مزامیر 130

130 ¹ای پدرِ من، از اعماق نزد تو فریاد برمی‌آورم.

²ای پدرِ متعال، صدای مرا بشنو؛ به التماس‌های من برای رحمت به‌دقت گوش فرا ده.

³ای پدرِ من، اگر تو گناهان را به‌شمار می‌آوردی، ای پدرِ متعال، کیست که یارای ایستادن داشته باشد؟ ⁴اما نزد تو آمرزش است، تا از تو ترسیده شوی.

⁵منتظرِ پدرِ خود هستم؛ جانِ من انتظار می‌کشد، و به کلامِ او امید بسته‌ام. ⁶جانِ من بیش از دیده‌بانانی که منتظرِ صبح‌اند، منتظرِ پدرِ متعال است، آری بیش از دیده‌بانان برای صبح.

⁷ای اسرائیل، به پدر ما امید ببند، زیرا نزد پدر ما محبتِ عهد است، و نزد او فدیهٔ فراوان. ⁸و او خود اسرائیل را از همهٔ گناهانش فدیه خواهد داد. ^a a v8 وعدهٔ پدر برای رهاییِ قومِ خود از همهٔ گناهانشان در عیسی به‌کمال می‌رسد، همان که نامش را چنین نهادند تا قومِ خود را از گناهانشان نجات بخشد.