Her Tişt Nû

Rêza kevn çûye û Bavê me bi mirovan re tê êwirandin — ew bi xwe Bavê wan e, û hêsiran ji çavên wan paqij dike. Bajar tê xwarê, pîvandî, bi kevirên biqîmet xemilî, ji her alî bi dergeh, bê perestgeh di hundir de çimkî ew û Berx perestgeha wê ne, û şev tune ku dergehan bigire.

Bavê me di ayetan de dipeyive 3, 5–8

Beş 21.

Paşê min ezmanekî nû û erdekî nû dîtin, çimkî ezmanê pêşîn û erdê pêşîn derbas bûbûn, û êdî derya tunebû. Min bajarê pîroz, Orşelîma nû, dît ku ji ezmanan, ji Bavê me dadiket, amade mîna bûkeke ku ji bo mêrê xwe xemiliye.

Min dengekî bilind ji textê padîşahiyê bihîst ku digot: “Va ye, êwira Bavê me ligel mirovahiyê ye. Ew wê bi wan re bijî; ewê gelê wî bin, û ew bi xwe, Bavê wan, wê bi wan re be.

Bavê me wê her hêsiran ji çavên wan paqij bike, û êdî mirin tunebe, ne şîn hebe, ne girî, ne jî êş êdî, çimkî tiştên berê derbas bûne.”

Yê ku li ser textê padîşahiyê rûniştibû got: “Va ye, ez her tiştî nû dikim.” Wî zêde kir û got: “Vê binivîse: ev gotin pêbawer û rast in.” Wî ji min re got: “Qediya. Ez Alfa û Omega me, destpêk û dawî me. Ezê ji kaniya ava jiyanê belaş bidim yê tî. Kesê ku bi ser bikeve wê van mîras bistîne, û ezê bibim Bavê wî, û ewê bibe kurê min. Lê para tirsonekan, bêbextan, qirêjan, mêrkujan, fahîşan, sêrbazan, pûtperestan û hemû derewînan di wê golê de ye ku bi agir û kûkurtê dişewite, ku mirina duyemîn e.”

Yek ji heft milyaketên ku heft tasên tije bi heft belayên dawî digirtin hat û ji min re got: “Were, ezê Bûkê, jina Îsa, Berx, nîşanî te bidim.” Wî ez di Ruh de birim ser çiyayekî mezin û bilind, û bajarê pîroz Orşelîm nîşanî min da ku ji ezmanan, ji Bavê me dadiket, ku rûmeta Bavê me dida nîşandan, biriqandî mîna kevirê gewher ê herî hêja, yeşm, zelal mîna bilûrê. Sûrekî wî yê mezin û bilind bi donzdeh dergehan hebû, donzdeh milyaket li ber wan sekinîbûn, û navên donzdeh êlên kurên Îsraêl li wan hatibûn nivîsîn, li rojhilat sê dergeh, li bakur sê dergeh, li başûr sê dergeh, li rojava sê dergeh. Sûrê bajêr donzdeh bingeh hebûn, ku li ser wan donzdeh navên donzdeh şandiyên Îsa, Berx, hebûn.

Yê ku bi min re diaxivî gopalekî pîvanê yê zêrîn digirt, da ku bajêr, dergehên wî û sûrên wî bipîve. Bajar çargoşe ye, dirêjahiya wî wekî firehiya wî ye. Wî ew bi gopalê xwe pîva: nêzî 1,400 mîlan—dirêjahî, firehî û bilindahî wekhev. Wî sûrê wî pîva—nêzî 216 lingan, li gorî pîvana mirovî, ku ya milyaket jî ye. Sûr ji yeşmê hatibû çêkirin, lê bajar zêrê xalis bû, zelal mîna şûşeyê. Bingehên sûrê bajêr bi her cûre kevirê gewher hatibûn xemilandin: yekem yeşm, duyem safîr, sêyem eqîq, çarem zimrûd, pêncem oniks, şeşem karnelyan, heftem krîzolît, heştem berîl, nehem topaz, dehem krîzopraz, yanzdehem yakût, û donzdehem ametîst. Donzdeh dergeh donzdeh dur bûn, her dergeh ji durekê tenê hatibû çêkirin. Kûçeya bajêr zêrê xalis bû, zelal mîna şûşeyê.

Min di bajêr de tu perestgeh nedît, çimkî perestgeha wî Bavê Serwer ê Herî Karîndar û Îsa, Berx, in. Bajar hewceyî tav an heyvê nîne ku li ser wî bibiriqin—rûmeta Bavê me wî ronî dike, û çira wî Îsa, Berx, e. Milet wê bi ronahiya wî bimeşin, û padîşahên erdê wê rûmeta xwe bînin nav wî. Û dergehên wî bi roj tu caran negirin—û li wir şev tunebe. Ewê rûmet û şerefa miletan bînin nav wî. Tu tiştê qirêj tu caran nekeve nav wî, ne jî kesê ku tiştê nefretkirî an derew dike—tenê ewên ku di pirtûka jiyanê ya Îsa, Berx, de hatine nivîsîn.