Księga Daniela 11

11 ¹A ja w pierwszym roku Dariusza Meda stanąłem, aby go wspierać i umacniać.

²Teraz powiem ci prawdę: oto jeszcze trzej królowie powstaną w Persji, a potem czwarty, o wiele bogatszy niż wszyscy. Umocniony swoim bogactwem, poruszy wszystkich przeciwko królestwu Grecji. ³Potem powstanie potężny król, który będzie panował z wielką władzą i będzie czynił, co zechce. ⁴Gdy powstanie, jego królestwo rozpadnie się i rozdzieli ku czterem wiatrom niebios — lecz nie między jego potomków ani według władzy, którą sprawował, bo jego królestwo zostanie wykorzenione i dane innym, poza nimi.

⁵Król południa stanie się silny, lecz jeden z jego dowódców stanie się silniejszy od niego i będzie panował — jego władza będzie ogromna. ⁶Po kilku latach zawrą przymierze: córka króla południa przyjdzie do króla północy, aby zawrzeć układ. Lecz nie zachowa swojej siły ani on, ani jego ramię się nie ostoi. Zostanie wydana — wraz ze swoją świtą, swoim ojcem i tym, który ją wspierał — w owych czasach.

⁷A w jego miejsce powstanie latorośl z jej korzeni, uderzy na wojsko, wejdzie do twierdzy króla północy, wystąpi przeciwko nim i zwycięży. ⁸Uprowadzi do Egiptu ich bogów wraz z ich metalowymi posągami oraz kosztownymi naczyniami ze srebra i złota; przez lata będzie trzymał się z dala od króla północy. ⁹Król północy wtargnie do królestwa króla południa, a potem wróci do swojej ziemi. ¹⁰Jego synowie zbroją się do wojny, zgromadzą ogromne wojsko, które wciąż nadciąga, wylewa się, przetacza, a potem ponawia wojnę aż do jego twierdzy. ¹¹Król południa, rozgniewany, wyruszy, aby walczyć z królem północy, który zbiera ogromne wojsko; lecz to wojsko zostanie wydane w rękę króla południa. ¹²Gdy tłum zostanie uprowadzony, jego serce wzbije się w pychę; powali dziesiątki tysięcy, a jednak nie zwycięży. ¹³Król północy znów wystawi tłum większy niż poprzednio, a po latach nadciągnie z wielkim wojskiem i ogromnymi zapasami.

¹⁴W owych czasach wielu powstanie przeciwko królowi południa; gwałtownicy spośród twojego ludu podniosą się, aby wypełnić widzenie, lecz upadną. ¹⁵Król północy nadciągnie, usypie wał oblężniczy i zdobędzie warowne miasto; siły południa nie ostoją się ani jego doborowe oddziały — nie zostanie już siły, aby się ostać. ¹⁶A najeźdźca czyni, co zechce; nikt nie może się przed nim ostać. Stanie w przepięknej ziemi, a w jego ręce będzie zniszczenie. ¹⁷Postanowi wejść z całą siłą swego królestwa i zawrze z nim układ; da mu córkę spośród kobiet, aby je zniszczyć, lecz to się nie ostoi ani mu nie przyniesie korzyści. ¹⁸Potem zwróci się ku wyspom i wiele ich zdobędzie, lecz pewien wódz położy kres jego zuchwałości i obróci ją przeciwko niemu. ¹⁹Potem zwróci swoje oblicze ku twierdzom swojej własnej ziemi, lecz potknie się, upadnie i już go nie będzie.

²⁰W jego miejsce powstanie ten, kto wyśle poborcę podatków dla chwały królestwa; lecz w ciągu kilku dni zostanie złamany — nie w gniewie ani w bitwie.

²¹W jego miejsce powstanie człowiek wzgardzony, któremu odmówiono królewskiej czci. Przyjdzie w czasie spokoju i podstępnym pochlebstwem zagarnie królestwo. ²²Wojska zostaną przed nim zmiecione i złamane, a także książę przymierza. ²³Odkąd zawrze z nim przymierze, będzie postępował podstępnie i wzrośnie w siłę z nielicznym tylko ludem. ²⁴W czasie bezpieczeństwa wkroczy do najbogatszych okolic prowincji i uczyni to, czego nie czynili ani jego ojcowie, ani ojcowie ich ojców — rozdzieli między nich łup, zdobycz i mienie, a przeciwko twierdzom będzie knuł swoje plany, lecz tylko do czasu.

