrahaké asilé marang Rama kita.

Pasal 10.

Sawuse iku, ratuning bangsa Amon seda, banjur putrane kang asma Hanun jumeneng ratu nggentosi panjenengane. Prabu Dawud ngandika: “Aku arep nindakake kabecikan marang Hanun, anake Nahas, kaya bapakne kang wis nindakake kabecikan marang aku.” Mulane panjenengane banjur ngutus para abdine supaya nglipur Hanun marga saka sedane bapakne. Nanging bareng para abdine Prabu Dawud tekan ing tanah Amon, para panggedhening bangsa Amon padha matur marang Hanun, gustine: “Punapa panjenengan saestu nginten bilih Dawud ngurmati rama panjenengan, dene ngutus tiyang-tiyang dhateng panjenengan supados nglipur panjenengan? Punapa Dawud anggenipun ngutus para abdinipun dhateng panjenengan punika boten supados naliti kitha, nelik kawontenanipun, saha ngrisak kitha wau?”

Hanun banjur nyekel para abdine Prabu Dawud, njugili separoning jenggote saben wong, ngethoki sandhangane nganti tekan ing pinggul, banjur padha dikon lunga. Bareng Prabu Dawud dikabari bab iku, banjur ngutus wong-wong methukake para abdi mau, amarga padha banget isine. Sang Prabu ngandika: “Padha manggona ing Yerikho nganti jenggotmu thukul maneh, nuli padha baliya.”

Bareng wong Amon rumangsa yen wis dadi gegethinge Prabu Dawud, banjur padha kongkonan nyewa wong Aram ing Bet-Rehob lan wong Aram ing Zoba — prajurit dharat rong puluh ewu — ratu ing Maakha karo wong sewu, sarta wong Tob rolas ewu. Bareng Prabu Dawud mireng bab iku, banjur ngutus Yoab karo sakehing wadyabala para prawira. Wong Amon padha metu lan nata barisan perang ing ngarep gapuraning kutha, dene wong Aram ing Zoba lan Rehob sarta wong Tob lan Maakha padha ngadeg dhewe ing ara-ara.

Bareng Yoab weruh yen barisan perang ngadhepi dheweke saka ngarep lan saka mburi, banjur milih sawetara wong pilihan saka Israel, nuli dibaris nglawan wong Aram. Dene wong liyane dipasrahake marang pangwasane Abisai, adhine, supaya dibaris nglawan wong Amon. Yoab kandha: “Yen wong Aram ngalahake aku, kowe nulungana aku; lan yen wong Amon ngalahake kowe, aku bakal nulungi kowe. Padha diteguh, lan ayo padha kendel kanggo bangsa kita lan kutha-kuthane Rama kita. Muga-muga Rama kita nindakake apa kang dadi keparenge.” Yoab lan prajurit kang ngancani banjur maju perang nglawan wong Aram, mulane wong Aram padha mlayu saka ngarepe Yoab. Bareng wong Amon weruh yen wong Aram padha mlayu, iya banjur padha mlayu saka ngarepe Abisai, nuli mlebu ing kutha. Yoab tumuli mundur saka anggone merangi wong Amon, banjur bali menyang Yerusalem.

Bareng wong Aram weruh yen wis dikalahake dening wong Israel, banjur padha nglumpuk maneh. Hadadezer banjur ngundang wong Aram saka sabrange Bengawan Efrat; wong-wong mau padha teka ing Helam, dipandhegani dening Sobakh, senapatine wadyabalane Hadadezer. Bareng Prabu Dawud mireng bab iku, banjur nglumpukake wong Israel kabeh, nyabrang Kali Yarden, nuli tekan ing Helam. Wong Aram banjur nata barisan nglawan Prabu Dawud lan merangi panjenengane. Nanging wong Aram padha mlayu saka ngarepe wong Israel. Prabu Dawud numpes wong pitung atus kang nunggang kreta perang lan prajurit jaranan patang puluh ewu, banjur mateni Sobakh, senapatine wadyabalane, kang nuli mati ing kono. Bareng sakehing ratu kang kawengku dening Hadadezer padha weruh yen wis dikalahake dening wong Israel, banjur padha ngrukunake karo wong Israel sarta padha ngawula. Mulane wong Aram padha wedi mitulungi wong Amon maneh.