Nomery 35 FHB Father's Heart Bible™

35 ¹Niteny tamin’i Mosesy tany amin’ny lemaka any Moaba, teo amoron’ny Jordana tandrifin’i Jeriko, i Raintsika hoe:

²« Mandidia ny Israelita hanome ny Levita tanàna honenany, avy amin’ny lova azony, ary kijana manodidina ireo tanàna ho an’ny Levita. ³Ireo tanàna dia honenan’izy ireo; ny kijana kosa dia ho an’ny omby aman’ondriny sy ny biby fiompiny sy ny zava-manana aina rehetra ao aminy.

⁴« Ny kijan’ireo tanàna omenareo ny Levita dia hivelatra hatrany amin’ny 1 500 tongotra eo ho eo avy eo amin’ny rindrin’ny tanàna any amin’ny lafiny rehetra. ⁵Refesonareo avy any ivelan’ny tanàna: 3 000 tongotra eo ho eo any amin’ny lafiny atsinanana, 3 000 any amin’ny lafiny atsimo, 3 000 any amin’ny lafiny andrefana, ary 3 000 any amin’ny lafiny avaratra, ka ny tanàna no eo afovoany. Izany no ho kijan’ireo tanànany.

⁶« Ireo tanàna omenareo ny Levita dia enina no ho tanàna fialofana, hialofan’ny mpamono olona; ary ho fanampin’ireo, omeo tanàna roa amby efa-polo.

⁷« Ny tanàna rehetra omenareo ny Levita dia ho valo amby efa-polo, miaraka amin’ny kijany. ⁸Avy amin’ny tanin’ny Israely no hanomezanareo tanàna ho an’ny Levita — maro avy amin’ny foko lehibe, vitsy avy amin’ny foko kely; samy hanome araka ny habetsahan’ny lova azony avy izy. »

Niteny Indray i Raintsika

⁹Niteny tamin’i Mosesy i Raintsika hoe:

¹⁰« Mitenena amin’ny Israelita ary lazao aminy hoe: Rehefa miampita ny Jordana ho any amin’ny tany Kanana hianareo, ¹¹dia misafidiana tanàna ho anareo, tanàna fialofana, mba hialofan’izay mamono olona tsy nahy. ¹²Ireo tanàna ireo dia fialofana ho anareo amin’ny mpanalat-dra, mba tsy ho faty ny mpamono olona mandra-pijanonany eo anatrehan’ny fiangonana hotsaraina. ¹³Ireo tanàna omenareo dia enina ho tanàna fialofana ho anareo. ¹⁴Omeo telo ny tanàna any an-dafin’ny Jordana, ary telo any amin’ny tany Kanana; ireo no ho tanàna fialofana. ¹⁵Ireo tanàna enina ireo dia fialofana ho an’ny Israelita sy ny vahiny ary ny mpaila-monina eo aminy, mba hialofan’izay mamono olona tsy nahy.

¹⁶« Fa raha misy mamely olon-kafa amin’ny fitaovana vy ka maty izy, dia mpamono olona ilay namely; hatao maty tokoa ny mpamono olona. ¹⁷Raha namely azy tamin’ny vato teny an-tanany izay mety hahafaty ka maty izy, dia mpamono olona izy; hatao maty tokoa ny mpamono olona. ¹⁸Na raha namely azy tamin’ny fitaovana hazo mahafaty teny an-tanany ka maty izy, dia mpamono olona izy; hatao maty tokoa ny mpamono olona. ¹⁹Ny mpanalat-dra no hamono ilay mpamono olona; rehefa mahita azy izy, dia hamono azy. ²⁰Raha nanosika azy noho ny fankahalana izy, na nanipy zavatra taminy tamin’ny fanafenana, ka maty izy, ²¹na namely azy tamin’ny tanany noho ny fankahalana ka maty izy, dia hatao maty ilay namely — mpamono olona izy. Ny mpanalat-dra no hamono ilay mpamono olona rehefa mahita azy.

²²« Fa raha nanosika azy tampoka izy tsy nisy fankahalana, na nanipy zavatra taminy tsy nisy fanafenana, ²³na tsy nahita azy ka nandefa vato mahafaty taminy, ka maty izy — nefa tsy fahavalony izy, ary tsy nitady ny hanisy ratsy azy — ²⁴dia hitsara eo amin’ilay namono sy ny mpanalat-dra ny fiangonana araka ireo fitsipika ireo. ²⁵Hanavotra ilay namono olona amin’ny tanan’ny mpanalat-dra ny fiangonana, ary hamerina azy any amin’ny tanàna fialofana nialofany; hijanona any izy mandra-maty ny mpisorona lehibe voahosotra tamin’ny diloilo masina. ^a a v25 Ilay olona nandositra dia afaka rehefa maty ny mpisorona lehibe ihany — fahafatesana mamotsotra ny meloka. I Jesosy, mpisorona lehibe lehibe ho antsika, no manome ny fahafahantsika amin’ny fahafatesany.

²⁶« Fa raha mivoaka ny sisin’ny tanàna fialofany nandosirany ilay namono olona, ²⁷ary ny mpanalat-dra mahita azy any ivelan’ny sisin’ny tanàna fialofany ka mamono azy, dia tsy meloka amin’ny rà izy. ²⁸Tsy maintsy mijanona ao amin’ny tanàna fialofany ilay namono olona mandra-maty ny mpisorona lehibe; rehefa maty ny mpisorona lehibe vao mahazo mody any amin’ny taniny izy. ²⁹Ireo dia ho lalàna maharitra ho anareo amin’ny taranakareo rehetra, na aiza na aiza honenanareo.

³⁰« Na iza na iza mamono olona dia hatao maty ho mpamono olona, araka ny filazan’ny vavolombelona; ny vavolombelona iray ihany tsy mahazo manambara ny olona hahafaty azy.

³¹« Aza raisina avotra ny ain’ny mpamono olona izay tokony ho faty — hatao maty tokoa izy. ³²Aza raisina avotra ho an’izay nandositra nankany amin’ny tanàna fialofany, ka havela hody honina eo amin’ny tany alohan’ny hahafatesan’ny mpisorona.

³³« Aza ahaloto ny tany honenanareo — ny rà dia mahaloto ny tany, ary tsy misy fanavotana ho an’ny tany noho ny rà nalatsaka eo, afa-tsy amin’ny ran’izay nandatsaka azy. ³⁴Aza ahalotoinareo ny tany — monina eo hianareo, ary Izaho monina eo afovoanareo; fa Izaho, Rainareo, dia monina eo amin’ny zanak’Israely. »