Nagri nu Ruksak, Euweuh nu Satia

Mika nyebutkeun yen jalma-jalma satia geus laleungit, nepi ka anggota kulawarga sorangan ge teu bisa dipercaya. Ti dinya anjeunna henteu ngabela diri sangkan bisa kaluar, tapi ngantosan. Sanajan sim kuring geus labuh, sim kuring bakal hudang deui. Kitab ieu ditutup ku pananya saha anu sarua jeung Rama urang, anu ngalungkeun dosa-dosa ka jero laut.

Pasal 7.

Kacida sangsarana abdi! Abdi ibarat jalma anu ngumpulkeun buah usum panas, lir jalma anu ngala sesa di kebon anggur sabada panen: euweuh sagagang anggur nu bisa didahar, euweuh buah kondang mimiti anu didamba ku abdi.

Jalma anu satia geus leungit ti ieu nagri, sarta euweuh saurang oge anu jujur di antara rahayat; kabeh ngadodoho rek ngocorkeun getih, masing-masing moro dulurna ku jaring. Leungeunna palinter migawe kajahatan: para pajabat marenta sogok, hakim narima suap, sarta jalma nu kawasa maksakeun kahayangna—nya kitu maranehna kabeh sakait babarengan. Nu panghadena di antara maranehna lir cucuk, nu pangjujurna leuwih goreng batan pager cucuk. Poe anu geus diingetkeun ku para panjaga maneh, poe perhitungan keur maneh, geus datang; ayeuna kabingungan maranehna geus deukeut. Ulah percaya ka tatangga; ulah ngandel ka sobat dalit; jaga omongan maneh najan ka jelema anu ngedeng dina rangkulan maneh. Sabab anak lalaki teh ngahina ka bapana, anak awewe ngalawan ka indungna, minantu awewe ngalawan ka mitohana; musuh hiji jelema teh nya eta anggota kulawargana sorangan. ^a

Tapi ari abdi mah, rek ngarep-ngarep ka Rama urang; abdi rek nganti-nganti ka Rama anu nyalametkeun abdi; Rama bakal ngadangu ka abdi. Ulah atoh ningali kaayaan abdi, eh musuh! Sanajan abdi geus labuh, abdi bakal cengkat deui; sanajan abdi diuk di nu poek, Rama urang bakal jadi caang pikeun abdi.

Abdi rek nanggung bebendu Rama urang, karana abdi geus midosa ka Mantenna, nepi ka Mantenna ngabela perkara abdi sarta maparin kaadilan ka abdi. Mantenna bakal ngaluarkeun abdi kana caang, sarta abdi bakal ningali pangbela-Na. Geus kitu musuh abdi bakal nyaksian eta, tuluy pinuh ku kaera, nya eta manehna anu ngomong ka abdi, “Mana PANGERAN, Allah maneh teh?” Panon abdi bakal nenjo ka manehna; ayeuna manehna bakal kaidek lir leutak di jalan.

Bakal datang poe pikeun ngadegkeun deui tembok-tembok maneh, poe nalika wates-wates maneh bakal dijembaran nepi ka jauh pisan. Dina poe eta jalma-jalma bakal daratang ka maneh ti Asur jeung ti kota-kota Mesir, ti Mesir nepi ka Walungan, ti laut ka laut jeung ti gunung ka gunung. ^b Tapi bumi bakal jadi suwung karana jalma-jalma anu ngancik di dinya, minangka buah tina kalakuan maranehna.

Kawelas Rama Urang Langgeng Salalanggengna

Mugi Gusti ngangon umat Gusti ku teteken Gusti, nya eta domba-domba warisan Gusti, anu hirup nyorangan di leuweung di tengah-tengah pangangonan anu subur. Mugi maranehna diangon di Basan jeung di Gilad saperti jaman baheula.

Cara dina jaman waktu maraneh kalaluar ti tanah Mesir, Kami bakal nembongkeun kaajaiban-kaajaiban ka maranehna.

Bangsa-bangsa bakal nyaksian tuluy ngarasa era kana sagala kakuatanana; maranehna bakal nutupan sungutna ku leungeun, sarta ceulina bakal torek. Maranehna bakal ngejilat lebu lir oray, lir sato-sato anu ngarayap di taneuh. Maranehna bakal kalaluar bari ngadegdeg ti kuta-kuta bentengna; maranehna bakal baralik ka Rama urang bari sieun, sarta maranehna bakal gimir ka Gusti.

Saha anu saperti Rama urang, anu ngahampura dosa sarta teu malire kana pamberontakan sesa-sesa warisan-Na? Mantenna henteu neundeun bebendu-Na salalanggengna, karana manah-Na resep kana asih perjangjian. ^c Mantenna bakal mikawelas deui ka urang; Mantenna bakal ngaidek kajahatan urang ku suku-Na. Gusti bakal ngalungkeun sagala dosa urang ka jero dasar laut. Gusti bakal satia ka Yakub sarta nembongkeun asih perjangjian ka Ibrahim, saperti anu geus disumpahkeun ku Gusti ka karuhun urang jaman baheula.