Para Bangsa Padha Gumrudug Marang Gununge Rama kita

Para bangsa padha munggah menyang gununge Rama kita supaya diwulang, lan padha nempa pedhange dadi waluku, saben wong lungguh ing sangisore wit anggure dhewe tanpa wedi. Banjur pandeleng bali menyang jaman saiki: Sion lagi nandhang lara nglairake, lunga menyang Babil, lan ing kana diluwari, dudu diluputake saka lelakon iku.

Pasal 4.

Ing dina-dina pungkasan, gunung papan padalemane Rama kita bakal kadegake kanthi santosa minangka kang paling dhuwur ing antarane gunung-gunung, kajunjung ngungkuli punthuk-punthuk, lan para bangsa bakal padha gumrudug mrono. Akeh bangsa bakal padha teka lan calathu: “Ayo, kita padha munggah menyang gununge Rama kita, menyang padalemane Gusti Allahe Yakub, supaya Panjenengane paring piwulang marang kita bab margi-margine lan kita padha lumaku ing dalan-dalane.” Awit piwulang bakal metu saka Sion, lan pangandikane Rama kita saka Yerusalem. Panjenengane bakal ngadili akeh bangsa lan ngrampungake pasulayan tumrap bangsa-bangsa kang kuwat ing kadohan. Pedhang-pedhange bakal padha ditempa dadi kejen luku lan tumbak-tumbake dadi arit; bangsa ora bakal ngangkat pedhang nglawan bangsa liyane, lan ora bakal padha gladhen perang maneh. Saben wong bakal lungguh ngisor wit anggure dhewe lan ngisor wit anjire dhewe, lan ora ana wong siji-sijia kang gawe wedine, awit Rama kang nguwasani sakehing bala ing swarga piyambak wis ngandika. Awit sakehing bangsa padha lumaku atas jenenge allahe dhewe-dhewe, nanging kita bakal padha lumaku atas asmane Rama kita ing salawas-lawase.

Rama kita Nglumpukake Para Putrane kang Buyar

Ing dina iku, mangkono pangandikane Rama kita, Aku bakal nglumpukake wong kang lumpuh lan ngumpulake wong kang katundhung, yaiku wong-wong kang wis Dakgawe sangsara. Wong kang lumpuh bakal Dakdadekake turahan, lan wong kang katundhung menyang panggonan kang adoh Dakdadekake bangsa kang kuwat, lan Rama kita bakal ngratoni wong-wong mau ana ing gunung Sion, wiwit saiki nganti salawas-lawase.

Lan kowe, menarane pepanthan, punthuke putri Sion, marang kowe bakal tumeka — pangwasa kang dhisik bakal bali, kratone putri Yerusalem.

Saiki, yagene kowe njerit-njerit? Apa ora ana ratu ing antaramu? Apa juru-penimbangmu wis mati, nganti kowe katekan lara kaya wong wadon kang lagi nglarani? Kelojotana lan sambata, he putri Sion, kaya wong wadon kang nglarani, awit saiki kowe bakal metu saka kutha lan manggon ing ara-ara; kowe bakal menyang Babil. Ana ing kana kowe bakal kapitulungan; ana ing kana Rama kita bakal nebus kowe saka tangane para mungsuhmu.

Saiki akeh bangsa padha nglumpuk nglawan kowe, kandhane: “Cikben dheweke kajemberake, lan cikben mripat kita padha nyawang Sion kanthi bungah.” Nanging wong-wong mau padha ora ngreti panggalihe Rama kita; padha ora mangerteni rancangane, yaiku yen Panjenengane wis nglumpukake wong-wong mau kaya gedhengan menyang papan panutoning gandum. Tangia lan ngiriga, he putri Sion, awit sungumu bakal Dakdadekake wesi lan tracakmu Dakdadekake tembaga; kowe bakal ngremuk akeh bangsa, lan kowe bakal nyaosake pakolehe marang Rama kita, bandhane marang Gusti kang nguwasani salumahing bumi.