Bangsa-bangsa Ngagarunung ka Gunung Rama Urang

Bangsa-bangsa naek ka gunung Rama urang pikeun diajar, tuluy narempa pedangna jadi wuluku, unggal jalma diuk di handapeun tangkal anggurna sorangan bari teu sieun. Tuluy paningal balik deui ka kiwari: Sion keur nyeri ngajuru, kaluar ka Babul, sarta disalametkeun di ditu, lain dihindarkeun tina lalampahanana.

Pasal 4.

Dina jaman ahir, gunung tempat bumi Rama urang ngadeg bakal ditangtungkeun jadi anu pangluhurna ti sakabeh gunung, dijungjung luhur ngaliwatan pasir-pasir, sarta bangsa-bangsa bakal ngagarunung ka dinya. Loba bangsa bakal daratang bari ngaromong, “Hayu urang unggah ka gunung Rama urang, ka bumi Allahna Yakub, supaya urang diwuruk jalan-jalana-Na sarta urang bisa lumampah dina pang-pangna-Na.” Karana pangajaran bakal bijil ti Sion, sarta pangandika Rama urang ti Yerusalem. Mantenna bakal ngahukuman loba bangsa sarta mutuskeun pasualan bangsa-bangsa anu kuat di tempat nu jauh. Maranehna bakal nempaan pedangna jadi kujang wuluku sarta tumbakna jadi arit pamangkas; bangsa moal deui ngangkat pedang ngalawan bangsa, sarta maranehna moal deui diajar perang. Masing-masing bakal diuk handapeun tangkal anggurna sorangan jeung handapeun tangkal kondangna sorangan, sarta moal aya saurang ge anu bisa nyingsieunan maranehna, karana Rama, Panglima balad sawarga ku anjeun, parantos ngandika. Karana sakabeh bangsa lumampah dina jenengan allahna sorangan, tapi urang mah bakal lumampah dina jenengan Rama urang salalanggengna.

Rama Urang Ngumpulkeun Putra-Na nu Paburencay

Dina poe eta, dawuh Rama urang, Kami bakal ngumpulkeun nu lumpuh sarta ngahijikeun nu kabuang, nya eta jelema-jelema anu ku Kami disangsara. Kami bakal ngajadikeun nu lumpuh jadi sesa-sesa anu kari, sarta nu kabuang jauh jadi hiji bangsa anu kuat, sarta Rama urang bakal marentah ka maranehna di Gunung Sion ti ayeuna nepi ka salalanggengna.

Jeung maneh, menara domba, pasir putri Sion, ka maneh bakal datang eta—kakawasaan anu baheula bakal balik deui, Karajaan putri Yerusalem.

Ayeuna naha maneh ceurik tarik? Naha teu aya raja di maneh? Naha panasehat maneh geus tumpur, nepi ka maneh katarajang nyeri cara awewe nu rek ngajuru? Kokoceakan jeung ngagerung, eh putri Sion, cara awewe nu rek ngajuru, sabab ayeuna maneh bakal kaluar ti kota sarta cicing di tegalan lega; maneh bakal indit ka Babul. Di ditu maneh bakal disalametkeun; di ditu Rama urang bakal nebus maneh tina leungeun musuh-musuh maneh.

Ayeuna loba bangsa geus ngariung ngalawan maneh, bari ngaromong, “Keun sina jadi najis, sarta sina panon urang nyacampah ka Sion.” Tapi maranehna henteu nyaho kana pikiran Rama urang; maranehna henteu ngarti kana rarancang-Na, yen Mantenna geus ngumpulkeun maranehna cara gabah ka tempat panutuan. Geura hudang jeung geura nutu, eh putri Sion, sabab Kami bakal ngajadikeun tanduk maneh beusi sarta kuku maneh tambaga; maneh bakal ngaremukkeun loba bangsa, sarta maneh bakal nyanggakeun kauntunganana ka Rama urang, kakayaanana ka Panguasa sakuliah bumi.