Προς Φιλιππησίους 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹Αν λοιπόν υπάρχει κάποια ενθάρρυνση στον Χριστό, κάποια παρηγοριά από την αγάπη, κάποια βαθιά κοινωνία στο Άγιο Πνεύμα, κάποια τρυφερότητα και ευσπλαχνία, ²ολοκληρώστε τη χαρά μου: να σκέφτεστε το ίδιο, να αγαπάτε το ίδιο, να είστε ενωμένοι στο πνεύμα, ένα στον σκοπό. ³Μην κάνετε τίποτε από εγωιστική φιλοδοξία ή κενή ματαιοδοξία, αλλά με ταπεινοφροσύνη να θεωρείτε τους άλλους ανώτερους από τον εαυτό σας. ⁴Ο καθένας σας να φροντίζει όχι μόνο για τα δικά του συμφέροντα, αλλά και για των άλλων.

⁵Να έχετε μεταξύ σας αυτό το φρόνημα, που είναι δικό σας στον Ιησού Χριστό, ⁶ο οποίος, ενώ υπήρχε με τη μορφή του Πατέρα μας, δεν θεώρησε την ισότητα με τον Πατέρα μας κάτι που έπρεπε να αρπάξει, ⁷αλλά άδειασε τον εαυτό του παίρνοντας τη μορφή δούλου και γεννημένος με ανθρώπινη ομοιότητα. ⁸Και εμφανιζόμενος ως άνθρωπος, ταπείνωσε τον εαυτό του γινόμενος υπάκουος μέχρι θανάτου — ακόμη και θανάτου πάνω σε σταυρό. ⁹Γι’ αυτό ο Πατέρας μας τον ανύψωσε στην ύψιστη θέση και του έδωσε το όνομα που είναι πάνω από κάθε όνομα, ¹⁰ώστε στο όνομα του Ιησού να γονατίσει κάθε γόνατο, στον ουρανό και στη γη και κάτω από τη γη, ¹¹και κάθε γλώσσα να ομολογήσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, προς δόξα του Πατέρα μας.

Παιδιά του Πατέρα, λαμπερά αστέρια

¹²Γι’ αυτό, αγαπητοί μου, όπως πάντοτε υπακούατε — όχι μόνο όταν ήμουν παρών, αλλά τώρα πολύ περισσότερο που είμαι απών — συνεχίστε να εργάζεστε για τη σωτηρία σας με φόβο και τρόμο, ¹³γιατί ο Πατέρας μας ενεργεί μέσα σας, δίνοντάς σας και τη θέληση και το έργο για τον καλό του σκοπό.

¹⁴Να κάνετε τα πάντα χωρίς γκρίνια ή φιλονικίες, ¹⁵ώστε να είστε άμεμπτοι και αγνοί, αψεγάδιαστα παιδιά του Πατέρα μας μέσα σε μια διεστραμμένη και διεφθαρμένη γενιά — λάμποντας ανάμεσά τους σαν αστέρια μέσα στον κόσμο, ¹⁶κρατώντας σταθερά τον λόγο της ζωής, ώστε να μπορώ να καυχηθώ την ημέρα του Χριστού ότι δεν έτρεξα ούτε κοπίασα μάταια. ¹⁷Αλλά και αν ακόμη χύνομαι σαν σπονδή πάνω στη θυσία και τη λειτουργία της πίστης σας, χαίρομαι και αγάλλομαι μαζί με όλους σας. ^a a v17 Η σπονδή ήταν κρασί που χυνόταν στο θυσιαστήριο κατά τη λατρεία· ο Παύλος απεικονίζει τη ζωή του να χύνεται πάνω στην πίστη τους. ¹⁸Έτσι και εσείς να χαίρεστε και να αγάλλεστε μαζί μου.

Ο Τιμόθεος και ο Επαφρόδιτος

¹⁹Ελπίζω, στον Κύριο Ιησού, να σας στείλω σύντομα τον Τιμόθεο, ώστε κι εγώ να ενθαρρυνθώ μαθαίνοντας πώς είστε. ²⁰Δεν έχω κανέναν άλλον σαν αυτόν, που να ενδιαφέρεται ειλικρινά για το καλό σας. ²¹Γιατί όλοι φροντίζουν για τα δικά τους συμφέροντα, όχι για εκείνα του Ιησού Χριστού. ²²Ξέρετε τη δοκιμασμένη αξία του Τιμόθεου — σαν γιος με τον πατέρα του, υπηρέτησε μαζί μου στο έργο του ευαγγελίου. ²³Ελπίζω λοιπόν να τον στείλω μόλις δω πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα με μένα, ²⁴και είμαι πεπεισμένος στον Κύριο ότι κι εγώ ο ίδιος θα έρθω σύντομα.

²⁵Θεώρησα αναγκαίο να σας στείλω πίσω τον Επαφρόδιτο — τον αδελφό μου, συνεργάτη και συστρατιώτη, τον δικό σας απεσταλμένο και υπηρέτη για τις ανάγκες μου. ²⁶Σας νοσταλγούσε όλους και ανησυχεί που ακούσατε ότι ήταν άρρωστος. ²⁷Πράγματι ήταν άρρωστος και παραλίγο να πεθάνει. Αλλά ο Πατέρας μας τον ελέησε — όχι μόνο αυτόν αλλά και εμένα, για να μη με βρει λύπη πάνω σε λύπη. ²⁸Γι’ αυτό βιάζομαι ακόμη περισσότερο να τον στείλω, ώστε βλέποντάς τον ξανά να χαρείτε και εγώ να ανησυχώ λιγότερο. ²⁹Δεχτείτε τον στον Κύριο με κάθε χαρά και να τιμάτε ανθρώπους σαν αυτόν, ³⁰επειδή πλησίασε τον θάνατο για το έργο του Χριστού, διακινδυνεύοντας τη ζωή του για να αναπληρώσει τη βοήθεια που δεν μπορούσατε εσείς να μου προσφέρετε.