دوم تیموتائوس 1

1 ¹پولس، رسول مسیح عیسی به خواست پدر ما، بر پایهٔ وعدهٔ حیاتی که در مسیح عیسی است، ²به تیموتائوس، فرزند محبوبم: فیض و رحمت و آرامش از جانب پدر ما و خداوند ما مسیح عیسی بر تو باد.

شعله‌ای را که پدر ما به تو بخشید، برافروز

³پدر ما را شکر می‌کنم، همان که با وجدانی پاک، چنان‌که نیاکانم می‌کردند، او را خدمت می‌کنم، و پیوسته در دعاهایم، شب و روز، تو را به یاد می‌آورم. ⁴با به یاد آوردن اشک‌هایت، مشتاق دیدارت هستم تا از شادی لبریز شوم. ⁵ایمان بی‌ریای تو را به یاد می‌آورم، که نخست در مادربزرگت لوئیس و مادرت یونیکی زنده بود، و اکنون یقین دارم که در تو نیز هست.

⁶پس به یادت می‌آورم که آن عطای پدر ما را که با نهادن دست‌هایم بر تو در توست، همچون شعله‌ای برافروزی. ⁷زیرا پدر ما به ما روح ترس نداده، بلکه روح قوّت و محبت و خویشتن‌داری را بخشیده است. ⁸پس از شهادتِ خداوند ما شرمگین مباش، و نه از من که زندانی او هستم، بلکه به نیروی پدر ما در رنج کشیدن برای انجیل سهیم شو. ⁹او ما را نجات داد و به دعوتی مقدس فراخواند، نه بر پایهٔ اعمال ما، بلکه بر اساس قصد و فیض خود، که پیش از آغاز زمان در مسیح عیسی به ما عطا شد، ¹⁰و اکنون از راه ظهور نجات‌دهندهٔ ما مسیح عیسی آشکار گشته است، همان که مرگ را نابود ساخت و حیات و بی‌مرگی را به‌واسطهٔ انجیل روشن گردانید. ¹¹و برای همین انجیل بود که من به عنوان واعظ و رسول و معلّم منصوب شدم. ¹²به همین سبب است که چنین رنج می‌کشم. اما شرمگین نیستم، زیرا می‌دانم به که ایمان آورده‌ام و یقین دارم که او قادر است آنچه را به من سپرده شده، تا روز بازگشتش حفظ کند.

¹³الگوی سخنان صحیحی را که از من شنیدی، با ایمان و محبتی که در مسیح عیسی است، نگاه دار. ¹⁴آن ودیعهٔ نیکو را که به تو سپرده شده، به‌واسطهٔ روح‌القدس که در ما ساکن است، حفظ کن.

¹⁵این را می‌دانی که همهٔ کسانی که در ولایت آسیا بودند از من روی گرداندند، از جمله فیجِلوس و هِرموجِنِس. ¹⁶خداوند ما عیسی به خاندان اونیسیفوروس رحمت عطا کند، زیرا او بارها مرا آسودگی بخشید و از زنجیرهایم شرمگین نشد. ¹⁷برعکس، چون به روم رسید، با اشتیاق در جستجوی من برآمد تا آنکه مرا یافت. ¹⁸خداوند ما عیسی عطا کند که او در آن روز از خداوند رحمت یابد. تو خود نیک می‌دانی که او در اِفِسُس چه اندازه خدمت کرد.