اعداد 35

35 ¹پدر ما در دشت‌های موآب، کنار رود اردن، روبه‌روی اریحا، به موسی چنین گفت:

²«به بنی‌اسرائیل فرمان بده که از میراثی که در تصرف دارند، شهرهایی برای سکونت لاویان بدهند و چراگاه‌هایی نیز پیرامون آن شهرها برای لاویان قرار دهند. ³این شهرها برای سکونتشان از آنِ ایشان خواهد بود و چراگاه‌ها برای گله‌ها و رمه‌ها و همهٔ جانورانشان باشد.

⁴«چراگاه‌های شهرهایی که به لاویان می‌دهید، از دیوار شهر به هر سو حدود هزار و پانصد پا امتداد یابد. ⁵و بیرون شهر را چنین اندازه بگیرید: در سمت شرق سه هزار پا، در سمت جنوب سه هزار پا، در سمت غرب سه هزار پا و در سمت شمال سه هزار پا، و شهر در میان باشد. این است چراگاه شهرهای ایشان.

⁶«از شهرهایی که به لاویان می‌دهید، شش شهر باید شهرهای پناهگاه باشد تا قاتل به آن‌ها بگریزد؛ و افزون بر این‌ها، چهل و دو شهر دیگر بدهید.

⁷«همهٔ شهرهایی که به لاویان می‌دهید، چهل و هشت شهر باشد، همراه با چراگاه‌هایشان. ⁸و شهرهایی که از سرزمین بنی‌اسرائیل به لاویان می‌دهید، از قبایل بزرگ بیشتر و از قبایل کوچک کمتر باشد؛ هر قبیله به نسبت میراثی که یافته است، از شهرهای خود بدهد.»

پدر ما بار دیگر سخن می‌گوید

⁹پدر ما به موسی گفت:

¹⁰«به بنی‌اسرائیل بگو و به ایشان اعلام کن: هنگامی که از اردن گذشته، به سرزمین کنعان درآیید، ¹¹شهرهایی برای خود برگزینید تا شهرهای پناهگاه شما باشند، تا هر که ناخواسته کسی را بکشد، به آنجا بگریزد. ¹²این شهرها برای شما پناهگاهی از دست خونخواه خواهد بود، تا قاتل پیش از آنکه برای داوری در برابر جماعت بایستد، کشته نشود. ¹³و شهرهایی که می‌دهید، باید شش شهر پناهگاه برای شما باشد. ¹⁴سه شهر را در آن‌سوی اردن و سه شهر را در سرزمین کنعان بدهید؛ این‌ها شهرهای پناهگاه باشند. ¹⁵این شش شهر پناهگاهی خواهد بود برای بنی‌اسرائیل و برای غریبه و برای مهمانی که در میان ایشان به‌سر می‌برد، تا هر که به‌طور تصادفی کسی را بکشد، به آنجا بگریزد.

¹⁶«اما اگر کسی دیگری را با ابزار آهنی بزند و آن شخص بمیرد، ضارب قاتل است؛ قاتل البته باید کشته شود. ¹⁷و اگر او را با سنگی که در دست داشت و می‌توانست کشنده باشد بزند و آن شخص بمیرد، قاتل است؛ قاتل البته باید کشته شود. ¹⁸یا اگر او را با ابزار چوبیِ کشنده‌ای که در دست داشت بزند و آن شخص بمیرد، قاتل است؛ قاتل البته باید کشته شود. ¹⁹خونخواه خود باید قاتل را بکشد؛ چون به او برخورد، او را بکشد. ²⁰و اگر از روی کینه او را هل دهد، یا در کمین چیزی به سوی او بیندازد چنان‌که بمیرد، ²¹یا از سر دشمنی با دست خود او را بزند و او بمیرد، آن ضارب البته باید کشته شود؛ او قاتل است. خونخواه هرگاه قاتل را بیابد، او را بکشد.

²²«اما اگر ناگهان و بدون دشمنی او را هل دهد، یا بی‌آنکه در کمین باشد چیزی به سوی او بیندازد، ²³یا بی‌آنکه او را ببیند، سنگی کشنده بر او بیفکند و آن شخص بمیرد، در حالی که نه دشمن او بوده و نه در پی آسیبش، ²⁴آنگاه جماعت باید میان قاتل و خونخواه، بر طبق این احکام داوری کند. ²⁵و جماعت باید قاتل را از دست خونخواه برهاند و او را به شهر پناهگاهی که به آن گریخته بود بازگرداند؛ و او باید در آنجا بماند تا کاهن اعظم که به روغن مقدس مسح شده است، بمیرد. ^a a v25 شخص تبعیدی تنها هنگامی آزاد می‌شود که کاهن اعظم بمیرد — مرگی که گناهکار را رها می‌سازد. عیسی، کاهن اعظم بزرگ ما، آزادی ما را با مرگ خویش تضمین می‌کند.

²⁶«اما اگر قاتل هرگاه از مرز شهر پناهگاهی که به آن گریخته بود بیرون رود، ²⁷و خونخواه او را بیرون از مرز شهر پناهگاهش بیابد و قاتل را بکشد، خون‌ریزی بر او نخواهد بود. ²⁸زیرا قاتل باید تا مرگ کاهن اعظم در شهر پناهگاه خود بماند؛ و تنها پس از مرگ کاهن اعظم می‌تواند به سرزمین خویش بازگردد. ²⁹این‌ها برای شما در تمامی نسل‌هایتان و در هر جایی که سکونت کنید، فریضه‌ای دائمی خواهد بود.

³⁰«هر که کسی را بکشد، به گواهیِ شاهدان همچون قاتل باید اعدام شود؛ اما یک شاهدِ تنها نمی‌تواند بر ضد کسی برای مرگ او شهادت دهد.

³¹«برای جان قاتلی که سزاوار مرگ است، هیچ فدیه‌ای نگیرید؛ او البته باید اعدام شود. ³²و برای کسی که به شهر پناهگاه خود گریخته است، هیچ فدیه‌ای نگیرید که پیش از مرگ کاهن به سرزمین بازگردد و در آن ساکن شود.

³³«سرزمینی را که در آن ساکنید آلوده نسازید؛ زیرا خون، زمین را آلوده می‌کند و برای خونی که بر زمین ریخته شده، جز به خون ریزندهٔ آن، هیچ کفاره‌ای برای زمین ممکن نیست. ³⁴پس زمینی را که در آن سکونت دارید نجس نسازید، زیرا من در میان شما ساکنم؛ چراکه من، پدر شما، در میان قوم اسرائیل ساکنم.»