Księga Liczb 35

35 ¹Nasz Ojciec przemówił do Mojżesza na równinach Moabu, nad Jordanem, naprzeciw Jerycha:

²„Rozkaż Izraelitom, aby dali Lewitom — ze swojego dziedzictwa, które posiadają — miasta do zamieszkania oraz pastwiska wokół nich, dla Lewitów. ³Miasta będą ich do zamieszkania, a pastwiska dla ich bydła, trzód i wszystkich ich żywych stworzeń.

⁴„Pastwiska miast, które dacie Lewitom, sięgają około tysiąca pięciuset stóp od muru miasta na każdą stronę. ⁵Odmierzcie poza miastem: około trzech tysięcy stóp po stronie wschodniej, trzy tysiące po stronie południowej, trzy tysiące po stronie zachodniej, trzy tysiące po stronie północnej, a miasto pośrodku. To są pastwiska dla ich miast.

⁶„Spośród miast, które dacie Lewitom, sześć ma być miastami schronienia, do których będzie mógł uciec zabójca; oprócz nich dajcie czterdzieści dwa miasta.

⁷„Wszystkich miast, które dacie Lewitom, ma być czterdzieści osiem miast wraz z ich pastwiskami. ⁸Z posiadłości Izraela dajcie Lewitom miasta — więcej od wielkich plemion, mniej od małych; każde daje w zależności od dziedzictwa, które otrzymało.”

Nasz Ojciec znów mówi

⁹Nasz Ojciec przemówił do Mojżesza:

¹⁰„Przemów do Izraelitów i powiedz im: Gdy przekroczycie Jordan i wejdziecie do ziemi Kanaan, ¹¹wybierzcie sobie miasta, miasta schronienia, do których będzie mógł uciec każdy, kto nieumyślnie zabije człowieka. ¹²Te miasta będą dla was schronieniem przed mścicielem krwi, aby zabójca nie zginął, zanim nie stanie przed zgromadzeniem na sąd. ¹³Miasta, które dacie, mają być dla was sześcioma miastami schronienia. ¹⁴Trzy miasta dajcie za Jordanem, a trzy miasta w ziemi Kanaan; mają być miastami schronienia. ¹⁵Tych sześć miast będzie schronieniem dla Izraelitów, dla cudzoziemca i dla osiedleńca pośród nich, aby mógł tam uciec każdy, kto przypadkiem zabije człowieka.

¹⁶„Ale jeśli ktoś uderzy drugiego przedmiotem z żelaza, tak że ten umrze, napastnik jest mordercą — morderca musi ponieść śmierć. ¹⁷Jeśli uderzył go kamieniem trzymanym w ręce, którym można zabić, i ten umarł, jest mordercą; morderca musi ponieść śmierć. ¹⁸Albo jeśli uderzył go trzymanym w ręce drewnianym narzędziem, którym można zabić, i ten umarł, jest mordercą; morderca musi ponieść śmierć. ¹⁹Mściciel krwi sam zabije mordercę; gdy go spotka, zabije go. ²⁰Jeśli popchnął go z nienawiści albo rzucił w niego czymś z zasadzki, tak że ten umarł, ²¹albo jeśli uderzył go ręką z nienawiści i ten umarł, ten, kto uderzył, musi ponieść śmierć — jest mordercą. Mściciel krwi zabije mordercę, gdy go znajdzie.

²²„Ale jeśli pchnął go nagle, bez wrogości, albo rzucił w niego czymkolwiek bez zasadzki, ²³albo, nie widząc go, upuścił na niego kamień, którym można zabić, i ten umarł — a nie był jego wrogiem ani nie szukał jego nieszczęścia, ²⁴wtedy zgromadzenie osądzi między zabójcą a mścicielem krwi według tych przepisów. ²⁵Zgromadzenie musi wyrwać zabójcę z ręki mściciela krwi i odesłać go do miasta schronienia, do którego uciekł; musi tam pozostać aż do śmierci arcykapłana namaszczonego świętym olejem. ^a a v25 Wygnaniec staje się wolny dopiero wtedy, gdy umiera arcykapłan — to śmierć, która uwalnia winnego. Jezus, nasz wielki arcykapłan, zapewnia nam wolność przez swoją własną śmierć.

²⁶„Ale jeśli zabójca kiedykolwiek wyjdzie poza granicę swojego miasta schronienia, do którego uciekł, ²⁷i jeśli mściciel krwi znajdzie go poza granicą jego miasta schronienia i zabije zabójcę, nie ściągnie na siebie winy za krew. ²⁸Zabójca musi pozostać w swoim mieście schronienia aż do śmierci arcykapłana; dopiero po śmierci arcykapłana może wrócić do swojej własnej ziemi. ²⁹To będzie dla was trwałym prawem przez wszystkie wasze pokolenia, w każdym miejscu, gdzie mieszkacie.

³⁰„Każdy, kto zabije człowieka, ma zostać stracony jako morderca na podstawie zeznań świadków; lecz jeden świadek nie może sam świadczyć przeciw człowiekowi, by sprowadzić śmierć.

³¹„Nie bierzcie okupu za życie mordercy, który zasługuje na śmierć — musi zostać stracony. ³²Nie bierzcie okupu za kogoś, kto uciekł do swojego miasta schronienia, aby pozwolić mu wrócić i mieszkać w ziemi, zanim umrze kapłan.

³³„Nie kalajcie ziemi, w której mieszkacie — krew kala ziemię, a ziemia nie może mieć przebłagania za krew na niej przelaną inaczej, jak tylko przez krew tego, kto ją przelał. ³⁴Nie czyńcie ziemi nieczystą — wy tam mieszkacie, a ja mieszkam pośród was; bo ja, wasz Ojciec, mieszkam pośród ludu Izraela.”