Kidung Panyalametan Daud

Kakawihan panjang Daud, dihaleuangkeun sanggeus unggal disalametkeun: kabeulit ku tali-tali maot anjeunna ngagero, sarta Ramana lungsur ngaliwatan haseup jeung badai pikeun narik anjeunna tina cai anu jero. Anjeunna disalametkeun lantaran Ramana suka ka anjeunna, sarta Ramana teh lampu dina poekna.

Pasal 22.

Daud ngahaturkeun eusi kidung ieu ka Rama, waktu Rama ngabebaskeun anjeunna tina genggeman sakabeh musuhna jeung tina leungeun Saul. Saur anjeunna: Rama abdi teh gunung batu abdi, benteng abdi, sareng panyalamet abdi. Rama abdi, gunung batu abdi, tempat abdi nyalindung, tameng abdi sareng kakawasaan kasalametan abdi, pangbentengan abdi sareng pangungsian abdi, panyalamet abdi — Gusti nu nyalametkeun abdi tina kabengisan. Abdi sasambat ka Rama, nu wajib dipuji, sarta abdi disalametkeun tina musuh-musuh abdi. Sabab gelombang maot geus ngalimpudan abdi; caah karuksakan geus nyingsieunan abdi. Tali-tali alam kubur geus ngabeulit abdi; jiret maot geus nyanghareupan abdi. Dina kasusahan, abdi sasambat ka Rama; abdi ngagorowok menta tulung ka Allah abdi. Ti Bait-Na, Mantenna ngadangu sora abdi, sarta panyambat abdi dugi kana cepil-Na. Tuluy bumi oyag jeung inggeung; dadasar langit ngadégdég jeung oyag, lantaran Mantenna bendu. Haseup ngelun tina pangambung-Na, sarta seuneu nu ngahuru kaluar tina baham-Na; ruhak seuneu hurung tina salira-Na. Mantenna misahkeun langit tuluy lungsur, mega hideung aya di handapeun sampéan-Na. Mantenna tunggang kerub tuluy hiber; Mantenna ngalayang dina jangjang angin. Mantenna ngajadikeun poek jadi payung di sabudeureun salira-Na — mega hujan nu hideung di langit. Ti cahaya caang di payuneun-Na, ruhak seuneu hurung. Rama abdi ngageleger ti sawarga; Nu Maha Luhur ngangkat soanten-Na. Mantenna manah ku panah-Na tuluy nyerakkeun musuh-musuh-Na, ngalungkeun kilat tuluy ngaburak-barik maranéhna. Dasar laut katingali, dadasar jagat katembong lantaran panyentak Rama abdi, lantaran niupan napas tina pangambung-Na. Mantenna ngulurkeun panangan ti luhur tuluy nyekel abdi; Mantenna ngangkat abdi tina cai nu jero. Mantenna nyalametkeun abdi tina musuh abdi nu bedas, tina musuh-musuh abdi nu leuwih kuat ti batan abdi. Maranéhna nyanghareupan abdi dina poé musibat abdi, tapi Rama abdi jadi panyangga abdi. Mantenna ngaluarkeun abdi ka tempat nu lega; Mantenna nyalametkeun abdi lantaran Mantenna resepeun ka abdi. Rama abdi ngaganjar ka abdi luyu jeung kaleresan abdi; luyu jeung kasucian leungeun abdi, Mantenna ngaganjar abdi. Sabab abdi geus nuturkeun jalan Rama abdi; abdi henteu ngalampahkeun kajahatan ku ninggalkeun Allah abdi. Sakabeh hukum-Na aya di payuneun abdi; abdi henteu nyimpang tina katetepan-Na. Abdi taya cawadeun di payuneun Mantenna, sarta abdi nyingkahan diri tina kasalahan abdi. Ku sabab eta Rama abdi ngaganjar abdi luyu jeung kaleresan abdi, luyu