Kutha-kutha kanggo Wong Lewi
Wong Lewi diparingi patang puluh wolu kutha sapangonane, enem ing antarane dadi kutha pangungsen. Wong sing mateni dilindhungi saka pamales getih nganti pasamuwan ngadili karepe — sing mateni kanthi sengaja tetep kaukum pati — amarga getih sing diwutahake najisake tanah panggonane Rama manggon ing satengahe wong-wong mau.
35 1Rama kita ngandika marang Musa ing ara-ara Moab, ing sapinggire Kali Yarden, adhep-adhepan karo Yerikho:
2“Dhawuha marang wong Israel, supaya saka tanah pusaka kang diduweni padha menehi kutha-kutha minangka papan panggonane wong Lewi, lan pangonan ing saubenge kutha-kutha mau kanggo wong Lewi. 3Kutha-kutha mau dadi papan panggonane, dene pangonane kanggo raja-kayane, kewan ingon-ingone, sarta sakehing kewane.
4“Pangonan ing kutha-kutha kang kokwenehake marang wong Lewi iku ambane kira-kira 1.500 kaki, metu saka tembok kutha menyang saben arah. 5Ngukura ing sanjabane kutha: kira-kira 3.000 kaki ing sisih wetan, 3.000 ing sisih kidul, 3.000 ing sisih kulon, lan 3.000 ing sisih lor, dene kuthane ana ing tengah. Iki pangonan kanggo kutha-kuthane.
6“Saka kutha-kutha kang kokwenehake marang wong Lewi mau, nenem kudu dadi kutha pangungsen, minangka paran wong kang mateni; kajaba iku, wenehna kutha patang puluh loro.
7“Kabeh kutha kang kokwenehake marang wong Lewi cacahe kudu patang puluh wolu, dalah pangonane. 8Saka tlatah wong Israel, wenehana wong Lewi kutha-kutha—luwih akeh saka taler kang gedhe, lan luwih sithik saka taler kang cilik; saben taler menehi miturut cacahe tanah pusaka kang ditampa.”
Rama kita Ngandika Maneh
9Rama kita ngandika marang Musa:
10“Kandhaa marang wong Israel sarta tuturana: ‘Samangsa kowe padha nyabrang Kali Yarden lumebu ing tanah Kanaan, 11kowe padha milinga kutha-kutha tumrap kowe dhewe, yaiku kutha-kutha pangungsen, supaya saben wong kang mateni wong liya kanthi ora dijarag bisa ngungsi mrono. 12Kutha-kutha mau dadi pangungsenmu saka wong kang males getih, supaya wong kang mateni mau aja nganti mati sadurunge ngadhep ana ing ngarepe pasamuwan kanggo diadili. 13Kutha-kutha kang kokwenehake iku kudu dadi nem kutha pangungsen tumrap kowe. 14Wenehana telung kutha ing sabrange Kali Yarden lan telung kutha ana ing tanah Kanaan; kabeh mau dadi kutha pangungsen. 15Nem kutha mau dadi pangungsen kanggo wong Israel, kanggo wong manca, lan kanggo wong neneka kang manggon ana ing antarane, supaya saben wong kang mateni wong kanthi ora dijarag bisa ngungsi mrono.
16‘Nanging manawa ana wong nggebug wong liya nganggo barang wesi nganti mati, wong iku tukang pati—si tukang pati kudu diukum pati. 17Manawa anggone nggebug nganggo watu ing tangane kang bisa gawe pati, mangka wonge nganti mati, wong iku tukang pati; si tukang pati kudu diukum pati. 18Utawa manawa anggone nggebug nganggo gegaman kayu ing tangane kang bisa gawe pati, mangka wonge nganti mati, wong iku tukang pati; si tukang pati kudu diukum pati. 19Wong kang males getih iku dhewe kang kudu mateni si tukang pati; samangsa ketemu, kudu dipateni. 20Manawa anggone nyurung iku marga saka gething, utawa mbandhem nganggo barang kanthi ngadhang, nganti wonge mati, 21utawa manawa anggone nggebug nganggo tangane marga saka gething nganti wonge mati, wong kang nggebug mau kudu diukum pati—iku tukang pati. Wong kang males getih kang kudu mateni si tukang pati samangsa ketemu.
22‘Nanging manawa anggone nyurung iku dumadakan tanpa niyat memungsuhan, utawa mbandhem nganggo barang apa bae tanpa ngadhang, 23utawa, tanpa weruh, ndhawahake watu kang bisa gawe pati nibani wong mau, nganti mati—mangka dudu mungsuhe, lan ora ngarah cilakane, 24mangka pasamuwan kang kudu ngadili prakara antarane wong kang mateni lan wong kang males getih miturut pranatan iki. 25Pasamuwan kudu ngluwari wong kang mateni mau saka tangane wong kang males getih, sarta mbalekake menyang kutha pangungsen kang diungseni; wong mau kudu manggon ana ing kono nganti sedane Imam Agung kang wis dijebadi nganggo lenga suci. a a v25 Wong kang diukum buwang mau mung bisa luwar samangsa Imam Agung seda—sawijining pati kang mbebasake wong kang kaluputan. Gusti Yesus, Imam Agung kita kang agung, njamin kamardikan kita srana sedane dhewe.
26‘Nanging manawa wong kang mateni mau tau metu saka watese kutha pangungsen kang diungseni, 27mangka manawa wong kang males getih nemokake wong mau ana ing sanjabane watese kutha pangungsene, banjur mateni wong kang mateni mau, wong kang males getih iku ora kena ing paukuman getih. 28Wong kang mateni mau kudu manggon ana ing kutha pangungsene nganti sedane Imam Agung; sawise sedane Imam Agung lagi kena bali menyang tanah duweke dhewe. 29Iki kabeh dadia pranatan kang langgeng tumrap kowe turun-tumurun, ana ing saben panggonan kang kokenggoni.
30‘Saben wong kang mateni wong liya kudu diukum pati minangka tukang pati, adhedhasar paseksene para seksi; nanging seksi siji bae ora cukup kanggo nekseni wong nganti diukum pati.
31‘Aja nampa tebusan kanggo nyawane tukang pati kang wis patut diukum pati—wong iku kudu diukum pati. 32Aja uga nampa tebusan saka wong kang wis ngungsi menyang kutha pangungsene, supaya wong mau bisa bali manggon ing tanahe sadurunge sedane imam.
33‘Aja najisake tanah kang kokenggoni—getih iku najisake tanah, lan tanah ora bisa ditebus saka getih kang wis kwutahake ana ing kono, kajaba srana getihe wong kang ngwutahake getih mau. 34Aja gawe najise tanah kang kokenggoni—kowe padha manggon ing kono, lan Aku manggon ana ing satengahmu; awit Aku, Ramamu, manggon ana ing satengahe wong Israel.’”