د لاويانو دپاره ښارونه
لاویانو ته اته څلوېښت ښارونه له څړځایونو سره ورکول کېږي، چې شپږ یې د پناه ښارونه دي. قاتل د انتقام اخیستونکي له لاسه ساتل کېږي تر هغو چې جماعت د هغه پر نیت قضاوت وکړي. قصدي وژنه لا هم د مرګ سزا لري، ځکه وینه تویول هغه ځمکه ناپاکه کوي چې د دوی پلار د دوی په منځ کې پکې اوسېږي.
35 1زمونږ پلار د اردن په غاړه، د يريحو مخامخ، د موآب په ميدانونو کښې موسىٰ ته وفرمائيل:
2”بنى اِسرائيلو ته حُکم ورکړه چې هغوئ لاويانو ته د خپل ميراث نه د اوسېدو دپاره ښارونه ورکړى، او د هغو ښارونو شاوخوا څړ ځمکه هم لاويانو ته ورکړى. 3دا ښارونه به د هغوئ د اوسېدو دپاره وى، او د څړ ځمکه به د هغوئ د څارويو، د مال او د ټولو ژوندو حيواناتو دپاره وى.
4”د هغو ښارونو د څړ ځمکه چې تاسو يې لاويانو ته ورکوئ، د ښار د ديوال نه به هرې خوا ته نژدې پنځلس سوه فوټه پورې وى. 5د ښار نه بهر پېمائش وکړئ: د مشرق په طرف درې زره فوټه، د جنوب په طرف درې زره، د مغرب په طرف درې زره، د شمال په طرف درې زره، او ښار به منځ کښې وى. دا به د هغوئ د ښارونو د څړ ځمکه وى.
6”د هغو ښارونو نه چې تاسو يې لاويانو ته ورکوئ، شپږ به د پناه ښارونه وى، چې قاتل ورته وتښتى؛ د دې نه علاوه، دوه څلوېښت نور ښارونه ورکړئ.
7”هغه ټول ښارونه چې تاسو يې لاويانو ته ورکوئ، د خپلې څړ ځمکې سره به اته څلوېښت ښارونه وى. 8د اِسرائيل د علاقې نه لاويانو ته ښارونه ورکړئ—د لويو قبيلو نه زيات، او د وړو نه کم؛ هره قبيله به د هغه ميراث په حساب ورکوى چې هغې ته ورکړے شوے دے.“
زمونږ پلار بيا خبرې کوى
9زمونږ پلار موسىٰ ته وفرمائيل:
10”بنى اِسرائيلو ته خبرې وکړه او هغوئ ته ووايه چې، کله تاسو د اردن نه پورې د کنعان ملک ته ورشئ، 11نو د ځان دپاره ښارونه غوره کړئ، د پناه ښارونه، چې څوک چې بې اِرادې کوم کس ووژنى، هغه ورته وتښتى. 12دا ښارونه به ستاسو دپاره د وينې د بدل اخيستونکى نه پناه وى، چې قاتل به تر هغې ونۀ وژلے شى ترڅو چې د فيصلې دپاره د جماعت مخکښې ودرېږى. 13هغه ښارونه چې تاسو يې ورکوئ، ستاسو دپاره به شپږ د پناه ښارونه وى. 14درې ښارونه د اردن پورې خوا ته ورکړئ او درې ښارونه د کنعان په ملک کښې؛ دا به د پناه ښارونه وى. 15دا شپږ ښارونه به د بنى اِسرائيلو، د پردى او د هغوئ په منځ کښې د عارضى اوسېدونکى دپاره پناه وى، چې څوک چې په اتفاقى توګه کوم کس ووژنى، هغه ورته وتښتى.
