ڇپيل
ڪتاب

هانون داؤد جي ٻانهن کي ذليل ڪري ٿو

داؤد عمون جي نئين بادشاهه ڏانهن تعزيت موڪلي ٿو، جنهن جا صلاحڪار کيس قائل ڪن ٿا ته قاصد جاسوس آهن. سندن اڌ ڏاڙهيون ڪوڙيون وڃن ٿيون ۽ چوغا چيلهه تائين ڪٽيا وڃن ٿا. عمون ارامي لشڪر ڀاڙي تي وٺي ٿو؛ يوآب پنهنجي فوج ابيشي سان ورهائي ٿو، پوءِ نتيجو اسان جي پيءُ تي ڇڏي ٿو.

باب 10.

پوءِ عمونين جو بادشاهه مري ويو ۽ سندس جاءِ تي سندس پٽ هانون بادشاهه ٿيو. داؤد چيو تہ ”آءٌ ناحس جي پٽ هانون تي مهرباني ڪندس، جيئن سندس پيءُ مون تي مهرباني ڪئي هئي.“ تنهنڪري هن پنهنجا ٻانها موڪليا تہ سندس پيءُ جي موت تي کيس تسلي ڏين. پر جڏهن داؤد جا ٻانها عمونين جي ملڪ ۾ پهتا، تڏهن عمونين جي سردارن پنهنجي آقا هانون کي چيو تہ ”ڇا تون سچ پچ ٿو سمجهين تہ داؤد تو ڏانهن تسلي ڏيندڙ ماڻهو موڪلي تنهنجي پيءُ جي عزت ڪئي آهي؟ ڇا داؤد پنهنجا ٻانها تو ڏانهن شهر جي ڳولا لاءِ، ان جي جاسوسي ڪرڻ ۽ ان کي اونڌو ڪرڻ لاءِ نہ موڪليا آهن؟“

هانون داؤد جي ٻانهن کي پڪڙي، هر هڪ جي اڌ ڏاڙهي ڪوڙائي، سندن پوشاڪ چيلهه تائين ڪپائي کين روانو ڪري ڇڏيائين. جڏهن داؤد کي خبر ملي، تڏهن هن کين ملڻ لاءِ قاصد موڪليا، ڇاڪاڻ تہ اهي ماڻهو ڏاڍا شرمسار هئا. بادشاهه چيو تہ ”جيستائين اوهان جون ڏاڙهيون وري نہ اڀرن، تيستائين يريحو ۾ رهو، پوءِ موٽي اچجو.“

جڏهن عمونين ڏٺو تہ اهي داؤد جي نظر ۾ بدبودار ٿي پيا آهن، تڏهن هنن ماڻهو موڪلي بيت-رحوب جا ارامي ۽ ضوبه جا ارامي ڀاڙي تي ورتا، يعني ويهه هزار پيادل سپاهي، ۽ معڪه جو بادشاهه هڪ هزار ماڻهن سان، ۽ طوب جا ماڻهو ٻارنهن هزار ماڻهن سان. اهو ٻڌي داؤد يوآب کي جنگي مردن جي سڄي لشڪر سان موڪليو. عمونين نڪري شهر جي دروازي جي دَر وٽ جنگ جون صفون ٻڌيون، جڏهن تہ ضوبه ۽ رحوب جا ارامي ۽ طوب ۽ معڪه جا ماڻهو کليل ميدان ۾ الڳ بيٺا هئا.

جڏهن يوآب ڏٺو تہ جنگ جون صفون سندس اڳيان ۽ پويان ٻنهي پاسن کان آهن، تڏهن اسرائيل جي چونڊ ماڻهن مان ڪي چونڊي کين ارامين جي مقابلي ۾ صفون ٻڌرايائين. باقي ماڻهن کي پنهنجي ڀاءُ ابيشي جي حوالي ڪيائين، تہ اهي عمونين جي مقابلي ۾ صفون ٻڌن. يوآب چيو تہ ”جيڪڏهن ارام مون تي غالب ٿي پيا تہ تون مون کي بچائجان، ۽ جيڪڏهن عمون تو تي غالب ٿي پيا تہ آءٌ تو کي بچائيندس. مضبوط ٿيءُ، اچو تہ پنهنجي قوم ۽ اسان جي پيءُ جي شهرن لاءِ همت ڪريون. اسان جو پيءُ اهو ڪري جيڪو کيس نيڪ لڳي.“ پوءِ يوآب ۽ سندس سان گڏ لشڪر ارامين سان وڙهڻ لاءِ اڳتي وڌيو، تہ اهي سندس اڳيان ڀڄي ويا. جڏهن عمونين ڏٺو تہ ارامي ڀڄي ويا آهن، تڏهن اهي بہ ابيشي جي اڳيان ڀڄي شهر ۾ گھڙي ويا. تنهنڪري يوآب عمونين کان موٽي يروشلم ڏانهن آيو.

جڏهن ارامين ڏٺو تہ اسرائيل اڳيان کين شڪست ملي آهي، تڏهن اهي وري گڏ ٿيا. حداد-عزر قاصد موڪلي فرات جي هُن پار جي ارامين کي گھرايو. اهي حيلام ۾ آيا، ۽ حداد-عزر جي لشڪر جو سردار سوبڪ سندن اڳواڻي ڪري رهيو هو. جڏهن داؤد کي خبر پئي، تڏهن هن سڄي اسرائيل کي گڏ ڪري، يردن پار ڪري حيلام پهتو. ارامين داؤد جي مقابلي ۾ صفون ٻڌيون ۽ ساڻس جنگ ڪيائون. پر ارامي اسرائيل جي اڳيان ڀڄي ويا. داؤد سندن ست سؤ رٿ هلائيندڙن ۽ چاليهه هزار گھوڙيسوارن کي ماري وڌو، پوءِ سندن لشڪر جي سردار سوبڪ کي ڪيرائي ڇڏيائين، جيڪو اتي ئي مري ويو. جڏهن حداد-عزر جي سڀني ماتحت بادشاهن ڏٺو تہ اسرائيل کين شڪست ڏني آهي، تڏهن هنن اسرائيل سان صلح ڪيو ۽ سندن خدمت ڪيائون. تنهنڪري ارامي عمونين جي وري مدد ڪرڻ کان ڊڄي ويا.