Το τραγούδι της λύτρωσης του Δαβίδ

Το μεγάλο τραγούδι του Δαβίδ, που ψάλλεται ύστερα από κάθε διάσωση: μπλεγμένος στα σχοινιά του θανάτου φώναξε, και ο Πατέρας του κατέβηκε μέσα από καπνό και θύελλα για να τον τραβήξει από τα βαθιά νερά. Σώθηκε επειδή ο Πατέρας του ευαρεστήθηκε σ' αυτόν, και ο Πατέρας του είναι λυχνάρι στο σκοτάδι του.

Κεφάλαιο 22.

Ο Δαβίδ είπε στον Πατέρα μας τα λόγια αυτού του τραγουδιού, όταν ο Πατέρας μας τον έσωσε από το χέρι όλων των εχθρών του και από το χέρι του Σαούλ. Είπε: Ο Πατέρας μου είναι ο βράχος μου, το φρούριό μου, ο λυτρωτής μου. Πατέρα μου, βράχε μου, σ’ εσένα καταφεύγω, ασπίδα μου και δύναμη της σωτηρίας μου, οχυρό μου και καταφύγιό μου, σωτήρα μου — εσύ με σώζεις από τη βία. Επικαλούμαι τον Πατέρα μου, που είναι άξιος να υμνηθεί, και σώζομαι από τους εχθρούς μου. Γιατί τα κύματα του θανάτου με κατέκλυσαν· οι χείμαρροι της καταστροφής με τρόμαξαν. Τα σχοινιά του άδη με τύλιξαν· οι παγίδες του θανάτου βρέθηκαν μπροστά μου. Μέσα στη θλίψη μου επικαλέστηκα τον Πατέρα μου· φώναξα στον Θεό μου για βοήθεια. Από τον ναό του άκουσε τη φωνή μου, και η κραυγή μου έφτασε στα αυτιά του. Τότε η γη σείστηκε και τραντάχτηκε· τα θεμέλια των ουρανών σαλεύτηκαν και κλονίστηκαν, επειδή ήταν οργισμένος. Καπνός ανέβηκε από τα ρουθούνια του, και φωτιά που κατατρώει βγήκε από το στόμα του· αναμμένα κάρβουνα φούντωσαν απ’ αυτόν. Έσκισε τους ουρανούς και κατέβηκε, με σκοτεινά σύννεφα κάτω από τα πόδια του. Καβάλησε ένα χερουβίμ και πέταξε· υψώθηκε πάνω στα φτερά του ανέμου. Έκανε το σκοτάδι σκηνή γύρω του — τα σκοτεινά βροχερά σύννεφα του ουρανού. Από τη λάμψη μπροστά του φούντωσαν κάρβουνα φωτιάς. Ο Πατέρας μου βρόντηξε από τον ουρανό· ο Ύψιστος ύψωσε τη φωνή του. Έριξε τα βέλη του και σκόρπισε τους εχθρούς του, εξαπέλυσε αστραπές και τους κατατρόπωσε. Φάνηκαν οι κοίτες της θάλασσας, αποκαλύφθηκαν τα θεμέλια του κόσμου από την επιτίμηση του Πατέρα μου, από το φύσημα της πνοής των ρουθουνιών του. Άπλωσε το χέρι του από ψηλά και με έπιασε· με τράβηξε έξω από τα βαθιά νερά. Με έσωσε από τον ισχυρό εχθρό μου, από τους εχθρούς μου που ήταν πιο δυνατοί από μένα. Με αντιμετώπισαν την ημέρα της συμφοράς μου, αλλά ο Πατέρας μου ήταν το στήριγμά μου. Με έβγαλε σε ευρύχωρο τόπο· με έσωσε, επειδή με αγαπούσε. Ο Πατέρας μου μού φέρθηκε σύμφωνα με τη δικαιοσύνη μου· σύμφωνα με την καθαρότητα των χεριών μου με αντάμειψε. Γιατί τήρησα τους δρόμους του Πατέρα μου· δεν απομακρύνθηκα πονηρά από τον Θεό μου. Όλες οι κρίσεις του είναι μπροστά μου· δεν παρεξέκλινα από τα προστάγματά