Berx û 144,000

Berx li ser Siyonê radiweste bi 144,000 kesên ku bi navê Bavê wî morkirî ne, ên ku stranekê dizanin ku tu kesê din nikare fêr bibe. Sê milyaket li jor difirin: mizgînî ji bo her miletî, ketina Babîla mezin, hişyariyek ji bo wan ên ku cinawir diperizin. Paşê erd tê dirûn û tirî têne perçiqandin.

Bavê me di ayetê de dipeyive 13

Beş 14.

Min Berx, Îsa, dît ku li ser Çiyayê Siyonê sekinîbû, û 144,000 kes pê re bûn ku navê wî û navê Bavê wî li ser eniyên wan nivîsandî bû. Min dengek ji ezmên bihîst, mîna xurîna gelek avan û mîna birûskeke bi deng, û dengê ku min bihîst mîna amîrvanan bû ku amîrên xwe dilîstin. Wan li ber textê, çar zindiyan û rûspiyan stiraneke nû digot; tenê 144,000 kesên ku ji erdê rizgar bûbûn dikaribûn wê fêr bibin. Ev ew in ku bi jinan newimîne, çimkî ew bakîre ne. Ew li pey Îsa, Berx, diçin li ku derê ku ew biçe; ew ji mirovan hatine kirîn, fêkiyên pêşîn ji bo Bavê me û Berx, û di devê wan de tu derew nehat dîtin; ew bêqusûr in.

Mizgîniya Herheyî Belav Dibe

Min milyaketekî din dît ku li jor difirî û mizgîniyeke herheyî pê re bû, da ku ji niştecihên erdê re—ji her milet, êl, ziman û gelî re—bide zanîn. Wî bi dengekî bilind qîriya: “Ji Bavê me bitirsin, rûmetê bidinê, çimkî saeta dîwana wî hatiye. Biperizin yê ku ezman, erd, derya û kaniyên avê afirandin.”

Milyaketê diduyan li pey wî hat: “Ket, ket Babîla mezin, ya ku hemû miletan ji şeraba dîna zîna xwe vexwar.”

Milyaketekî sêyemîn li pey wan hat û qîriya: “Her kesê ku perizînê dike canewer û sûretê wî û nîşanekê li ser eniya xwe an destê xwe bistîne, ewê jî ji şeraba hêrsa Bavê me vexwe, ya ku bênişav di kasa xezeba wî de ye, û ewê li ber milyaketên pîroz û li ber Berx bi êgir û kibrîtê bê ezyet kirin. Dûmana ezyeta wan her û her bilind dibe; roj û şev rehetî tune ji bo yên ku perizînê dikin canewer û sûretê wî, an nîşana navê wî distînin.”

Li vir sebra pîrozan e: yên ku emrên Bavê me diparêzin û baweriya xwe bi Îsa digirin.

Min dengek ji ezmên bihîst: “Binivîse: Bextewar in miriyên ku ji niha pê ve bi Xudan re dimirin.” Ruhê Pîroz dibêje: “Erê, ew ji keda xwe rehet dibin, çimkî karên wan li pey wan diçin.”

Yekî Mîna Kurê Mirov

Min nihêrî: ewreke spî, û li ser wê yekî mîna kurê mirov—Îsa—rûniştî bû, tacek zêrîn li serî wî û dasek tûj di destê wî de. Milyaketekî din ji Perestgehê derket û bi dengekî bilind gazî yê ku li ser ewrê rûniştî bû kir: “Dasa xwe bavêje û bidirû; saeta dirûnê hatiye, dexla erdê bi tevahî gihîştiye.” Loma yê ku li ser ewrê bû dasa xwe li ser erdê gerand, û dexla erdê hat dirûn.

Paşê milyaketekî din ji Perestgeha li ezmên derket, û dasek tûj ew jî pê re bû. Milyaketekî din, ku desthilatî li ser êgir hebû, ji gorîgehê hat û bi dengekî bilind gazî yê ku dasa tûj digirt kir: “Dasa xwe ya tûj bişîne û gûşiyan ji rezê erdê kom bike, çimkî tirên wê gihîştine.” Milyaketî dasa xwe kir nav erdê, rezê erdê dirû û ew avêt nav şerabkêşa mezin a hêrsa Bavê me. Şerabkêş li derveyê bajêr hat pêpestkirin, û ji şerabkêşê xwîn herikî, bi bilindahiya lixeba hespekî, bi qasî 180 mîlan.