ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 14

14 ¹ਮੈਂ ਲੇਲੇ, ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਸੀਯੋਨ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ 1,44,000 ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥਿਆਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ²ਮੈਂ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗਰਜ ਵਰਗੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਕੜਕ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਵਾਜ਼ ਮੈਂ ਸੁਣੀ ਉਹ ਰਬਾਬ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਬਾਬਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ। ³ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿੰਘਾਸਣ, ਚਾਰ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਗੀਤ ਗਾਇਆ; ਕੇਵਲ ਉਹ 1,44,000 ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਸਕੇ, ਜਿਹੜੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਛੁਡਾਏ ਗਏ ਸਨ। ⁴ਇਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਤੀਵੀਆਂ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕੁਆਰੇ ਹਨ। ਉਹ ਲੇਲੇ, ਯਿਸੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਤੇ ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੱਲਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁੱਲ ਲਏ ਗਏ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਲੇਲੇ ਲਈ ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ⁵ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਾ ਪਾਇਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ।

ਸਦੀਪਕ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

⁶ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੂਤ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ—ਹਰੇਕ ਕੌਮ, ਗੋਤ, ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਲੋਕ—ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਸਦੀਪਕ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਸੀ। ⁷ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ, “ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਡਰੋ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਘੜੀ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਚਸ਼ਮਿਆਂ ਦੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ।”

⁸ਦੂਜਾ ਦੂਤ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ: “ਢਹਿ ਪਈ, ਢਹਿ ਪਈ ਵੱਡੀ ਬਾਬੁਲ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਰਾਮਕਾਰੀ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਦੀ ਮੈ ਪਿਆਈ।”

⁹ਇੱਕ ਤੀਜਾ ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, “ਜੇ ਕੋਈ ਦਰਿੰਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਜਾਂ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਛਾਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ¹⁰ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਮੈ ਪੀਵੇਗਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਨਿਰੋਲ ਪਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੂਤਾਂ ਅਤੇ ਲੇਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਗੰਧਕ ਨਾਲ ਸਤਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ। ¹¹ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਜੁੱਗੋ-ਜੁੱਗ ਉੱਠਦਾ ਰਹੇਗਾ; ਜੋ ਦਰਿੰਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਛਾਪ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਰਾਤ ਕੋਈ ਅਰਾਮ ਨਹੀਂ।”

¹²ਸੰਤਾਂ ਦਾ ਧੀਰਜ ਇੱਥੇ ਹੈ: ਉਹ ਜੋ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਨਿਹਚਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

¹³ਮੈਂ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ: “ਲਿਖ: ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਮੁਰਦੇ ਜੋ ਹੁਣ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ।” ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਮਿਹਨਤਾਂ ਤੋਂ ਅਰਾਮ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।”

ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਇੱਕ

¹⁴ਮੈਂ ਨਜ਼ਰ ਕੀਤੀ: ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਬੱਦਲ, ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਇੱਕ—ਯਿਸੂ—ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮੁਕਟ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਿੱਖੀ ਦਾਤੀ ਸੀ। ¹⁵ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੂਤ ਹੈਕਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ: “ਆਪਣੀ ਦਾਤੀ ਚਲਾ ਅਤੇ ਵੱਢ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਢਣ ਦੀ ਘੜੀ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕ ਗਈ ਹੈ।” ¹⁶ਤਾਂ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਾਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲਾਈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਵੱਢੀ ਗਈ।

¹⁷ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੂਤ ਸੁਰਗ ਦੀ ਹੈਕਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਵੀ ਇੱਕ ਤਿੱਖੀ ਦਾਤੀ ਸੀ। ¹⁸ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੂਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਸੀ, ਜਗਵੇਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਤਿੱਖੀ ਦਾਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ: “ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਦਾਤੀ ਚਲਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਵੇਲ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗੂਰ ਪੱਕ ਗਏ ਹਨ।” ¹⁹ਦੂਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਾਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲਾਈ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਵੇਲ ਵੱਢੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹੌਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ²⁰ਉਹ ਹੌਦ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਲਿਤਾੜਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹੌਦ ਵਿੱਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਿਆ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੀ ਲਗਾਮ ਤੱਕ ਉੱਚਾ ਸੀ ਅਤੇ ਲਗਭਗ 180 ਮੀਲ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਿਆ।