سرودِ بقای اسرائیل
سرودِ زائران.
اسرائیل همچون بازمانده‌ای زخم‌خورده سخن می‌گوید و مهاجمانی را وصف می‌کند که شیارهای بلند بر پشتش شخم زدند و باز هم پیروز نشدند. نفرینی که طلب می‌شود از جنس کشاورزی است: بگذار مانند علف روی بام باشند که پیش از درو خشک می‌شود و هیچ رهگذری برای برکت دادنش نمی‌ایستد.
129 1«از جوانی‌ام مرا بسیار آزردند» — اسرائیل اکنون چنین بگوید. 2«از جوانی‌ام مرا بسیار آزردند، اما بر من چیره نشدند. 3شخم‌زنان بر پشت من شخم زدند؛ شیارهای خود را دراز کردند.» 4پدر ما عادل است؛ او بندهای شریران را بریده است.
5باشد که همهٔ آنان که از صهیون نفرت دارند، شرمسار گشته و به عقب رانده شوند. 6بگذار مانند علفِ پشت‌بام‌ها باشند، که پیش از رشد کردن پژمرده می‌شود، 7که دروگر دست خود را از آن پر نمی‌کند، و نه بافه‌بند بازوان خویش را، 8و رهگذران نمی‌گویند: «برکتِ پدر ما بر شما باد! شما را به نامِ پدر ما برکت می‌دهیم.»
