میکاه 6

6 ¹بشنوید آنچه پدر ما می‌گوید: برخیز و دعوی خود را در برابر کوه‌ها اقامه کن؛ بگذار تپه‌ها صدای تو را بشنوند.

²ای کوه‌ها، به دعوی پدر ما گوش دهید، و ای بنیادهای پایدار زمین؛ زیرا پدر ما با قوم خود دعوایی دارد، و با اسرائیل محاجّه خواهد کرد.

³ای فرزندانم، به شما چه کرده‌ام؟ چگونه شما را خسته کرده‌ام؟ مرا پاسخ دهید! ⁴زیرا من شما را از سرزمین مصر برآوردم و از خانهٔ بندگی رهایی‌تان دادم؛ و موسی و هارون و مریم را پیشاپیش شما فرستادم. ⁵ای فرزندانم، به یاد آورید که بالاق، پادشاه موآب، چه اندیشید، و بلعام، پسر بعور، چه پاسخی به او داد، از شِطّیم تا جِلجال، تا اعمال عادلانهٔ پدر خود را بدانید. ^a a v5 بالاق، بلعام را اجیر کرد تا اسرائیل را لعنت کند (اعداد ۲۲–۲۵)؛ سفر از شِطّیم تا جِلجال یادآور وفاداری پدر ما تا هنگام ورود به سرزمین موعود است (یوشع ۳–۴).

⁶چون به حضور پدر ما آیم، چه بیاورم؟ چگونه در برابر پدر ما در اعلیٰ سر فرود آورم؟ آیا با قربانی‌های سوختنی و گوساله‌های یک‌ساله نزد او آیم؟ ⁷آیا پدر ما از هزاران قوچ خشنود خواهد شد، یا از ده‌ها هزار نهر روغن؟ آیا نخست‌زادهٔ خود را برای عصیانم بدهم، و ثمرهٔ تن خویش را برای گناه جانم؟ ⁸او تو را از آنچه نیکوست آگاه ساخته است؛ و پدر ما از تو چه می‌طلبد، جز آنکه انصاف را به‌جا آوری، و مهربانی را دوست بداری، و با فروتنی با پدر خود گام برداری؟ ^b b v8 جایی که ترجمه‌های کهن‌تر می‌خوانند «با فروتنی با خدای خود گام بردار»، FHB نزدیکی‌ای را که این کلمه در بر دارد می‌شنود: پدر ما فرزندانش را دعوت می‌کند که در جوار او گام بردارند، نه آنکه صرفاً از خدایی دوردست اطاعت کنند.

تأدیب پدر فرود می‌آید

⁹آواز پدر ما شهر را ندا می‌دهد—و خردمندی راستین آن است که از نام تو بترسند—«بشنو، ای طایفه، و ای آن که آن را برگماشت! ¹⁰آیا هنوز گنج‌های شرارت در خانهٔ شریران هست، و آن پیمانهٔ ناقصِ ملعون؟ ¹¹آیا کسی را که ترازوی نادرست دارد، و کیسه‌ای از سنگ‌های فریبنده، بی‌گناه اعلام کنم؟ ¹²توانگرانت آکنده از خشونت‌اند، ساکنانت دروغ می‌گویند، و زبانشان پر از فریب است. ¹³پس من خود آغاز به زدن تو کرده‌ام، و به‌سبب گناهانت تو را ویران می‌سازم. ¹⁴خواهی خورد، اما سیر نخواهی شد، و گرسنگی در درونت خواهد ماند؛ ذخیره خواهی کرد، اما نگاه نخواهی داشت، و آنچه را نگاه داری، به شمشیر خواهم سپرد. ¹⁵خواهی کاشت، اما درو نخواهی کرد؛ زیتون خواهی فشرد، اما روغنی برای استعمال نخواهی داشت، و انگور خواهی فشرد، اما شراب را نخواهی نوشید. ¹⁶زیرا فرایض عُمری و همهٔ اعمال خاندان اَخاب را نگاه داشته‌ای، و در راه‌های ایشان گام برداشته‌ای؛ پس تو را به ویرانی، و ساکنانت را به تمسخر مبدل خواهم ساخت، و اهانتِ فرزندانم را بر خود خواهی کشید.» ^c c v16 عُمری و اَخاب دو تن از بدنام‌ترین پادشاهان شریر اسرائیل بودند، مشهور به آنکه قوم را به بت‌پرستی عمیق کشاندند (اول پادشاهان ۱۶–۲۱).