چاپ شوی
کتاب

قومونه د زمونږ پلار غرۀ ته راروان دى

قومونه زموږ د پلار غره ته ختي ترڅو تعلیم ترلاسه کړي، او خپلې تورې په قلبو بدلوي، او هر څوک بې‌ویرې د خپل انګور تر بوټي لاندې ناست وي. بیا نظر بېرته اوسني حال ته راګرځي: صیون د زېږون په دردونو کې دی، بابل ته وځي، او هلته ژغورل کېږي، نه دا چې له دې سفر څخه وساتل شي.

څپرکی 4.

په وروستيو ورځو کښې به هغه غرۀ چې د زمونږ پلار کور پرې ولاړ دے، د ټولو غرونو نه اوچت او مضبوط شى، د غونډيو نه به پورته اوچت کړے شى، او قومونه به هغۀ ته راروان شى. ډېر قومونه به راشى او ووائى چې، ”راځئ، چې د زمونږ پلار غرۀ ته، د يعقوب د خُدائ پاک کور ته وخېژو، چې هغه مونږ ته خپلې لارې وښيى او مونږ د هغۀ په لارو وګرځو.“ ځکه چې تعليم به د صيون نه راووځى، او د زمونږ پلار کلام به د يروشلم نه. هغه به د ډېرو قومونو په مينځ کښې عدالت وکړى او د لرې پرتو زورورو قومونو جګړې به فېصله کړى. هغوئ به خپلې تورې د کروندې په اوزارو بدلې کړى او خپلې نېزې د کاتلو قېنچيو ته، يو قوم به بل قوم باندې توره پورته نۀ کړى، او نۀ به بيا د جنګ تربيت اخلى. هر سړے به د خپلې انګورو د ونې لاندې او د خپلې انځر د ونې لاندې کښېنى، او هيڅوک به هغوئ ونۀ وېروى، ځکه چې د آسمانى لښکرو پلار پخپله دا فرمائيلى دى. ځکه چې ټول قومونه د خپل خپل معبود په نامه ګرځى، خو مونږ به د زمونږ پلار په نامه تل تر تله ګرځو.

زمونږ پلار خپل خواره واره بچى راټولوى

په هغه ورځ، زمونږ پلار فرمائى، زۀ به ګوډان راټول کړم او شړل شوى به سره راجمع کړم، هغه کسان چې ما پرې تکليف راوستے دے. زۀ به ګوډان باقى پاتې قوم کړم، او هغه چې لرې شړل شوى وُو، زورور قوم به يې کړم، او زمونږ پلار به د صيون په غرۀ باندې په هغوئ حکومت وکړى، د اوس نه تر تله.

او اے تۀ د رمې برجه، د صيون د لور غونډۍ، تا ته به راشى — پخوانے اختيار به بيا راستون شى، د يروشلم د لور بادشاهى.

اوس ولې په لوړ اواز ژاړې؟ آيا ستا په مينځ کښې بادشاه نشته؟ آيا ستا مشير هلاک شوے دے، چې درد دې داسې ونيوے لکه د زېږون په درد کښې ښځه؟ اے د صيون لورې، وتاو شه او چغې کوه، لکه د زېږون په درد کښې ښځه، ځکه چې اوس به تۀ د ښار نه ووځې او په ميدان کښې به اوسېږې، تۀ به بابل ته لاړې شې. هلته به تۀ خلاصه کړے شې، هلته به زمونږ پلار تا خلاص کړى د ستا د دښمنانو د لاس نه.

اوس ډېر قومونه ستا پر ضد راجمع شوى دى، وائى چې، ”دا دې ناپاکه شى، او زمونږ سترګې دې په صيون باندې خوشحالې شى.“ خو هغوئ د زمونږ پلار په خيالونو نۀ پوهيږى، او د هغۀ منصوبه نۀ درک کوى، چې هغۀ دوئ د دانو د وهلو ځائ ته د بنډلونو په شان راجمع کړى دى. اے د صيون لورې، پاڅه او دانې ووهه، ځکه چې زۀ به ستا ښکر اوسپنه کړم او ستا سومونه به پيتل کړم، تۀ به ډېر قومونه ماتۀ کړې، او د هغوئ ګټه به د زمونږ پلار دپاره وقف کړې، د هغوئ مال د ټولې زمکې مالِک ته.