مزامیر 131

131 ¹ای پدرِ من، دلم مغرور نیست و چشمانم متکبر نیستند؛ خود را به کارهایی که برایم بس بزرگ و شگفت‌انگیزند مشغول نمی‌سازم. ²به‌راستی که جان خود را آرام و ساکت ساخته‌ام، همچون کودکی از شیر گرفته در آغوش مادرش؛ جانِ من در درونم همچون کودکی از شیر گرفته است. ³ای اسرائیل، امید خود را بر پدر ما بگذار، از اکنون تا ابدالآباد.