Para Juru-gedhonge Wewadine Sang Rama

Wong-wong Korintus padha ngadili para rasulé kaya juragan sing mbijèni para pamain. Paulus kandha mung ana siji putusan sing wigati, yaiku pangalembanané Rama kita nalika Gusti rawuh manèh; dhèwèké nuduhaké kaluwèn, digebugi lan ora duwé omah, sarta ngélingaké yèn dhèwèké sing nglairaké wong-wong mau ing Injil, mula dhèwèké nulis minangka bapak.

Pasal 4.

Anggepen aku kabeh iki abdine Sang Kristus lan para juru-gedhonge wewadine Rama kita. Kejaba iku, kang dituntut saka para juru-gedhong yaiku supaya padha tinemu setya. Nanging tumrap aku iku prakara sepele, embuh kowe kang ngadili aku, utawa pangadilane manungsa. Malah aku dhewe ora ngadili awakku dhewe. Aku ora rumangsa duwe kaluputan apa-apa, nanging iku ora mbenerake aku. Kang ngadili aku iku Gusti kita Yesus. Mulane aja padha ngadili sadurunge mangsane, yaiku sadurunge Gusti kita Yesus rawuh. Panjenengane bakal mbabar apa kang sinimpen ing pepeteng lan mbukak sedyaning ati. Nalika iku saben wong bakal nampa pangalembana saka Rama kita.

Para sadulur, prakara iki daketrapake marang awakku dhewe lan Apolos marga saka kowe kabeh, supaya saka aku lan Apolos kowe padha sinau aja ngliwati apa kang wis katulis, lan aja padha gumunggung, ngunggulake kang siji ngasorake liyane. Awit sapa kang mbedakake kowe karo wong liya? Apa kang kokduweni kang ora koktampa? Yen kowe wis nampa, yagene kowe gumunggung kaya-kaya ora nampa?

Kowe wis padha kawaregan sakabehe kang kokkarepake! Kowe wis padha dadi sugih! Tanpa aku kabeh kowe wis padha wiwit ngerehake—saupama kowe pancen temenan ngerehake, supaya aku kabeh uga bisa melu ngerehake karo kowe! Awit panyanaku, Rama kita wis mitontonake aku para rasul iki minangka kang pungkasan dhewe, kaya wong-wong kang wis kapatrapan paukuman pati, awit aku kabeh wis dadi tontonan tumrap jagad, para malaekat, lan para manungsa. Aku kabeh iki wong bodho marga saka Sang Kristus, nanging kowe padha wicaksana ana ing Sang Kristus. Aku kabeh ringkih, kowe padha rosa. Kowe padha kajen, aku kabeh diremehake. Tekan saiki aku kabeh padha nandhang luwe, ngelak, sandhangan compang-camping, digebugi, lan ora duwe papan padunungan. Aku kabeh padha nyambut gawe abot nganggo tangan dhewe. Dipoyoki, aku padha mberkahi; dikuya-kuya, aku padha sabar nandhang. Difitnah, aku padha mangsuli kanthi alus. Aku kabeh wis dadi uwuhe jagad, telethonge wong kabeh, nganti saprene.

Anggonku nulis iki dudu arep gawe wirangmu, nanging arep ngelingake kowe kaya anak-anakku kang daktresnani. Sanadyan kowe duwe juru-panuntun atusan ewon cacahe ana ing Sang Kristus, nanging kowe ora duwe bapak akeh—aku kang dadi bapakmu ana ing Sang Kristus Yesus lumantar Injil. ^a Mulane aku njaluk kanthi banget marang kowe, padha nirua tindak-tandukku. Iya iku sababe aku ngutus Timoteus nemoni kowe, anakku kang daktresnani lan setya ana ing Gusti—dheweke bakal ngelingake kowe marang laku-lakuku ana ing Sang Kristus Yesus, kaya anggonku mulang ing ngendi-endi, ing saben pasamuwan. Ana sawetara wong kang padha gumunggung, kaya-kaya aku ora bakal teka nemoni kowe. Nanging aku bakal enggal teka nemoni kowe, manawa Gusti kita Yesus ngarsakake, sarta bakal nitipriksa, ora guneme wong-wong kang gumunggung iku, nanging kasektene. Awit Kratone Rama kita iku dudu prakara gunem, nanging prakara pangwasa. Kowe padha kepengin apa? Aku teka nggawa teken, apa nggawa katresnan kanthi sumanget kang alus?