Rama Nyadiakeun Kota-kota Pangungsian
Rama urang misahkeun genep kota supaya jalma anu maehan teu kahaja bisa lumpat ka hiji tempat sarta didangukeun heula samemeh dipaehan males. Aturanana jelas: tepikeun pasualan di lawang gapura, cicing nepi ka diadili, sarta tetep di dinya nepi ka imam agung maot.
20 1Tuluy Rama urang ngandika ka Yosua, kieu:
2“Bejakeun ka urang Israil: ‘Tangtukeun pikeun maraneh kota-kota pangungsian anu ku Kami geus diandikakeun ka maraneh ngaliwatan Musa, 3supaya sing saha anu maehan jalma teu kahaja, teu kanyahoan, bisa lumpat ka dinya—jadi tempat pangungsian pikeun maraneh ti nu males getih. 4Sing saha anu lumpat ka salah sahiji kota eta, kudu nangtung di lawang gapura kota, tuluy nyaritakeun pasualanana ka para kokolot kota eta. Maranehna bakal nampi manehna asup, mere tempat, sarta ngidinan manehna hirup di antara maranehna. 5Lamun nu males getih ngudag-ngudag manehna, maranehna ulah nyerahkeun si tukang maehan ka manehna, sabab manehna neunggeul batur teu dihaja, tanpa aya rasa ngewa ti samemehna. 6Manehna kudu tetep cicing di kota eta nepi ka diadili di hareupeun jamaah, jeung nepi ka pupusna imam agung anu ngawula harita. Sanggeus kitu, si tukang maehan meunang balik deui ka kota jeung imahna sorangan, nya eta kota ti mana manehna kabur tadina.’”
7Maranehna misahkeun Kedes di Galilea, di pagunungan Naptali; Sekem di pagunungan Epraim; jeung Kiryat-Arba (nya eta Hebron) di pagunungan Yuda. 8Di peuntaseun Walungan Yordan, wetaneun Yeriho, maranehna mere Beser di gurun keusik di dataran luhur ti kaom Rubin, Ramot di Gilad ti kaom Gad, jeung Golan di Basan ti kaom Menase. 9Eta teh kota-kota anu ditangtukeun pikeun sakabeh urang Israil jeung urang asing anu maratuh di antara maranehna, supaya sing saha anu maehan batur teu dihaja bisa lumpat ka dinya sarta teu paeh ku leungeun nu males getih samemeh diadili di hareupeun jamaah.