Ginpahayag ang Daku nga Makihilawason

Ginpakita sang isa ka anghel kay Juan ang isa ka babayi nga nagasuksok sang purpura, hubog sa dugo sang mga saksi ni Jesus, nga nagasakay sa isa ka mapula nga sapat. Natingala si Juan; ginpaathag sang anghel ang mga ulo kag mga sungay. Sa katapusan ang sapat kag ang mga hari sini nagbalingan sa iya kag nagsunog sa iya, nga nagaalagad sa katuyoan sang aton Amay.

Kapitulo 17.

Nagkari ang isa sang pito ka anghel nga may pito ka yahong kag naghambal sa akon, “Kari, ipakita ko sa imo ang paghukom sa daku nga makihilawason nga nagapungko sa madamu nga katubigan. Nakighilawas sa iya ang mga hari sang duta, kag nahubog ang mga tawo sang duta sa alak sang iya pagpakighilawas.” Gindala niya ako sa Espiritu sa isa ka kamingawan, kag didto nakita ko ang isa ka babayi nga nagapungko sa isa ka mapula nga sapat nga puno sang mga ngalan nga nagapasipala sa Dios, nga may pito ka ulo kag napulo ka sungay. Nagasuksok ang babayi sing purpura kag mapula, ginpalamutian sing bulawan, mga malahalon nga bato, kag mga mutya, kag nagauyat sia sa iya kamot sing isa ka bulawan nga kopa nga puno sang mga kasuklam-suklam nga butang kag sang mga kahigkuan sang iya pagpakighilawas. Sa iya agtang may nasulat nga isa ka ngalan, isa ka misteryo: “Babilonia nga daku, iloy sang mga makihilawason kag sang mga kasuklam-suklam nga butang sang duta.”

Nakita ko ang babayi nga hubog sa dugo sang mga santos, sa dugo sang mga saksi ni Jesus. Sang nakita ko sia, natingala gid ako sing daku.

Nagpamangkot ang anghel, “Ngaa natingala ikaw? Isugid ko sa imo ang misteryo sang babayi kag sang sapat nga nagadala sa iya, ang may pito ka ulo kag napulo ka sungay. Ang sapat nga imo nakita yara kaniadto, wala na subong, kag malapit na magbangon gikan sa kadadalman kag makadto sa iya kalaglagan. Matingala ang mga nagapuyo sa duta, nga ang ila mga ngalan wala masulat sa libro sang kabuhi halin pa sa pagtukod sang kalibutan, kon makita nila ang sapat—kay yara ini kaniadto, wala na subong, kag magaabut.

Diri kinahanglan ang hunahuna nga may kaalam: ang pito ka ulo amo ang pito ka bukid nga ginapungkuan sang babayi, kag amo man sila ang pito ka hari. Lima ang napukan na, ang isa yara pa, ang isa wala pa mag-abut; kon mag-abut sia, kinahanglan magpabilin sia sa malip-ot nga tion. Ang sapat nga yara kaniadto kag wala na subong, amo mismo ang ikawalo, apang isa man sia sang pito, kag makadto sia sa kalaglagan. Ang napulo ka sungay nga imo nakita amo ang napulo ka hari nga wala pa makabaton sing ginharian, apang makabaton sila sing kagamhanan subong mga hari sa isa ka oras upod sa sapat. Isa lang ang ila hunahuna, kag itugyan nila ang ila gahum kag kagamhanan sa sapat.

Magapakig-away sila sa Kordero, kag pagadaugon sila sang Kordero, kay sia ang Ginoo sang mga ginoo kag Hari sang mga hari, kag ang mga kaupod niya amo ang mga gintawag, mga ginpili, kag mga matutom.” Nagsiling ang anghel sa akon, “Ang katubigan nga imo nakita, nga ginapungkuan sang makihilawason, amo ang mga katawohan, mga kadam-an, mga pungsod, kag mga hinambalan. Ang napulo ka sungay nga imo nakita, kag ang sapat, magadumot sa makihilawason. Pagabayaan nila sia nga mamingaw kag hublas, pagakaunon nila ang iya unod, kag pagasunugon nila sia sa kalayo. Kay ginbutang sang aton Amay sa ila mga tagipusuon nga tumanon ang iya katuyuan, nga mag-isa sila sa hunahuna, kag itugyan nila ang ila ginharian sa sapat, tubtob nga matuman ang mga pulong sang aton Amay. ^a Ang babayi nga imo nakita amo ang daku nga siudad nga nagahari sa mga hari sang duta.”