Ένα παιδί που αναπαύεται
Ωδή των αναβαθμών. Του Δαβίδ.
Τρεις στίχοι σκόπιμης μικρότητας. Ο Δαβίδ λέει στον Πατέρα του ότι έπαψε να απλώνει το χέρι σε πράγματα πολύ μεγάλα για εκείνον και ότι ησύχασε σαν απογαλακτισμένο παιδί κοντά στη μητέρα του — δεν κλαίει πια για να το ταΐσουν, του αρκεί απλώς να το κρατούν.
Κεφάλαιο 131.
131 1Πατέρα μου, η καρδιά μου δεν είναι περήφανη, και τα μάτια μου δεν κοιτάζουν με υπεροψία· δεν καταπιάνομαι με πράγματα πολύ μεγάλα και πολύ θαυμαστά για μένα. 2Αληθινά, γαλήνεψα και ηρέμησα την ψυχή μου, σαν το απογαλακτισμένο παιδί κοντά στη μητέρα του· σαν απογαλακτισμένο παιδί είναι η ψυχή μου μέσα μου. 3Ισραήλ, στήριξε την ελπίδα σου στον Πατέρα μας, από τώρα και για πάντα.
