Hanun Ngahina ka Para Gandek Daud

Daud ngirim bela sungkawa ka raja anyar Amon, anu para panasehatna ngayakinkeun yen utusan-utusan eta teh mata-mata. Janggotna dicukur satengah sarta jubahna dipotong nepi ka bujur. Amon nyewa pasukan Aram; Yoab ngabagi pasukanana jeung Abisai, tuluy masrahkeun hasilna ka Rama urang.

Pasal 10.

Sanggeus kitu, raja bangsa Amon pupus, tuluy diganti ku putrana, Hanun, jadi raja. Daud ngandika, “Kami rek nembongkeun kahadean ka Hanun bin Nahas, cara ramana anu geus nembongkeun kahadean ka kami.” Tuluy anjeunna ngutus gandek-gandek pikeun nglayad kasedih Hanun ku pupusna ramana. Tapi barang gandek-gandek Daud nepi ka wewengkon bangsa Amon, para panggede bangsa Amon unjukan ka Hanun, gustina, “Naha saur gamparan Daud teh enya ngajenan ka rama gamparan ku ngutuskeun jalma-jalma pikeun nglayad? Lain Daud teh ngutus gandek-gandekna ka gamparan pikeun nalengteng ieu kota, nginditan, jeung ngaruntuhkeunana?”

Tuluy Hanun nyerek gandek-gandek Daud, nyukuran janggotna satengahna sewang, ngeureutan pakeanana nepi ka bujur, tuluy diusir. Barang hal eta dibejakeun ka Daud, anjeunna ngutus utusan pikeun mapagkeun, sabab jalma-jalma teh kacida erana. Raja ngandika, “Dararagoan heula di Yeriko nepi ka janggot maraneh jaradi deui, kakara marulang.”

Barang karasa yen maranehna geus matak ijid ka Daud, bangsa Amon ngutus jalma tuluy ngagajih urang Aram ti Bet-Rehob jeung urang Aram ti Zoba—dua puluh rebu prajurit suku—jeung raja Maaka saewu jalmana, katut urang Tob dua welas rebu jalmana. Barang Daud ngadangu hal eta, anjeunna ngutus Yoab jeung sakumna balad prajurit anu gagah. Bangsa Amon kalaluar tuluy nyusun barisan perang di lawang gapura kota, ari urang Aram ti Zoba jeung Rehob katut urang Tob jeung Maaka narangtung misah di tegal anu lega.

Yoab nenjo barisan perang teh di hareup jeung di tukangeunana, nya tuluy anjeunna milih sabagian prajurit pangalusna ti Israil, disusun pikeun ngalawan urang Aram. Ari sesana diserenkeun ka adina, Abisai, sina nyusun barisan pikeun ngalawan bangsa Amon. Ceuk Yoab, “Lamun urang Aram leuwih kuat ti kami, geuwat tulungan kami; lamun bangsa Amon leuwih kuat ti maneh, kami anu rek nulungan maneh. Sing wani, urang sing teuneung bela ka bangsa urang jeung ka kota-kota Rama urang. Mugi Rama urang midamel sakersa-Na anu ku Mantenna dipandang hade.” Tuluy Yoab jeung balad anu marilu ngamuk merangan urang Aram, ari urang Aram lalumpatan ti hareupeun maranehna. Barang bangsa Amon nenjo urang Aram lalumpatan, maranehna oge milu lumpat ti hareupeun Abisai tuluy arasup ka jero kota. Ari Yoab eureun merangan bangsa Amon tuluy mulih ka Yerusalem.

Barang urang Aram nenjo yen maranehna geus kaelehkeun ku Israil, maranehna ngariung deui. Hadadezer ngangkir urang Aram ti peuntaseun walungan Efrat; maranehna daratang ka Helam, dipingpin ku Sobah, panglima balad Hadadezer. Barang Daud ngadangu hal eta, anjeunna ngumpulkeun sakumna urang Israil, nyabrang walungan Yordan, tuluy nepi ka Helam. Urang Aram nyusun barisan ngalawan Daud tuluy perang. Tapi urang Aram lalumpatan ti hareupeun urang Israil. Daud maehan tujuh ratus urang kusir karetana jeung opat puluh rebu pasukan kudana, tuluy numpes Sobah, panglima baladna, anu tuluy maot di dinya. Barang sakabeh raja taklukan Hadadezer nenjo yen maranehna geus kaelehkeun ku Israil, maranehna ngayakeun karapihan jeung Israil tuluy ngawula ka maranehna. Ti harita urang Aram sarieuneun deui nulungan bangsa Amon.