²⁵Pobudzi swoją siłę i odwagę przeciwko królowi południa z wielkim wojskiem. Król południa stanie do walki z bardzo wielkim i potężnym wojskiem — lecz nie ostoi się, bo uknuto przeciwko niemu spiski. ²⁶Ci, którzy jedzą jego pokarm, złamią go; jego wojsko zostanie zmiecione, a wielu padnie zabitych. ²⁷Serca obu królów skłonne do zła będą mówić kłamstwa przy jednym stole, lecz to się nie powiedzie — koniec bowiem nadejdzie w wyznaczonym czasie. ²⁸Wróci do swojej ziemi z wielkim bogactwem, z sercem zwróconym przeciwko świętemu przymierzu; wystąpi, a potem wróci do swojej ziemi.

²⁹W wyznaczonym czasie wróci i ruszy na południe, lecz tym razem nie będzie tak jak poprzednio ani jak później. ³⁰Bo nadciągną przeciwko niemu okręty Kittim; straci odwagę, zawróci i rozsroży się przeciwko świętemu przymierzu, i wystąpi. Wróci i okaże względy tym, którzy porzucają święte przymierze. ^a a v30 Kittim: starożytna nazwa morskich potęg zachodniego Morza Śródziemnego, najprawdopodobniej Rzymu. ³¹Jego oddziały powstaną, zbezczeszczą świątynną twierdzę, zniosą codzienną ofiarę i postawią obrzydliwość, która sprowadza spustoszenie. ^b b v31 Jezus wskazał na to proroctwo jako na ostrzeżenie, które miało dopiero nadejść za jego dni (Mateusza 24:15). ³²Pochlebstwem zwiedzie tych, którzy łamią przymierze, lecz ludzie, którzy znają swojego Ojca, będą trwać mocno i działać. ³³Mądrzy spośród ludu będą nauczać wielu, lecz przez pewien czas będą padać od miecza, płomienia, niewoli i grabieży. ³⁴Gdy upadną, otrzymają niewielką pomoc, a wielu przyłączy się do nich pochlebstwem. ³⁵Niektórzy z mądrych potkną się, aby zostali oczyszczeni, wypróbowani i wybieleni aż do czasu końca, bo to wciąż czeka na wyznaczony czas.

³⁶Król będzie czynił, co zechce; wyniesie się i wywyższy ponad każdego boga, a przeciwko naszemu Ojcu będzie mówił rzeczy wstrząsające. Będzie mu się wiodło, aż dopełni się gniew, bo to, co postanowione, musi się stać. ³⁷Nie będzie zważał na bogów swoich ojców ani na tego, którego pożądają kobiety, ani na żadnego boga — ponad nich wszystkich się wyniesie. ³⁸Zamiast tego będzie czcił boga twierdz, nieznanego jego ojcom, złotem, srebrem, drogimi kamieniami i kosztownymi darami. ³⁹Z pomocą obcego boga uderzy na najpotężniejsze twierdze. Tych, którzy go uznają, obsypie zaszczytami, da im władzę nad wieloma i rozdzieli ziemię za cenę.

⁴⁰W czasie końca zetrze się z nim król południa, a król północy runie na niego z rydwanami, jeźdźcami i licznymi okrętami. Wtargnie do krain, wyleje się i przejdzie przez nie. ⁴¹Wejdzie do przepięknej ziemi; wielu padnie, lecz z jego ręki ujdą Edom, Moab i przedniejsi synowie Ammona. ⁴²Wyciągnie swoją rękę przeciwko krainom, a ziemia egipska nie ujdzie. ⁴³Zawładnie skarbami złota i srebra oraz wszystkimi bogactwami Egiptu, a Libijczycy i Kuszyci pójdą w jego ślady. ⁴⁴Lecz przerażą go wieści ze wschodu i z północy, i wyruszy w wielkiej furii, aby zniszczyć i wytępić wielu. ⁴⁵Rozbije swoje pałacowe namioty między morzami a przepiękną świętą górą, a potem dojdzie do swego końca i nikt mu nie pomoże.