چاپ شوی
کتاب

د لاويانو دپاره ښارونه

لاویانو ته اته څلوېښت ښارونه له څړځایونو سره ورکول کېږي، چې شپږ یې د پناه ښارونه دي. قاتل د انتقام اخیستونکي له لاسه ساتل کېږي تر هغو چې جماعت د هغه پر نیت قضاوت وکړي. قصدي وژنه لا هم د مرګ سزا لري، ځکه وینه تویول هغه ځمکه ناپاکه کوي چې د دوی پلار د دوی په منځ کې پکې اوسېږي.

څپرکی 35.

زمونږ پلار د اردن په غاړه، د يريحو مخامخ، د موآب په ميدانونو کښې موسىٰ ته وفرمائيل:

”بنى اِسرائيلو ته حُکم ورکړه چې هغوئ لاويانو ته د خپل ميراث نه د اوسېدو دپاره ښارونه ورکړى، او د هغو ښارونو شاوخوا څړ ځمکه هم لاويانو ته ورکړى. دا ښارونه به د هغوئ د اوسېدو دپاره وى، او د څړ ځمکه به د هغوئ د څارويو، د مال او د ټولو ژوندو حيواناتو دپاره وى.

”د هغو ښارونو د څړ ځمکه چې تاسو يې لاويانو ته ورکوئ، د ښار د ديوال نه به هرې خوا ته نژدې پنځلس سوه فوټه پورې وى. د ښار نه بهر پېمائش وکړئ: د مشرق په طرف درې زره فوټه، د جنوب په طرف درې زره، د مغرب په طرف درې زره، د شمال په طرف درې زره، او ښار به منځ کښې وى. دا به د هغوئ د ښارونو د څړ ځمکه وى.

”د هغو ښارونو نه چې تاسو يې لاويانو ته ورکوئ، شپږ به د پناه ښارونه وى، چې قاتل ورته وتښتى؛ د دې نه علاوه، دوه څلوېښت نور ښارونه ورکړئ.

”هغه ټول ښارونه چې تاسو يې لاويانو ته ورکوئ، د خپلې څړ ځمکې سره به اته څلوېښت ښارونه وى. د اِسرائيل د علاقې نه لاويانو ته ښارونه ورکړئ—د لويو قبيلو نه زيات، او د وړو نه کم؛ هره قبيله به د هغه ميراث په حساب ورکوى چې هغې ته ورکړے شوے دے.“

زمونږ پلار بيا خبرې کوى

زمونږ پلار موسىٰ ته وفرمائيل:

”بنى اِسرائيلو ته خبرې وکړه او هغوئ ته ووايه چې، کله تاسو د اردن نه پورې د کنعان ملک ته ورشئ، نو د ځان دپاره ښارونه غوره کړئ، د پناه ښارونه، چې څوک چې بې اِرادې کوم کس ووژنى، هغه ورته وتښتى. دا ښارونه به ستاسو دپاره د وينې د بدل اخيستونکى نه پناه وى، چې قاتل به تر هغې ونۀ وژلے شى ترڅو چې د فيصلې دپاره د جماعت مخکښې ودرېږى. هغه ښارونه چې تاسو يې ورکوئ، ستاسو دپاره به شپږ د پناه ښارونه وى. درې ښارونه د اردن پورې خوا ته ورکړئ او درې ښارونه د کنعان په ملک کښې؛ دا به د پناه ښارونه وى. دا شپږ ښارونه به د بنى اِسرائيلو، د پردى او د هغوئ په منځ کښې د عارضى اوسېدونکى دپاره پناه وى، چې څوک چې په اتفاقى توګه کوم کس ووژنى، هغه ورته وتښتى.