του. Ήμουν άμεμπτος μπροστά του, και φυλάχτηκα από την ενοχή μου. Έτσι ο Πατέρας μου με αντάμειψε σύμφωνα με τη δικαιοσύνη μου, σύμφωνα με την καθαρότητά μου μπροστά στα μάτια του. Στον πιστό δείχνεσαι πιστός· στον άμεμπτο δείχνεσαι άμεμπτος. Στον καθαρό δείχνεσαι καθαρός, αλλά στον διεστραμμένο δείχνεσαι πανούργος. Σώζεις τον ταπεινωμένο λαό, αλλά τα μάτια σου είναι πάνω στους αλαζόνες, για να τους ταπεινώσεις. Γιατί εσύ είσαι το λυχνάρι μου, Πατέρα μου· αυτός μετατρέπει το σκοτάδι μου σε φως. Μαζί σου μπορώ να ορμήσω σε στρατό· με τον Πατέρα μου μπορώ να πηδήξω πάνω από τείχος. Όσο για τον Πατέρα μου, ο δρόμος του είναι τέλειος· ο λόγος του Πατέρα μου είναι άψογος. Είναι ασπίδα για όλους όσοι καταφεύγουν σ’ αυτόν. Γιατί ποιος είναι Θεός παρά ο Πατέρας μας; Και ποιος είναι βράχος εκτός από τον Πατέρα μας; Ο Πατέρας μου είναι το ισχυρό καταφύγιό μου· κάνει τον δρόμο μου άμεμπτο. Κάνει τα πόδια μου σαν τα πόδια του ελαφιού και με στήνει ασφαλή στα ύψη. Γυμνάζει τα χέρια μου για τη μάχη, ώστε τα μπράτσα μου να λυγίζουν χάλκινο τόξο. Μου έδωσες την ασπίδα της σωτηρίας σου, και η πραότητά σου με έκανε μεγάλο. Πλαταίνεις τον δρόμο κάτω από τα πόδια μου, ώστε οι αστράγαλοί μου να μη λυγίσουν. Καταδίωξα τους εχθρούς μου και τους εξολόθρευσα· δεν γύρισα πίσω ώσπου να αφανιστούν. Τους κατέφαγα και τους συνέτριψα, ώστε να μην μπορούν να σηκωθούν· έπεσαν κάτω από τα πόδια μου. Με όπλισες με δύναμη για τη μάχη· έκανες τους αντιπάλους μου να σκύψουν κάτω από μένα. Έκανες τους εχθρούς μου να γυρίσουν την πλάτη και να φύγουν, και αυτούς που με μισούσαν τους εξολόθρευσα. Κοίταξαν, αλλά δεν υπήρχε κανείς να τους σώσει — ακόμη και στον Πατέρα μου, αλλά αυτός δεν έδωσε απάντηση. Τους έτριψα λεπτούς σαν τη σκόνη της γης· τους συνέτριψα και τους καταπάτησα σαν λάσπη στους δρόμους. Με γλίτωσες από τις διαμάχες του λαού μου· με κράτησες κεφαλή εθνών· λαός που δεν γνώριζα τώρα με υπηρετεί. Οι ξένοι ζαρώνουν μπροστά μου· μόλις ακούσουν, με υπακούουν. Οι ξένοι χάνουν το θάρρος τους· έρχονται τρέμοντας από τα οχυρά τους. Ζει ο Πατέρας μου! Ευλογημένος ο βράχος μου! Ας δοξαστεί ο Πατέρας μου, ο βράχος της σωτηρίας μου! Είναι ο Πατέρας μου που με δικαιώνει και υποτάσσει λαούς κάτω από μένα. Με βγάζει μακριά από τους εχθρούς μου. Με ύψωσες πάνω από τους αντιπάλους μου· με έσωσες από τον βίαιο άνθρωπο. Γι’ αυτό θα σε υμνώ ανάμεσα στα έθνη, Πατέρα μου· θα ψάλλω ύμνους στο όνομά σου. Δίνει μεγάλες νίκες στον βασιλιά του και δείχνει την αγάπη της διαθήκης στον χρισμένο του, στον Δαβίδ και στους απογόνους του για πάντα.