सबै थोक नयाँ

पुरानो व्यवस्था बितिसकेको छ र हाम्रा पिता मानिसहरूसँगै बस्न आउनुहुन्छ — उहाँ आफैँ तिनीहरूका पिता, तिनीहरूका आँसु पुछ्दै। सहर नापिएको, रत्नहरूले सजिएको, हरेक दिशामा ढोकासहित तल ओर्लन्छ; त्यसभित्र कुनै मन्दिर छैन, किनकि उहाँ र थुमा नै त्यसको मन्दिर हुनुहुन्छ, र ढोका बन्द गर्नुपर्ने कुनै रात पनि छैन।

अध्याय 21।

तब मैले एउटा नयाँ आकाश र नयाँ पृथ्वी देखेँ, किनकि पहिलो आकाश र पहिलो पृथ्वी बितेर गएका थिए, र समुद्र पनि रहेन। मैले पवित्र सहर, नयाँ यरूशलेमलाई स्वर्गबाट, हाम्रा पिताबाट तल आइरहेको देखेँ, जो आफ्नो पतिका निम्ति सिँगारिएकी दुलहीझैँ तयार थियो।

मैले सिंहासनबाट एउटा ठूलो सोर यसो भनेको सुनेँ, “हेर, हाम्रा पिताको वासस्थान मानिसहरूसँग छ। उहाँ तिनीहरूसँग बस्नुहुनेछ; तिनीहरू उहाँका प्रजा हुनेछन्, र उहाँ आफैँ, तिनीहरूका पिता, तिनीहरूसँग हुनुहुनेछ।

हाम्रा पिताले तिनीहरूका आँखाबाट हरेक आँसु पुछिदिनुहुनेछ, र मृत्यु फेरि रहनेछैन, न त शोक, न रुवाइ, न पीडा नै फेरि हुनेछ, किनकि पहिलेका कुराहरू बितेर गएका छन्।”

सिंहासनमा विराजमान हुनुहुनेले भन्नुभयो, “हेर, म सबै थोक नयाँ बनाउँदै छु।” उहाँले थप्नुभयो, “यो लेख्: यी वचनहरू विश्वासयोग्य र सत्य छन्।” उहाँले मलाई भन्नुभयो, “सिद्धियो। म अल्फा र ओमेगा, आदि र अन्त्य हुँ। तिर्खाएकालाई म जीवनको पानीको मूलबाट सित्तैँमा दिनेछु। जसले विजय प्राप्त गर्छ, त्यसले यी कुराहरू उत्तराधिकारमा पाउनेछ, र म त्यसको पिता हुनेछु, र त्यो मेरो पुत्र हुनेछ। तर कातर, अविश्वासी, घृणित, हत्यारा, व्यभिचारी, टुनामुना गर्ने, मूर्तिपूजक र सबै झुटाहरू—तिनीहरूको भाग आगो र गन्धकले जलिरहेको ताल हो, जुन दोस्रो मृत्यु हो।”

सात अन्तिम विपत्तिले भरिएका सातवटा कचौरा लिने सात स्वर्गदूतमध्ये एक जना आएर मलाई भने, “आऊ, म तिमीलाई दुलही, अर्थात् थुमा येशूकी पत्नी देखाउँछु।” तिनले मलाई आत्मामा एउटा विशाल, अग्लो पहाडमा लगे, र पवित्र सहर यरूशलेमलाई स्वर्गबाट, हाम्रा पिताबाट ओर्लिरहेको देखाए, जसमा हाम्रा पिताको महिमा थियो, जुन सबैभन्दा दुर्लभ रत्न, अर्थात् स्फटिकझैँ छर्लङ्ग यास्पिसझैँ चहकिलो थियो। त्यसको एउटा विशाल, अग्लो पर्खाल थियो, जसमा बाह्रवटा मूलढोका थिए, ती ढोकाहरूमा बाह्र जना स्वर्गदूत खटिएका थिए, र तिनमा इस्राएलका छोराहरूका बाह्र कुलका नाउँ लेखिएका थिए, पूर्वतिर तीन ढोका, उत्तरतिर तीन ढोका, दक्षिणतिर तीन ढोका, पश्चिमतिर तीन ढोका थिए। सहरको पर्खालमा बाह्रवटा जग थिए, र तिनमा थुमा येशूका बाह्र जना प्रेरितका बाह्र नाउँ लेखिएका थिए।

मसँग बोल्नेले सहर, त्यसका ढोका र त्यसका पर्खाल नाप्न सुनको नाप्ने लौरो समातेका थिए। सहर वर्गाकार थियो, त्यसको लमाइ र चौडाइ बराबर थियो। तिनले आफ्नो लौरोले त्यो नापे: करिब 1,400 माइल—लमाइ, चौडाइ र उचाइ बराबर थिए। तिनले त्यसको पर्खाल नापे—करिब 216 फिट, मानिसको नापअनुसार, जुन स्वर्गदूतको नाप पनि हो। पर्खाल यास्पिसले बनेको थियो, र सहर चाहिँ सिसाझैँ छर्लङ्ग शुद्ध सुनको थियो। सहरको पर्खालका जगहरू हरेक किसिमका बहुमूल्य रत्नले सजिएका थिए: पहिलो यास्पिस, दोस्रो नीलमणि, तेस्रो गोमेद, चौथो पन्ना, पाँचौँ आनिक्स, छैटौँ अकिक, सातौँ पीतमणि, आठौँ बेरिल, नवौँ पुखराज, दसौँ क्रिसोप्रेज, एघारौँ नीलकान्त, र बाह्रौँ कटेला थिए। बाह्रवटा ढोका बाह्रवटा मोती थिए, हरेक ढोका एउटै मोतीबाट बनेको थियो। सहरको बाटो सिसाझैँ छर्लङ्ग शुद्ध सुनको थियो।

मैले सहरमा कुनै मन्दिर देखिनँ, किनकि त्यसको मन्दिर त सर्वशक्तिमान् सार्वभौम पिता र थुमा येशू नै हुनुहुन्छ। सहरलाई चम्कनलाई सूर्य वा चन्द्रको खाँचो छैन—हाम्रा पिताको महिमाले त्यसलाई उज्यालो पार्छ, र त्यसको बत्ती थुमा येशू हुनुहुन्छ। जातिहरू त्यसको ज्योतिमा हिँड्नेछन्, र पृथ्वीका राजाहरूले आफ्नो महिमा त्यसभित्र ल्याउनेछन्। त्यसका ढोकाहरू दिनमा कहिल्यै बन्द हुनेछैनन्—र त्यहाँ रात हुनेछैन। तिनीहरूले जातिहरूको महिमा र आदर त्यसभित्र ल्याउनेछन्। कुनै अशुद्ध कुरा त्यसभित्र कहिल्यै पस्नेछैन, न त घृणित वा झुटो काम गर्ने कोही नै—केवल थुमा येशूको जीवनको पुस्तकमा नाउँ लेखिएकाहरू मात्र पस्नेछन्।