Pacogregan anu Timbul tina Kahayang

Pasea asalna tina kahayang anu silih perang di jero diri; maranéhna teu boga sabab teu ménta, sarta lamun ménta, salah ménta. Sosobatan jeung dunya nyaéta musuhan ka Rama urang, tapi Mantenna maparin rahmat leuwih loba. Deukeutan Mantenna, sarta eureun ngarencanakeun isukan saolah-olah hirup lain halimun.

Pasal 4.

Ti mana asalna pasea jeung gelut di aranjeun teh? Lain tina kahayang-kahayang aranjeun anu gelut di jero diri aranjeun? Aranjeun hayang tapi teu meunang—tuluy maehan. Aranjeun ngidam tapi teu bisa kahontal—tuluy pasedrek jeung gelut. Aranjeun teu boga lantaran teu menta. Aranjeun menta tapi teu dibere, lantaran salah dina menta, rek dipake nyugemakeun kasenangan sorangan. Eh aranjeun jelema-jelema anu jinah! Na aranjeun teu nyaho yen sobat jeung dunya teh ngamusuhan ka Rama urang? Sing saha anu milih jadi sobat dunya, jadi musuh Rama urang. Atawa naha Kitab Suci teh ngomong taya gunana, waktu nyebutkeun yen roh anu ku Mantenna disimpen di urang teh kacida hayangeunana nepi ka timburu? Tapi Mantenna maparin sih kurnia anu leuwih gede. Ku sabab eta Kitab Suci nyebutkeun, “Rama urang ngalawan ka nu adigung tapi maparin sih kurnia ka nu handap asor.”

Ku sabab eta sumerahkeun diri aranjeun ka Rama urang. Lawan Iblis, tangtu manehna bakal lumpat ninggalkeun aranjeun. Deukeutan Rama urang, tangtu Mantenna bakal ngadeukeutan aranjeun. Beresihan leungeun aranjeun, eh jelema-jelema anu dosa; susucikeun hate aranjeun, eh nu hatena dua. Sing nalangsa, sing prihatin, jeung sing ceurik. Robah seuri aranjeun jadi kanalangsaan sarta kabungah aranjeun jadi kasedih. Sing handap asor di payuneun Rama urang, tangtu aranjeun bakal diangkat ku Mantenna.

Ulah silih carekan, dulur-dulur. Sing saha anu nyarekan dulurna, atawa ngahukuman dulurna, eta nyarekan hukum sarta ngahukuman hukum. Tapi lamun aranjeun ngahukuman hukum, aranjeun teu ngalakonan hukum eta—aranjeun ngahukuman eta. Ngan hiji anu maparin hukum sarta ngahukuman—anu iasa nyalametkeun atawa ngabinasakeun. Saha atuh aranjeun teh, wani-wani ngahukuman batur?

Ulah Agul ku Poe Isukan

Ayeuna darengekeun, eh aranjeun anu ngaromong, “Poe ieu atawa isukan urang rek indit ka kota anu ieu atawa ka ditu, cicing sataun, dagang, sarta meunang untung.” Padahal aranjeun teu nyaho naon anu bakal kajadian isukan. Naon atuh hirup aranjeun teh? Sabab aranjeun teh ibarat halimun, katembong sakeudeung, tuluy leungit. Kuduna aranjeun ngomong kieu, “Lamun Rama urang ngersakeun, urang bakal hirup sarta migawe ieu atawa itu.” Tapi kanyataanana aranjeun agul ku kaadigunganana. Sakabeh kaagulan anu kitu teh jahat. Jadi sing saha anu nyaho kana hal hade anu kudu dilakukeun tapi henteu ngalakonanana, eta teh dosa pikeun manehna.