مزامیر 131

131 ¹ ای پدرِ من، دلم مغرور نیست و چشمانم متکبر نیستند؛ خود را به کارهایی که برایم بس بزرگ و شگفت‌انگیزند مشغول نمی‌سازم. ² به‌راستی که جان خود را آرام و ساکت ساخته‌ام، همچون کودکی از شیر گرفته در آغوش مادرش؛ جانِ من در درونم همچون کودکی از شیر گرفته است. ³ ای اسرائیل، امید خود را بر پدر ما بگذار، از اکنون تا ابدالآباد.