چاپ شوی
کتاب

هر څيز نوے کول

زوړ نظم تېر شو او زموږ پلار له خلکو سره د اوسېدو لپاره راځي — پخپله د هغوی پلار، چې د هغوی مخونه وچوي. ښار ښکته راځي، اندازه شوی، په جواهرو ښکلی، له هر لوري دروازې لري، په منځ کې يې معبد نشته ځکه چې هغه او وری يې معبد دي، او شپه نشته چې دروازې وتړي.

څپرکی 21.

بيا ما يو نوے آسمان او نوې زمکه وليدل، ځکه چې اول آسمان او اوله زمکه تېر شوى وُو، او سمندر نور نۀ وو. ما هغه پاک ښار، يعنې نوے يروشلم وليدو چې د آسمان نه د زمونږ پلار له طرفه راکوزېدو، داسې تيار وو لکه يوه ناوې چې د خپل خاوند دپاره سينګار شوې وى.

بيا ما د تخت نه يو اوچت آواز واورېدو چې، ”وګوره، د زمونږ پلار استوګنځائ د اِنسانانو سره دے. هغه به ورسره اوسيږى، هغوئ به د هغۀ قوم وى، او هغه به پخپله د هغوئ پلار ورسره وى.

زمونږ پلار به د هغوئ د سترګو نه هر اوښکه پاکه کړى، او مرګ به نور نۀ وى، نۀ به ماتم وى، نۀ ژړا او نۀ به نور درد وى، ځکه چې مخکښې څيزونه تېر شوى دى.“

هغه چې په تخت باندې ناست وو ووئيل چې، ”وګوره، زۀ هر څيز نوے کوم.“ او نور يې ووئيل چې، ”دا وليکه: دا خبرې قابِلِ اعتبار او رښتينې دى.“ بيا يې راته ووئيل چې، ”پوره شو. زۀ الفا او اومېګا يم، شروع او آخر يم. زۀ به تږى ته د ژوندون د اوبو د چينې نه وړيا ورکوم. څوک چې فتح مومى هغه به دا شيان په ميراث کښې مومى، او زۀ به د هغۀ پلار يم، او هغه به زما زوئ وى. خو وېرېدونکى، بې‌ايمانه، نفرت وړ، خونيان، بدکاران، جادوګران، د بتانو عبادت کوونکى او ټول دروغژن—د هغوئ برخه په هغه جهيل کښې ده چې د اور او ګندک نه بليږى، او دا دوېم مرګ دے.“

بيا د هغو اووۀ فرښتو نه چې اووۀ پيالې يې نيولې وې چې په اوو آخرى آفتونو ډکې وې، يوه راغله او راته يې ووئيل چې، ”راشه، زۀ به تا له هغه ناوې، يعنې د عيسىٰ، د ګډورى ښځه وښايم.“ نو هغې زۀ په روح کښې يوې لويې اوچتې غرۀ ته بوتلم، او هغه پاک ښار يروشلم يې راته وښودو چې د آسمان نه د زمونږ پلار له طرفه راکوزېدو، او د زمونږ پلار لوئى يې ښکاره کوله، چې د ډېر قيمتى جواهر په شان ځلېدو، لکه ياقوت چې د بلور په شان صاف وى. د دې يو لوے اوچت دېوال وو چې دولس دروازې يې درلودلې، او په دروازو باندې دولس فرښتې ولاړې وې، او پرې د اِسرائيل د دولسو قبيلو نومونه ليکلى وُو، په ختيځ دريو دروازې، په شمال دريو دروازې، په جنوب دريو دروازې او په لوېديځ دريو دروازې. د ښار دېوال دولس بنيادونه درلودل، او په هغو باندې د عيسىٰ، د ګډورى د دولسو رسولانو دولس نومونه ليکلى وُو.

هغه چې ما سره خبرې کولې د سرو زرو د ناپ يوه لښته يې نيولې وه، دې دپاره چې دا ښار، د دې دروازې او د دې دېوالونه ناپ کړى. دا ښار څلور ضلعى وو، د دې اوږدوالے د دې چوړوالى سره برابر وو. هغه په خپله لښته ناپ کړو، تقريباً دوولس سوه ميل وو—اوږدوالے، چوړوالے او اوچتوالے يې برابر وُو. بيا يې د دې دېوال ناپ کړو، تقريباً دوه سوه شپاړس فوټه وو، د اِنسان د ناپ سره برابر، چې هغه د فرښتې ناپ هم دے. دا دېوال د ياقوت نه جوړ وو، او ښار سوچه سره زر وو، چې د شيشې په شان صاف وُو. د ښار د دېوال بنيادونه په هر قسم جواهرو سينګار شوى وُو: اول ياقوت، دوېم نيلم، درېم عقيق، څلورم زمرد، پينځم سليمانى، شپږم عقيقِ احمر، اووم زبرجد، اتم زمردِ سبز، نهم زرد ياقوت، لسم سبز عقيق، يوولسم لاجورد او دولسم بنفشى جواهر وُو. دولس دروازې دولس ملغلرې وې، هره دروازه د يوې ملغلرې نه جوړه وه. او د ښار سړک سوچه سره زر وو، چې د شيشې په شان صاف وو.

ما په ښار کښې هيڅ بيت المقدس ونۀ ليدو، ځکه چې د دې بيت المقدس بادشاه پلار قادرِ مطلق او عيسىٰ، ګډورے دے. دې ښار له د آفتاب او سپوږمۍ اړتيا نشته چې پرې روښانه شى، ځکه چې د زمونږ پلار لوئى يې روښانه کوى، او د دې ډيوه عيسىٰ، ګډورے دے. قومونه به د دې په رڼا کښې ګرځى، او د زمکې بادشاهان به خپله لوئى دې کښې راوړى. او د دې دروازې به په ورځ کله هم بندې نۀ وى—او هلته شپه نۀ وى. هغوئ به د قومونو لوئى او عزت دې کښې راوړى. هيڅ ناپاک څيز به کله هم دې کښې داخل نۀ شى، او نۀ هغه څوک چې د نفرت وړ يا دروغژن کار کوى—بلکې يواځې هغه چې د عيسىٰ، د ګډورى د ژوندون په کِتاب کښې ليکلى وى.