jeung kasucian abdi di payuneun-Na. Ka jalma nu satia, Gusti nembongkeun kasatiaan; ka nu taya cawadeun, Gusti nembongkeun kasampurnaan. Ka nu suci, Gusti nembongkeun kasucian, tapi ka nu bengkok, Gusti nembongkeun kawijaksanaan. Gusti nyalametkeun jalma nu kasangsara, tapi soca Gusti nilik ka nu adigung, pikeun ngarendahkeun maranéhna. Sabab Gusti teh palita abdi, nun Ama; Mantenna ngarobah poek abdi jadi caang. Sareng Gusti, abdi tiasa narajang bala tentara; sareng Rama abdi, abdi tiasa luncat ngaliwatan tembok. Ari Rama abdi, jalan-Na sampurna; pangandika Rama abdi taya cawadeun. Mantenna jadi tameng pikeun sakabeh nu nyalindung ka Mantenna. Sabab saha deui Allah salian ti Rama urang? Jeung saha deui gunung batu salian ti Rama urang? Rama abdi teh pangungsian abdi nu kuat; Mantenna ngajadikeun jalan abdi taya cawadeun. Mantenna ngajadikeun suku abdi lir suku uncal, sarta neundeun abdi kalawan aman di tempat nu luhur. Mantenna ngalatih leungeun abdi pikeun perang, nepi ka leungeun abdi bisa menthang gondewa tambaga. Gusti parantos maparin abdi tameng kasalametan Gusti, sarta kalemah-lembutan Gusti ngajadikeun abdi agung. Gusti ngalegaan jalan di handapeun abdi, supados buku-buku suku abdi henteu geloser. Abdi ngaudag musuh-musuh abdi tuluy numpes maranéhna; abdi henteu balik samemeh maranéhna beak. Abdi ngabasmi maranéhna sarta ngaremukkeun maranéhna nepi ka teu bisa hudang deui; maranéhna ragrag di handapeun suku abdi. Gusti ngalengkepan abdi ku kakuatan pikeun perang; Gusti ngajadikeun musuh-musuh abdi tunduk di handapeun abdi. Gusti ngajadikeun musuh-musuh abdi ngabalik tonggong tuluy lumpat, sarta nu mikaceuceub ka abdi geus ku abdi ditumpes. Maranéhna neang-neang, tapi euweuh nu bisa nyalametkeun maranéhna — malah ka Rama abdi, tapi Mantenna henteu ngawaler. Abdi ngaluluh maranéhna lemes lir kebul bumi; abdi ngaremukkeun sarta nincak maranéhna lir leutak di jalan. Gusti ngaleupaskeun abdi tina paséa bangsa abdi; Gusti ngajaga abdi jadi kapala bangsa-bangsa; hiji bangsa nu teu dipikawanoh ku abdi ayeuna ngawula ka abdi. Jalma asing ngageter sieun di hareupeun abdi; sanggeus ngadenge, maranéhna nurut ka abdi. Jalma asing leungit kawani; maranéhna datang bari ngadégdég ti kubu-kubu benteng maranéhna. Rama abdi jumeneng! Pinuji gunung batu abdi! Diluhurkeun Rama abdi, gunung batu kasalametan abdi! Rama abdi nu maparin kaadilan ka abdi sarta nalukkeun bangsa-bangsa di handapeun abdi. Mantenna ngaluarkeun abdi ti musuh-musuh abdi. Gusti ngaluhurkeun abdi ti luhureun musuh-musuh abdi; Gusti nyalametkeun abdi tina jalma nu bengis. Ku sabab eta abdi rek muji ka Gusti di antara bangsa-bangsa, nun Ama; abdi rek ngidungkeun pupujian pikeun jenengan Gusti. Mantenna maparin kaunggulan nu agung ka raja-Na sarta nembongkeun kanyaah perjangjian ka nu diurapan-Na, ka Daud jeung turunanana salalanggengna.