Kota-kota pikeun Urang Lewi
Urang Lewi dibéré opat puluh dalapan kota katut padang angonna, genep di antarana kota pangungsian. Jalma nu maéhan dijaga tina nu males pati nepi ka jamaah nangtukeun niatna — nu ngahaja maéhan tetep dihukum pati — sabab getih nu ngucur najiskeun tanah tempat Rama maranéhna cicing di tengah-tengah maranéhna.
35 1Rama urang ngandika ka Musa di tanah datar Moab, di sisi Walungan Yordan, pahareup-hareup jeung Yeriko:
2“Parentahkeun ka urang Israil, sina maparin ka urang Lewi sababaraha kota tempat maranehna matuh, nu dicokot tina warisan anu dicekel ku maranehna, katut tanah pangangonan di sakurilingna, pikeun urang Lewi. 3Kota-kota eta jadi tempat matuh maranehna; ari tanah pangangonanana pikeun sapi, ingon-ingon, jeung sakabeh sato piaraanana.
4“Tanah pangangonan tina kota-kota anu dibikeun ku maraneh ka urang Lewi teh manjangna kira-kira 1.500 kaki ti kuta kota ka unggal juru. 5Ukur di luareun kota: kira-kira 3.000 kaki di beulah wetan, 3.000 di beulah kidul, 3.000 di beulah kulon, jeung 3.000 di beulah kaler, kotana aya di tengah-tengah. Ieu tanah pangangonan pikeun kota-kota maranehna.
6“Tina kota-kota anu dibikeun ku maraneh ka urang Lewi, genep kudu jadi kota pangungsian, tempat nu maehan jalma bisa ngejat; salian ti eta, bikeun opat puluh dua kota deui.
7“Sakabeh kota anu dibikeun ku maraneh ka urang Lewi jumlahna kudu opat puluh dalapan kota, katut tanah pangangonanana. 8Tina wewengkon urang Israil, bikeun kota-kota ka urang Lewi—leuwih loba ti kaom nu gede, leuwih saeutik ti nu leutik; unggal kaom mere satimbang jeung warisan nu ditarimana.”
Rama Urang Ngandika Deui
9Rama urang ngandika ka Musa:
10“Caritakeun ka urang Israil, ucapkeun ka maranehna: Lamun maraneh geus meuntas Walungan Yordan, asup ka tanah Kanaan, 11pilih kota-kota pikeun maraneh, nya eta kota-kota pangungsian, tempat sing saha nu maehan jalma teu kahaja bisa ngejat ka dinya. 12Kota-kota eta jadi tempat pangungsian pikeun maraneh ti nu males pati, supaya nu maehan ulah paeh samemeh nangtung di payuneun jamaah pikeun diadili. 13Kota-kota anu dibikeun ku maraneh kudu jadi genep kota pangungsian pikeun maraneh. 14Bikeun tilu kota di peuntaseun Walungan Yordan jeung tilu kota di tanah Kanaan; kabeh kudu jadi kota pangungsian. 15Genep kota eta jadi tempat pangungsian pikeun urang Israil, pikeun urang asing, jeung pikeun nu ngumbara samentara di antara maranehna, supaya sing saha nu maehan jalma teu kahaja bisa ngejat ka dinya.
16“Tapi lamun aya jalma neunggeul batur ku pakakas beusi nepi ka paeh, nu neunggeul teh tukang maehan—tukang maehan kudu dipaehan. 17Lamun manehna neunggeul ku batu nu dicekel na leungeun nu bisa maehan, nepi ka batur eta paeh, manehna teh tukang maehan; tukang maehan kudu dipaehan. 18Atawa lamun manehna neunggeul ku pakakas kai nu bisa maehan nu dicekel na leungeun, nepi ka batur eta paeh, manehna teh tukang maehan; tukang maehan kudu dipaehan. 19Nu males pati sorangan nu kudu maehan tukang maehan eta; lamun geus panggih, manehna kudu maehan eta. 20Lamun manehna nyurung batur ku karana ijid, atawa ngabaledog ku hiji barang bari ngadodoho, nepi ka paeh, 21atawa lamun manehna neunggeul ku leungeunna ku karana ijid nepi ka paeh, nu neunggeul kudu dipaehan—manehna teh tukang maehan. Nu males pati kudu maehan tukang maehan eta lamun geus kapanggih.
22“Tapi lamun manehna nyurung batur ujug-ujug tanpa niat ijid, atawa ngabaledog ku naon bae tanpa ngadodoho, 23atawa, bari teu ningali, ngeunakeun batu nu bisa maehan kana batur eta nepi ka paeh—padahal lain musuhna, jeung lain neangan cilakana, 24mangka jamaah kudu nangtoskeun antara nu maehan jeung nu males pati nurutkeun aturan-aturan ieu. 25Jamaah kudu nyalametkeun nu maehan tina leungeun nu males pati, sarta mulangkeun manehna ka kota pangungsian tempat manehna ngejat tadi; manehna kudu cicing di dinya nepi ka pupusna Imam Agung nu geus diurapan ku minyak suci. a a v25 Jalma nu dibuang kakara bebas lamun Imam Agung pupus — hiji pupus nu ngabebaskeun nu salah. Yesus, Imam Agung urang nu agung, ngajamin kabebasan urang ku pupus-Na nyalira.
26“Tapi lamun nu maehan eta kaluar tina wates kota pangungsianana, tempat manehna ngejat tadi, 27lamun nu males pati manggihan manehna di luareun wates kota pangungsianana tuluy maehan nu maehan eta, manehna henteu kabeungkeut ku kasalahan getih. 28Nu maehan kudu cicing di kota pangungsianana nepi ka pupusna Imam Agung; sanggeus Imam Agung pupus, kakara manehna meunang mulang ka tanahna sorangan. 29Ieu kabeh jadi hukum nu langgeng pikeun maraneh turun-tumurun, di unggal tempat maraneh matuh.
30“Sing saha nu maehan jalma kudu dihukum pati salaku tukang maehan, dumasar kana kasaksian para saksi; saurang saksi bae teu cukup pikeun ngadakwa jalma nepi ka dipaehan.
31“Ulah narima tebusan pikeun nyawa tukang maehan nu geus satimpal dihukum pati—manehna kudu dipaehan. 32Ulah narima tebusan pikeun jalma nu ngejat ka kota pangungsianana, nepi ka manehna bisa mulang matuh di tanahna samemeh imam pupus.
33“Ulah ngarujit tanah tempat maraneh matuh—getih ngarujit tanah, sarta tanah teu bisa meunang panebus pikeun getih nu kaalirkeun di dinya, iwal ku getih jalma nu ngalirkeunana. 34Ulah nganajiskeun tanah—maraneh matuh di dinya, sarta Kami linggih di tengah-tengah maraneh; sabab Kami, nya eta Rama maraneh, linggih di tengah-tengah urang Israil.”