”خو کۀ څوک بل کس په اوسپنيزه څيز ووهى او هغه مړ شى، نو وهونکے قاتل دے—قاتل دې حتمًا ووژلے شى. کۀ هغۀ هغه په خپل لاس کښې په داسې تيږه ووهلو چې وژونکې وى، او هغه مړ شو، نو هغه قاتل دے؛ قاتل دې ووژلے شى. يا کۀ هغۀ هغه په لاس کښې په کوم وژونکى لرګينه اوزار ووهلو، او هغه مړ شو، نو هغه قاتل دے؛ قاتل دې ووژلے شى. د وينې بدل اخيستونکے به پخپله قاتل وژنى؛ کله چې هغه ورسره مخامخ شى، هغه دې يې ووژنى. کۀ هغۀ هغه د کينې نه وټېلو، يا په ګذار کښې يې کوم څيز پرې وغورزولو، چې هغه مړ شو، يا کۀ هغۀ هغه د کينې نه په خپل لاس ووهلو او هغه مړ شو، نو وهونکے دې ووژلے شى—هغه قاتل دے. د وينې بدل اخيستونکے به قاتل وژنى کله چې هغه يې ومومى.

”خو کۀ هغۀ هغه ناڅاپه بې له دُښمنۍ وټېلو، يا بې له ګذاره يې کوم څيز پرې وغورزولو، يا کۀ هغۀ بې له ليدو هغه باندې داسې تيږه وغورزوله چې وژونکې وه، او هغه مړ شو—حال دا چې نۀ د هغۀ دُښمن وو او نۀ يې د هغۀ د ضرر په لټه کښې وو، نو جماعت دې د دې قاعدو مطابق د وژونکى او د وينې د بدل اخيستونکى ترمنځ فيصله وکړى. جماعت دې وژونکے د وينې د بدل اخيستونکى د لاس نه خلاص کړى او هغه د پناه هغه ښار ته بېرته ورکړى چې هغه ورته تښتېدلے وو؛ هغه دې هلته تر هغې پاتې شى ترڅو چې هغه مشر کاهن مړ نۀ شى چې په پاک تيلو مسح شوے دے. a a v25 جلاوطن شوے کس صرف هغه وخت آزاد کيږى کله چې مشر کاهن مړ شى—داسې مرګ چې ګناهګار آزادوى. عيسىٰ، زمونږ لوئ مشر کاهن، زمونږ آزادى په خپل مرګ سره ممکنه کوى.

”خو کۀ وژونکے کله هم د خپل د پناه ښار د سرحد نه ووځى چې هغه ورته تښتېدلے وو، او کۀ د وينې بدل اخيستونکے هغه د خپل د پناه ښار د سرحد نه بهر ومومى او وژونکے ووژنى، نو په هغۀ باندې د وينې هيڅ ګناه نۀ وى. وژونکے دې په خپل د پناه ښار کښې تر هغې پاتې شى ترڅو چې مشر کاهن مړ نۀ شى؛ صرف د مشر کاهن د مرګ نه پس هغه کولے شى چې خپل ملک ته بېرته لاړ شى. دا به ستاسو دپاره ستاسو په ټولو پښتونو کښې، په هر ځائ کښې چې تاسو اوسېږئ، دائمى قانون وى.

”څوک چې کوم کس ووژنى، هغه دې د ګواهانو د ګواهۍ په بنياد د قاتل په توګه ووژلے شى؛ خو يو ګواه يوازې د چا پر خلاف د مرګ دپاره ګواهى نۀ شى ورکولے.

”د هغه قاتل د ژوند دپاره چې د مرګ لائق وى، هيڅ فديه مۀ اخلئ—هغه دې حتمًا ووژلے شى. د هغه چا دپاره هم چې خپل د پناه ښار ته تښتېدلے وى هيڅ فديه مۀ اخلئ، چې هغۀ ته اِجازت ورکړئ چې د کاهن د مرګ نه مخکښې بېرته راشى او په ملک کښې واوسيږى.

”هغه ملک چې تاسو پکښې اوسېږئ مۀ ککړوئ—وينه ملک ککړوى، او د هغې وينې دپاره چې په ملک کښې تويه شوې وى، د هغه چا د وينې نه بغير چې هغه تويه کړې وى، بل هيڅ کفاره نشته. هغه ملک مۀ ناپاکوئ چې تاسو پکښې اوسېږئ، او زۀ ستاسو په منځ کښې اوسېږم؛ ځکه چې زۀ، ستاسو پلار، د اِسرائيل د خلقو په منځ کښې اوسېږم.“