اول پادشاهان 14

14 ¹در آن هنگام، اَبیّا پسرِ یَرُبعام بیمار شد. ²یَرُبعام به همسرش گفت: «برخیز و خود را چنان تغییر ده که کسی نداند تو همسرِ یَرُبعام هستی، و به شیلوه برو. اَخیّای نبی آنجاست، همان که به من گفت بر این قوم پادشاه خواهم شد. ³ده قرص نان و چند کلوچه و کوزه‌ای عسل بردار و نزد او برو. او به تو خواهد گفت که بر سرِ این پسر چه خواهد آمد.»

⁴همسرِ یَرُبعام چنین کرد. او به شیلوه، به خانهٔ اَخیّا رفت. اَخیّا دیگر نمی‌توانست ببیند؛ چشمانش از پیری تار شده بود.

⁵اما پدر ما به اَخیّا گفته بود: «همسرِ یَرُبعام می‌آید تا دربارهٔ پسرِ بیمارش از تو بپرسد. چنین و چنان به او بگو؛ او هنگام آمدن خود را همچون زنی دیگر تغییر داده است.»

⁶چون اَخیّا صدای پاهایش را دمِ در شنید، گفت: «درآی، ای همسرِ یَرُبعام. چرا خود را دیگری وانمود می‌کنی؟ من با خبری تلخ نزد تو فرستاده شده‌ام.

⁷برو و به یَرُبعام بگو: ‹پدر ما، خدای اسرائیل، چنین می‌فرماید: «من تو را از میان قوم برافراشتم و تو را بر قومِ خود اسرائیل حاکم ساختم. ⁸من پادشاهی را از خاندانِ داوود جدا کردم و آن را به تو دادم. با این حال تو مانند بندهٔ من داوود نبودی که احکامِ مرا نگاه داشت و با تمامِ دل مرا پیروی کرد و تنها آنچه را در نظرِ من درست بود، به‌جا آورد. ⁹تو بیش از همهٔ کسانی که پیش از تو بودند، شرارت ورزیدی. تو رفتی و خدایانِ دیگر و بت‌های ریخته‌شده برای خود ساختی و مرا به خشم آوردی و مرا پشتِ سرِ خود انداختی. ¹⁰پس من بلا را بر خاندانِ یَرُبعام می‌آورم. هر مذکّری را از یَرُبعام در اسرائیل، خواه بنده و خواه آزاد، منقطع خواهم ساخت و خاندانِ یَرُبعام را چنان خواهم سوزانید که کسی سرگین را می‌سوزاند، تا به‌کلی نابود شود. ¹¹آنان از یَرُبعام که در شهر بمیرند، سگان خواهند خورد، و آنان که در صحرا بمیرند، پرندگانِ آسمان خواهند خورد. زیرا پدر ما سخن گفته است.»›

¹²تو برخیز و به خانه‌ات برو. آنگاه که پاهایت به شهر داخل شود، آن کودک خواهد مرد. ¹³تمامِ اسرائیل برایش سوگواری خواهند کرد و او را دفن خواهند نمود. از خاندانِ یَرُبعام تنها او به قبری خواهد رسید، زیرا پدر ما، خدای اسرائیل، در او در میانِ خاندانِ یَرُبعام چیزی نیکو یافت. ¹⁴همچنین پدر ما پادشاهی را برای خود بر اسرائیل برخواهد افراشت که خاندانِ یَرُبعام را در آن روز منقطع خواهد ساخت—حتی هم‌اکنون. ¹⁵پدر ما اسرائیل را خواهد زد تا همچون نِیی در آب بلرزد، و آنان را از این سرزمینِ نیکو که به پدرانشان بخشید، ریشه‌کن خواهد کرد و ایشان را به آن‌سویِ فرات پراکنده خواهد ساخت، زیرا آنان تیرک‌های اَشیره ساختند که او را به خشم آورد. ¹⁶او اسرائیل را به‌سببِ گناهانی که یَرُبعام مرتکب شد و اسرائیل را نیز به آن‌ها واداشت، ترک خواهد کرد.»

¹⁷همسرِ یَرُبعام برخاست و رفت و به تِرصه آمد. همین‌که به آستانهٔ خانه رسید، آن پسر مرد. ¹⁸تمامِ اسرائیل او را دفن کردند و برایش سوگواری نمودند، درست چنان‌که پدر ما به‌واسطهٔ بندهٔ خود اَخیّای نبی گفته بود.

¹⁹باقیِ کارهای یَرُبعام، که چگونه جنگید و چگونه سلطنت کرد، در کتابِ تواریخِ ایّامِ پادشاهانِ اسرائیل نوشته شده است. ²⁰یَرُبعام بیست‌و‌دو سال سلطنت کرد، سپس با پدرانِ خود آرمید، و پسرش نادَب به‌جای او سلطنت کرد.

سلطنتِ رِحُبعام در یهودا

²¹رِحُبعام پسرِ سلیمان در یهودا سلطنت کرد. او چون پادشاه شد چهل‌و‌یک ساله بود، و هفده سال در اورشلیم، شهری که پدر ما آن را از میانِ تمامِ قبایلِ اسرائیل برگزید تا نامِ خود را در آن بگذارد، سلطنت کرد. نامِ مادرش نَعَمه، یک عَمّونی، بود. ²²یهودا در نظرِ پدر ما شرارت ورزید و با گناهانی که مرتکب شدند—بیش از هر آنچه پدرانشان کرده بودند—او را به غیرت آوردند. ²³آنان نیز برای خود مکان‌های بلند و ستون‌های مقدّس و تیرک‌های اَشیره بر هر تپهٔ بلند و زیرِ هر درختِ سبز برپا کردند. ²⁴حتی مردانِ فاحشهٔ معبد نیز در آن سرزمین بودند. آن قوم تمامِ کارهای نفرت‌انگیزِ اقوامی را که پدر ما از پیشِ اسرائیل بیرون رانده بود، به‌جا آوردند.

²⁵در سالِ پنجمِ رِحُبعامِ پادشاه، شیشَقِ پادشاهِ مصر بر ضدِ اورشلیم برآمد. ²⁶او گنجینه‌های خانهٔ پدر ما و کاخِ سلطنتی را به تاراج برد—همه‌چیز را، از جمله تمامِ سپرهای زرّینی که سلیمان ساخته بود. ²⁷پس رِحُبعامِ پادشاه به‌جای آن‌ها سپرهای برنجین ساخت و آن‌ها را به دستِ فرماندهانِ نگهبانانی که در ورودیِ کاخِ سلطنتی پاس می‌داشتند، سپرد. ²⁸هرگاه پادشاه به خانهٔ پدر ما داخل می‌شد، نگهبانان سپرها را حمل می‌کردند و سپس آن‌ها را به اتاقِ نگهبانی بازمی‌گرداندند.

²⁹باقیِ کارهای رِحُبعام و هر آنچه کرد—آیا در کتابِ تواریخِ ایّامِ پادشاهانِ یهودا نوشته نشده است؟ ³⁰میانِ رِحُبعام و یَرُبعام پیوسته جنگ بود. ³¹رِحُبعام با پدرانِ خود آرمید و با ایشان در شهرِ داوود دفن شد. نامِ مادرش نَعَمه، یک عَمّونی، بود. و پسرش اَبیّام به‌جای او سلطنت کرد.