میکاه 7

7 ¹وای بر من که چه بینوایم! همچون کسی هستم که میوهٔ تابستانی را گرد می‌آورد، مانند آن‌که پس از برداشت محصول، تاکستان را خوشه‌چینی می‌کند: خوشه‌ای برای خوردن نیست، و انجیر نوبَری که مشتاق آنم، یافت نمی‌شود.

²وفاداران از این سرزمین ناپدید شده‌اند، و در میان مردمان کسی درستکار نیست؛ همه در کمین خون‌ریزی‌اند، و هر یک با دامی در پی شکار برادر خویش است. ³دستانشان در بدی چیره‌دست است: مقام رشوه می‌طلبد، داور اجرتِ نامشروع می‌پذیرد، و زورمندان آنچه را می‌خواهند دیکته می‌کنند—و چنین است که همه با هم دسیسه می‌چینند. ⁴بهترینشان همچون خاربُنی است، و درستکارترینشان بدتر از پرچینی از خار. آن روزی که دیده‌بانانت از آن هشدار دادند، روز مکافات تو، فرا رسیده است؛ اکنون آشفتگیِ ایشان نزدیک است. ⁵به همسایه اعتماد مکن؛ به دوست صمیمی دل مبند؛ حتی از آن‌که در آغوش تو می‌آرمد، سخنت را نگاه دار. ⁶زیرا پسر با پدر خویش به خواری رفتار می‌کند، دختر بر مادرش برمی‌خیزد، و عروس بر مادرشوهرش؛ و دشمنانِ آدمی، اهل خانهٔ خود اویند. ^a a v6 عیسی این آیه را نقل کرد آنگاه که هشدار داد پیروی از او حتی خانواده‌ها را نیز جدا خواهد کرد (متی ۱۰:‏۳۵-‏۳۶).

⁷اما من، در انتظار پدر ما دیده خواهم دوخت؛ چشم‌به‌راه پدری خواهم بود که نجاتم می‌دهد؛ پدرم مرا خواهد شنید. ⁸ای دشمنِ من، بر من شادی مکن! هرچند افتاده‌ام، برخواهم خاست؛ و هرچند در تاریکی نشسته‌ام، پدر ما نور من خواهد بود.

⁹خشم پدر ما را تحمل خواهم کرد، زیرا به او گناه ورزیده‌ام، تا آنگاه که دعوای مرا به دست گیرد و دادِ مرا بستاند. او مرا به سوی نور بیرون خواهد آورد، و من عدالتِ او را خواهم دید. ¹⁰آنگاه دشمنم آن را خواهد دید و شرمساری او را فرا خواهد گرفت، همان که به من می‌گفت: «خداوند، خدای تو کجاست؟» چشمانم بر او خواهد نگریست؛ اکنون او همچون گِلِ کوچه‌ها لگدمال خواهد شد.

¹¹روزِ بازسازیِ دیوارهایت فرا خواهد رسید، روزی که مرزهایت دور و پهناور گسترده خواهد شد. ¹²در آن روز، از آشور و شهرهای مصر نزد تو خواهند آمد، از مصر تا آن رود، از دریا تا دریا و از کوه تا کوه. ^b b v12 «آن رود» به فُرات اشاره دارد، رود بزرگِ بین‌النهرینِ باستان. ¹³اما زمین به سبب ساکنانش ویران خواهد شد، همچون ثمرهٔ اعمالشان.

شفقت پدر ما تا ابد پایدار است

¹⁴قوم خود را با عصای خویش شبانی کن، آن گلهٔ میراث خود را، که تنها در جنگلی در میان چراگاهی حاصلخیز به سر می‌برند. بگذار همچون روزگاران کهن در باشان و جِلعاد بچرند.

¹⁵همچون روزهایی که از سرزمین مصر بیرون آمدی، شگفتی‌ها به ایشان نشان خواهم داد.

¹⁶قوم‌ها خواهند دید و از همهٔ قدرت خویش شرمنده خواهند شد؛ دست‌ها را بر دهان خواهند نهاد، و گوش‌هایشان کر خواهد شد. ¹⁷همچون مار خاک را خواهند لیسید، مانند جنبندگانی که بر زمین می‌خزند. لرزان از دژهای خویش بیرون خواهند آمد؛ با هراس به سوی پدر ما روی خواهند آورد، و از تو خواهند ترسید.

¹⁸کیست همچون پدر ما، که گناه را می‌آمرزد و از سرکشیِ بازماندگانِ میراث خود درمی‌گذرد؟ او خشم خود را تا ابد نگاه نمی‌دارد، زیرا دلش از محبتِ عهد شادمان است. ^c c v18 نام میکاه به معنای «کیست همچون خداوند؟» است — و این نبی کتاب خود را با پاسخ‌دادن به معنای نامش به پایان می‌رساند: هیچ‌کس همچون پدر ما نمی‌آمرزد. ¹⁹او بار دیگر بر ما شفقت خواهد ورزید؛ خطایای ما را زیر پا خواهد نهاد. تو همهٔ گناهان ما را به ژرفای دریا خواهی افکند. ²⁰تو به یعقوب وفادار خواهی بود و به ابراهیم محبتِ عهد نشان خواهی داد، چنان‌که در روزگاران کهن برای پدرانِ ما سوگند خوردی.