Ny Hiran’i Davida Noho ny Famonjena

Ny hira lava nataon'i Davida, nohirainy taorian'ny famonjena rehetra: voafandrika tamin'ny kofehin'ny fahafatesana izy dia niantso, ary nidina tamin'ny setroka sy ny tafiotra Rainy hanarina azy tamin'ny rano lalina. Voavonjy izy satria faly taminy Rainy, ary jiro amin'ny haizina nisy azy Rainy.

Toko 22.

Nilaza tamin’i Raintsika ny tenin’ity hira ity i Davida, nony nanafaka azy tamin’ny tanan’ny fahavalony rehetra sy tamin’ny tanan’i Saoly i Raintsika. Hoy izy: Ny Raiko no vatolampiko sy batery fiarovana ahy ary Mpamonjy ahy. Raiko ô, vatolampiko izay ialofako, ampingako sy herin’ny famonjena ahy, fiarovana avo sy fialofako, Mpamonjy ahy—Ianao no mamonjy ahy amin’ny herisetra. Miantso ny Raiko Izay tokony hoderaina aho, dia voavonjy amin’ny fahavaloko. Fa nanodidina ahy ny onjan’ny fahafatesana; nampitahotra ahy ny riaka mandrava. Nanafatotra ahy ny fatoran’ny fasana; nanatrika ahy ny fandrikan’ny fahafatesana. Tamin’ny fahoriako dia niantso ny Raiko aho; nitaraina tamin’Andriamanitro mba hamonjy ahy. Avy tao amin’ny tempoliny Izy no nandre ny feoko, ary tonga tamin’ny sofiny ny fitarainako. Dia nihozongozona sy nihorohoro ny tany; nangovitra ny fanorenan’ny lanitra ary nihozongozona, satria tezitra Izy. Niakatra avy tamin’ny vavorony ny setroka, ary avy tao am-bavany ny afo mandevona; nirehitra avy taminy ny vainafo. Namaky ny lanitra Izy ka nidina, ary nisy rahona maizina teo ambanin’ny tongony. Nitaingina kerobima Izy ka nanidina; nisondrotra teo ambonin’ny elatry ny rivotra Izy. Ny maizina no nataony ho trano fialofana manodidina azy—ny rahon’orana maizina eny amin’ny lanitra. Avy tamin’ny famirapiratana teo anatrehany no nirehitra ny vainafo. Nikotrokotroka avy any an-danitra ny Raiko; nanandratra ny feony Ilay Avo Indrindra. Nitifitra ny zana-tsipikany Izy ka nampiely ny fahavalony, nandefa helatra ka nampandositra azy. Niseho ny lalan’ny ranomasina, nibaribary ny fanorenan’ny tontolo tamin’ny fandrahonan’ny Raiko, tamin’ny fitsofan’ny fofonaina avy tamin’ny vavorony. Naninjitra ny tanany avy any ambony Izy ka nihazona ahy; nanaisotra ahy tamin’ny rano lalina. Namonjy ahy tamin’ny fahavalo mahery Izy, tamin’ireo fahavaloko izay mahery noho izaho. Nanatrika ahy izy ireo tamin’ny andron’ny loza nanjo ahy, nefa ny Raiko no nanohana ahy. Nitondra ahy hivoaka ho any amin’ny toerana malalaka Izy; namonjy ahy Izy satria faly tamiko. Nikarakara ahy araka ny fahamarinako ny Raiko; araka ny fahadiovan’ny tanako no namaliany ahy. Fa nitandrina ny lalan’ny Raiko aho, ary tsy nialy ratsy tamin’Andriamanitro. Eo anoloako ny fitsarany rehetra; tsy niala tamin’ny lalàny aho. Tsy nisy tsiny teo anatrehany aho, ary nitandrina ny tenako tsy hanan-keloka. Ka namaly soa ahy ny Raiko araka ny fahamarinako, araka ny fahadiovako eo imasony. Amin’ny mahatoky dia mampiseho ho mahatoky Ianao; amin’ny tsy manan-tsiny dia mampiseho ho tsy manan-tsiny Ianao. Amin’ny madio dia mampiseho ho madio Ianao, fa amin’ny mivily kosa dia mampiseho ho mailo Ianao. Mamonjy ny olona ory Ianao, fa mijery ny mpiavonavona ny masonao, mba hampietry azy. Fa Ianao no jiroko, Raiko ô; Izy no manova ny haizinako ho mazava. Aminao dia afaka manafika tafika aho; amin’ny Raiko dia afaka mitsambikina manda aho. Ny amin’ny Raiko, tonga lafatra ny lalany; tsy misy kilema ny tenin’ny Raiko. Ampinga Izy ho an’ny rehetra izay mialoka Aminy. Fa iza moa no Andriamanitra afa-tsy i Raintsika? Ary iza no vatolampy afa-tsy i Raintsika? Ny Raiko no fiarovana mafy ho ahy; Izy no manao tsy hanan-tsiny ny lalako. Manao ny tongotro ho tahaka ny tongotry ny diera Izy ary mametraka ahy am-pilaminana eny amin’ny toerana avo. Mampiofana ny tanako ho amin’ny ady Izy, mba hahafahan’ny sandriko mamiky tsipika varahina. Nomenao ahy ny ampingan’ny famonjenao, ary nanao ahy ho lehibe ny fanetren-tenao. Mampalalaka ny lalana eo ambany ahy Ianao, mba tsy hiodina ny kitrokeliko. Nanenjika ny fahavaloko aho ka nandringana azy; tsy niverina aho mandra-pahatapitra azy ireo. Nandevona azy ireo aho ary nanorotoro azy ka tsy afaka nitsangana izy ireo; dia lavo teo ambanin’ny tongotro izy ireo. Nanamafy ahy tamin’ny hery ho amin’ny ady Ianao; nampiankohoka teo ambany ahy ireo mpanohitra ahy. Nampandositra ny fahavaloko Ianao, ka nitodika ny lamosiny, ary ireo nankahala ahy dia noringaniko. Nijery izy ireo, nefa tsy nisy hamonjy azy—na dia ny Raiko aza no niantsoany, nefa tsy namaly azy Izy. Nopotsiriko tsara tahaka ny vovoky ny tany izy ireo; notorotoroko sy nokosehiko toy ny fotaka eny an-dalambe izy ireo. Namonjy ahy tamin’ny fifandirana nataon’ny vahoakako Ianao; nitahiry ahy ho lohan’ny firenena Ianao; ny vahoaka tsy fantatro dia manompo ahy ankehitriny. Mitsiriritra eo anoloako ny vahiny; raha vao mandre izy ireo, dia mankatò ahy. Reraka fo ny vahiny; mivoaka mihorohoro avy ao amin’ny fiarovany mimanda izy ireo. Velona ny Raiko! Hotahiana anie ny Vatolampiko! Hasandratra anie ny Raiko, ilay Vatolampin’ny famonjena ahy! Ny Raiko no manome rariny ahy ka mampietry ny vahoaka eo ambany ahy. Mitondra ahy hivoaka avy amin’ny fahavaloko Izy. Nasandratrao ho avo mihoatra ny fahavaloko aho; namonjy ahy tamin’ny lehilahy mahery setra Ianao. Koa hidera Anao eo amin’ny firenena aho, Raiko ô; hihira fiderana ho an’ny anaranao aho. Manome fandresena lehibe ho an’ny mpanjakany Izy ary mampiseho famindrampo ara-fanekena ho an’ny voahosony, ho an’i Davida sy ny taranany mandrakizay.