16”خو کۀ څوک بل کس په اوسپنيزه څيز ووهى او هغه مړ شى، نو وهونکے قاتل دے—قاتل دې حتمًا ووژلے شى. 17کۀ هغۀ هغه په خپل لاس کښې په داسې تيږه ووهلو چې وژونکې وى، او هغه مړ شو، نو هغه قاتل دے؛ قاتل دې ووژلے شى. 18يا کۀ هغۀ هغه په لاس کښې په کوم وژونکى لرګينه اوزار ووهلو، او هغه مړ شو، نو هغه قاتل دے؛ قاتل دې ووژلے شى. 19د وينې بدل اخيستونکے به پخپله قاتل وژنى؛ کله چې هغه ورسره مخامخ شى، هغه دې يې ووژنى. 20کۀ هغۀ هغه د کينې نه وټېلو، يا په ګذار کښې يې کوم څيز پرې وغورزولو، چې هغه مړ شو، 21يا کۀ هغۀ هغه د کينې نه په خپل لاس ووهلو او هغه مړ شو، نو وهونکے دې ووژلے شى—هغه قاتل دے. د وينې بدل اخيستونکے به قاتل وژنى کله چې هغه يې ومومى.
22”خو کۀ هغۀ هغه ناڅاپه بې له دُښمنۍ وټېلو، يا بې له ګذاره يې کوم څيز پرې وغورزولو، 23يا کۀ هغۀ بې له ليدو هغه باندې داسې تيږه وغورزوله چې وژونکې وه، او هغه مړ شو—حال دا چې نۀ د هغۀ دُښمن وو او نۀ يې د هغۀ د ضرر په لټه کښې وو، 24نو جماعت دې د دې قاعدو مطابق د وژونکى او د وينې د بدل اخيستونکى ترمنځ فيصله وکړى. 25جماعت دې وژونکے د وينې د بدل اخيستونکى د لاس نه خلاص کړى او هغه د پناه هغه ښار ته بېرته ورکړى چې هغه ورته تښتېدلے وو؛ هغه دې هلته تر هغې پاتې شى ترڅو چې هغه مشر کاهن مړ نۀ شى چې په پاک تيلو مسح شوے دے. a a v25 جلاوطن شوے کس صرف هغه وخت آزاد کيږى کله چې مشر کاهن مړ شى—داسې مرګ چې ګناهګار آزادوى. عيسىٰ، زمونږ لوئ مشر کاهن، زمونږ آزادى په خپل مرګ سره ممکنه کوى.
26”خو کۀ وژونکے کله هم د خپل د پناه ښار د سرحد نه ووځى چې هغه ورته تښتېدلے وو، 27او کۀ د وينې بدل اخيستونکے هغه د خپل د پناه ښار د سرحد نه بهر ومومى او وژونکے ووژنى، نو په هغۀ باندې د وينې هيڅ ګناه نۀ وى. 28وژونکے دې په خپل د پناه ښار کښې تر هغې پاتې شى ترڅو چې مشر کاهن مړ نۀ شى؛ صرف د مشر کاهن د مرګ نه پس هغه کولے شى چې خپل ملک ته بېرته لاړ شى. 29دا به ستاسو دپاره ستاسو په ټولو پښتونو کښې، په هر ځائ کښې چې تاسو اوسېږئ، دائمى قانون وى.
30”څوک چې کوم کس ووژنى، هغه دې د ګواهانو د ګواهۍ په بنياد د قاتل په توګه ووژلے شى؛ خو يو ګواه يوازې د چا پر خلاف د مرګ دپاره ګواهى نۀ شى ورکولے.
31”د هغه قاتل د ژوند دپاره چې د مرګ لائق وى، هيڅ فديه مۀ اخلئ—هغه دې حتمًا ووژلے شى. 32د هغه چا دپاره هم چې خپل د پناه ښار ته تښتېدلے وى هيڅ فديه مۀ اخلئ، چې هغۀ ته اِجازت ورکړئ چې د کاهن د مرګ نه مخکښې بېرته راشى او په ملک کښې واوسيږى.
33”هغه ملک چې تاسو پکښې اوسېږئ مۀ ککړوئ—وينه ملک ککړوى، او د هغې وينې دپاره چې په ملک کښې تويه شوې وى، د هغه چا د وينې نه بغير چې هغه تويه کړې وى، بل هيڅ کفاره نشته. 34هغه ملک مۀ ناپاکوئ چې تاسو پکښې اوسېږئ، او زۀ ستاسو په منځ کښې اوسېږم؛ ځکه چې زۀ، ستاسو پلار، د اِسرائيل د خلقو په منځ کښې اوسېږم.“