مڪاشفو 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹مون ڏٺو تہ گھيٽو يسوع صيون جبل تي بيٺو هو، ۽ ساڻس گڏ ۱۴۴٬۰۰۰ هئا، جن جي پيشانين تي سندس نالو ۽ سندس پيءُ جو نالو لکيل هو. ²مون آسمان مان هڪ آواز ٻڌو، جيڪو ڪيترن پاڻين جي گوڙ ۽ وڏي گجگوڙ جهڙو هو؛ ۽ جيڪو آواز مون ٻڌو سو بربط وڄائيندڙن جي پنهنجا بربط وڄائڻ جهڙو هو. ³هنن عرش آڏو، چئن جاندارن ۽ بزرگن آڏو هڪ نئون گيت ڳاتائون؛ ڌرتيءَ مان ڇڏايل ۱۴۴٬۰۰۰ کانسواءِ ٻئي ڪنهن کي اهو گيت سکڻ نہ آيو. ⁴هي اُهي آهن جن پاڻ کي عورتن سان ناپاڪ نہ ڪيو، ڇاڪاڻ تہ اهي ڪنوارا آهن. جتي بہ گھيٽو يسوع وڃي ٿو، اتي اهي سندس پويان هلن ٿا؛ اهي انسانن مان خريد ڪيل، اسان جي پيءُ ۽ گھيٽي لاءِ پهريون ڦل آهن، ⁵۽ سندن واتن ۾ ڪو ڪوڙ نہ لڌو ويو؛ اهي بي عيب آهن.

ابدي خوشخبريءَ جو اعلان

⁶مون هڪ ٻيو ملائڪ مٿي آسمان ۾ اڏامندو ڏٺو، جنهن وٽ ڌرتيءَ جي رهاڪن لاءِ، هر قوم، قبيلي، ٻوليءَ ۽ ماڻهن لاءِ، ٻڌائڻ جي خاطر ابدي خوشخبري هئي. ⁷هن وڏي آواز سان سڏي چيو تہ ”اسان جي پيءُ کان ڊڄو، کيس جلوو ڏيو، ڇاڪاڻ تہ سندس عدالت جي گھڙي اچي پهتي آهي. جنهن آسمان، زمين، سمنڊ ۽ پاڻيءَ جا چشما بڻايا، تنهن جي عبادت ڪريو.“

⁸ٻيو ملائڪ پٺيان اچي چوڻ لڳو تہ ”ڪري پئي، ڪري پئي وڏي بابل، جنهن سڀني قومن کي پنهنجي زناڪاريءَ جي جوش جو شراب پياريو.“

⁹ٽيون ملائڪ پٺيان اچي وڏي آواز سان چوڻ لڳو تہ ”جيڪو ڪو جانور ۽ سندس مورت جي عبادت ڪري ٿو ۽ پنهنجي پيشانيءَ يا هٿ تي نشان وٺي ٿو، ¹⁰سو بہ اسان جي پيءُ جي غضب جو شراب پيئندو، جيڪو سندس ڪاوڙ جي پيالي ۾ خالص ڀريل آهي، ۽ پاڪ ملائڪن ۽ گھيٽي آڏو باهه ۽ ڳندهڪ سان عذاب ۾ مبتلا ڪيو ويندو. ¹¹سندن عذاب جو دونهون هميشہ هميشہ مٿي چڙهندو رهي ٿو؛ جيڪي جانور ۽ سندس مورت جي عبادت ڪن ٿا، يا سندس نالي جو نشان وٺن ٿا، تن لاءِ ڏينهن توڙي رات ڪو آرام ناهي.“

¹²هتي پاڪ ماڻهن جو صبر آهي: جيڪي اسان جي پيءُ جا حڪم مڃين ٿا ۽ يسوع تي پنهنجو ايمان قائم رکن ٿا.

¹³مون آسمان مان هڪ آواز ٻڌو تہ ”لک تہ اڄ کان پوءِ جيڪي خداوند ۾ مرن ٿا، سي سڀاڳا آهن.“ ”ها،“ پاڪ روح چوي ٿو تہ ”اهي پنهنجين محنتن کان آرام ڪندا، ڇاڪاڻ تہ سندن ڪم سندن پٺيان هلن ٿا.“

ابنِ آدم جهڙو هڪڙو

¹⁴مون نظر ڪئي تہ هڪ اڇو ڪڪر هو، ۽ ان تي ابنِ آدم جهڙو هڪڙو ويٺل هو، يعني يسوع، جنهن جي مٿي تي سون جو تاج ۽ هٿ ۾ تکي ڏاٽي هئي. ¹⁵هڪ ٻيو ملائڪ هيڪل مان نڪري، ڪڪر تي ويٺل کي وڏي آواز سان سڏي چيائين تہ ”پنهنجي ڏاٽي هلاءِ ۽ لڻ، ڇاڪاڻ تہ لڻڻ جي گھڙي اچي پهتي آهي، ڌرتيءَ جو فصل پوريءَ طرح پڪو آهي.“ ¹⁶پوءِ ڪڪر تي ويٺل پنهنجي ڏاٽي ڌرتيءَ تي گھمائي، تڏهن ڌرتيءَ جو فصل لڻيو ويو.

¹⁷پوءِ هڪ ٻيو ملائڪ آسمان ۾ جي هيڪل مان نڪتو، ۽ ان وٽ بہ تکي ڏاٽي هئي. ¹⁸هڪ ٻيو ملائڪ، جنهن کي باهه تي اختيار هو، قربانگاه مان آيو ۽ تکي ڏاٽي کڻندڙ کي وڏي آواز سان سڏي چيائين تہ ”پنهنجي تکي ڏاٽي موڪل ۽ ڌرتيءَ جي ڏاک جي ويل جا ڳڇا گڏ ڪر، ڇاڪاڻ تہ ان جا ڏاک پڪا آهن.“ ¹⁹ملائڪ پنهنجي ڏاٽي ڌرتيءَ ۾ هڻي، ڌرتيءَ جي ڏاک جي ويل لڻي، ان کي اسان جي پيءُ جي غضب جي وڏي ڏاک ڪچلڻ واري حوض ۾ اڇلائي ڇڏيائين. ²⁰حوض شهر کان ٻاهر لتاڙيو ويو، ۽ حوض مان رت وهي نڪتو، جيڪو گھوڙي جي لغام جيترو مٿي، اٽڪل ۱۸۰ ميل تائين وهندو ويو.