اول قرنتیان 8

8 ¹دربارهٔ خوراکِ تقدیم‌شده به بت‌ها: می‌دانیم که همهٔ ما معرفت داریم. معرفت مغرور می‌سازد، اما محبت بنا می‌کند. ²اگر کسی گمان کند چیزی می‌داند، هنوز آن‌گونه که باید بداند، نمی‌داند. ³اما اگر کسی پدر ما را دوست بدارد، از سوی او شناخته شده است.

⁴دربارهٔ خوردنِ خوراکِ تقدیم‌شده به بت‌ها: می‌دانیم که بت در جهان هیچ است، و پدری جز یکی نیست. ⁵زیرا هرچند به‌اصطلاح خدایانی هستند، چه در آسمان و چه بر زمین—و به‌راستی «خدایانِ» بسیار و «سرورانِ» بسیار هستند— ⁶اما برای ما تنها یک پدر هست، پدر ما، که همه‌چیز از اوست و ما برای او هستیم؛ و یک خداوند، عیسی مسیح، که همه‌چیز به‌واسطهٔ اوست و ما به‌واسطهٔ او وجود داریم. ^a a v6 در اینجا پولس پدر و پسر را در کنار هم می‌نهد: آن یک خدا، پدر ما است، سرچشمهٔ همه‌چیز، و آن یک خداوند، عیسی است، که همه‌چیز به‌واسطهٔ او پدید آمد.

⁷اما همه این معرفت را ندارند. برخی که تا کنون به بت‌ها خو گرفته‌اند، این خوراک را چنان می‌خورند که گویی به‌راستی به بتی تقدیم شده است، و وجدانِ ضعیفشان نجس می‌گردد. ⁸خوراک ما را به پدر ما نزدیک‌تر نمی‌سازد. اگر نخوریم چیزی از دست نمی‌دهیم، و اگر بخوریم چیزی به دست نمی‌آوریم. ⁹اما مراقب باشید که مبادا این اختیارِ شما به‌گونه‌ای سنگِ لغزش برای ضعیفان گردد. ¹⁰اگر کسی تو را که معرفت داری ببیند که در بتکده خوراک می‌خوری، آیا وجدانِ ضعیفش جسور نخواهد شد که خوراکِ تقدیم‌شده به بت‌ها را بخورد؟ ¹¹پس به‌سببِ معرفتِ تو این شخصِ ضعیف هلاک می‌شود—همان برادری که مسیح در راهش مرد. ¹²هنگامی که این‌گونه علیه برادرانِ خود گناه می‌کنید و وجدانِ ضعیفشان را می‌آزارید، علیه مسیح گناه می‌کنید. ¹³پس اگر خوراک باعثِ لغزشِ برادرم شود، هرگز دیگر گوشت نخواهم خورد، تا برادرم را نلغزانم.