Sang Rama Paring Kutha-kutha Pangungsen
Rama kita misahaké nem kutha, supaya wong sing ora sengaja matèni wong bisa mlayu menyang panggonan lan dirungokaké dhisik sadurungé dipatèni minangka piwales. Atur-aturané cetha: aturna perkaramu ana ing gapura, manggona nganti diadili, lan tetep ana ing kono nganti imam agung seda.
20 1Banjur Rama kita ngandika marang Yusak:
2“Kandhanana wong Israel: ‘Padha netepna kutha-kutha pangungsen kanggo kowe kabeh, kang wis Dakpangandikakake marang kowe lumantar Musa, 3supaya saben wong kang mateni wong liya kanthi ora sengaja, tanpa ngerti, bisa ngungsi mrana—dadi pangungsen tumrap kowe saka wong kang males getih. 4Sapa wae kang ngungsi menyang salah sawijining kutha mau kudu ngadeg ing lawanging gapuraning kutha lan ngandharake prakarane marang para pinituwaning kutha iku. Para pinituwa mau bakal nampani dheweke, menehi panggonan, lan ngejarake dheweke manggon ing tengahe. 5Yen wong kang males getih mau ngoyak dheweke, para pinituwa ora kena masrahake wong kang mateni mau marang wong iku, awit anggone mateni pepadhane iku ora disengaja, tanpa rasa sengit sadurunge. 6Dheweke kudu manggon ing kutha mau nganti diadili ana ing ngarepe pasamuwan, lan nganti sedane Imam Agung kang jumeneng ing wektu iku. Sawise iku wong kang mateni mau kena bali menyang kuthane lan omahe dhewe, yaiku kutha kang mauwne ditinggal ngungsi.’”
7Banjur padha misahake Kedes ing Galilea, ing pagunungane Naftali; Sikhem ing pagunungane Efraim; lan Kiryat-Arba (yaiku Hebron) ing pagunungane Yehuda. 8Ing sabrange Kali Yordan, sawetane Yerikho, padha netepake Bezer ing ara-ara samun ing dhataran dhuwur saka talering Ruben, Ramot ing Gilead saka talering Gad, lan Golan ing Basan saka talering Manasye. 9Yaiku kutha-kutha kang katetepake kanggo sakehing wong Israel lan wong manca kang manggon ing antarane, supaya saben wong kang mateni wong liya kanthi ora sengaja bisa ngungsi mrana lan ora mati dening tangane wong kang males getih sadurunge diadili ana ing ngarepe pasamuwan.