Padaleman kanggo Asmane Sang Rama

Hiram, ratu ing Tirus, kang tresna marang Dawud, ngirim kayu lan tukang-tukang kanggo padalemané asmané Rama kita; Suleman males ngirim gandum lan lenga, lan ratu loro mau padha gawé prajanjian. Kanggo nggali watu lan ngusung kabèh mau, Suleman ngerigaké wong Israèl atusan èwu kanthi giliran gantèn.

Pasal 5.

Prabu Hiram, ratu ing Tirus, krungu yen Suleman wis dijebadi dadi raja nggenteni bapakne, banjur ngutus para abdine marang Suleman; awit Prabu Hiram tansah nresnani Prabu Dawud. Suleman banjur ngirim pawarta marang Prabu Hiram, mangkene: Panjenengan pirsa, bilih Dawud, bapak kawula, boten saged yasa padaleman kagem asmanipun Rama kita, awit peperangan ngepang panjenenganipun saking pundi-pundi, ngantos Rama kita ngasoraken para mengsahipun wonten ing sangandhaping tlapakanipun. Nanging samangke Rama kawula sampun maringi katentreman dhateng kawula saking pundi-pundi; boten wonten mengsah, boten wonten bilai.

Pramila kawula gadhah sedya yasa padaleman kagem asmanipun Rama kawula, kadosdene ingkang sampun dipunprasetyakaken dening Rama kita dhateng Dawud, bapak kawula: “Anakmu, kang bakal Daklungguhake ing dhamparmu nggenteni kowe, iku kang bakal yasa padaleman kanggo asmaKu.”

Awit saking punika, mugi panjenengan dhawuh negoraken wit eres saking Libanon kagem kawula. Para abdi kawula badhe nyambut damel sesarengan kaliyan para abdi panjenengan; saha kawula badhe mbayar dhateng panjenengan pinten kemawon pituwas ingkang panjenengan tetepaken, awit panjenengan pirsa bilih ing antawis kawula boten wonten ingkang saged negor kajeng kados tiyang Sidon.

Bareng Prabu Hiram mireng tembunge Suleman, banjur bungah banget, sarta ngandika: “Mugi Sang Yehuwah pinujia ing dinten punika, ingkang sampun maringi putra wicaksana dhateng Dawud, kangge mrentah bangsa ingkang ageng punika.” Prabu Hiram banjur ngirim pawarta marang Suleman: “Kawula sampun mireng pangandika panjenengan; kawula badhe nindakaken sadaya ingkang panjenengan kajengaken bab kajeng eres lan kajeng cemara. Para abdi kawula badhe ngandhapaken kajeng saking Libanon dhateng seganten, lajeng kajeng wau badhe kawula lelenang dados rakit lumantar seganten dhateng panggenan ingkang panjenengan tetepaken; wonten ing ngriku badhe kawula udhari, satemah panjenengan saged mbekta. Dene panjenengan badhe nyekapi kabetahan kawula sarana nyawisaken tedha kangge brayat kawula.”

Mulane Prabu Hiram maringake marang Suleman sakehing kayu eres lan kayu cemara miturut kang dikarsakake, dene Suleman maringi Prabu Hiram watara 120.000 takeran gandum kanggo kabutuhan brayate, lan watara 120 takeran lenga saka pamerasan, taun saben taun. Rama kita paring kawicaksanan marang Suleman, kaya kang wis diprasetyakake. Ana tentrem-rukun ing antarane Prabu Hiram lan Suleman, sarta sakarone banjur gawe prajanjian.

Prabu Suleman banjur nglumpukake wong kanggo kerja rodi saka satanah Israel kabeh, lan cacahe wong kang dikerig ana 30.000. Para wong mau diutus menyang Libanon saben sasi gentenan, 10.000 wong: sesasi ana ing Libanon, rong sasi ana ing omah. Adoniram kang ngawasi para pekerja rodi mau. Suleman duwe 70.000 wong kang ngusung momotan lan 80.000 wong kang natah watu ana ing pagunungan, saliyane iku isih ana 3.300 punggawa pangarepe Suleman kang ngawasi pagawean mau lan ngereh para wong kang padha nindakake pagawean iku. Awit saka dhawuhe Sang Prabu, wong-wong mau padha natah watu gedhe-gedhe kang larang regane, kanggo masang pondhasine padaleman nganggo watu tatahan. Para tukange Suleman lan tukange Prabu Hiram, sarta para wong Gebal, padha natah sarta nyawisake kayu lan watu kanggo yasa padaleman mau.