مزامیر 129

129 ¹ «از جوانی‌ام بارها مرا سخت آزردند» — اکنون اسرائیل بگوید — ² «از جوانی‌ام بارها مرا سخت آزردند، اما بر من چیره نشدند.» ³ شخم‌زنندگان بر پشت من شخم زدند؛ شیارهای خود را دراز کردند. ⁴ پدر ما عادل است؛ او بندهای شریران را بریده است.

⁵ باشد که همهٔ کسانی که از صهیون نفرت دارند، شرمسار و عقب رانده شوند. ⁶ باشد که همچون علفِ روی بام‌ها باشند، که پیش از آنکه بروید، خشک می‌شود، ⁷ که دروگر دستِ خود را از آن پر نمی‌کند، و نه بافه‌بند آغوشِ خود را، ⁸ و رهگذران نمی‌گویند: «برکتِ پدر ما بر شما باد! شما را به نامِ پدر ما برکت می‌دهیم.»