Hiji Tempat pikeun Tepang jeung Rama Maraneh

Tempat-tempat suci di luhur pasir anu paburencay kudu diruksak, sarta kurban dikumpulkeun di hiji tempat anu dipilih ku Rama urang pikeun jenengan-Na. Alesanana lain pikeun hirup saderhana tapi pikeun kabungah: di dinya kulawarga-kulawarga dahar babarengan sarta suka bungah, kaasup urang Lewi anu teu boga tanah. Unggal jalma migawe naon anu bener ceuk pikiranana sorangan, eureun di dieu.

Pasal 12.

Ieu pikukuh jeung katangtuan anu kudu diestokeun kalawan gemet ku maraneh di tanah anu geus dipaparinkeun ku Rama urang, Allah karuhun maraneh, pikeun jadi milik maraneh, salila maraneh hirup di bumi. Ancurkeun nepi ka beak sakabeh tempat anu dipake ku bangsa-bangsa anu diusir ku maraneh pikeun ngabakti ka allah-allahna—di gunung-gunung nu luhur, di pasir-pasir, jeung di handapeun unggal tangkal nu hejo. Runtuhkeun altar-altarna, remukkeun tugu-tugu suci maranehna, duruk tihang-tihang Asyera maranehna; teukteuk arca-arca allah-allahna, sarta leungitkeun ngaranna ti tempat eta. ^a Maraneh ulah ngabakti ka Rama maraneh ku cara nu kitu. Sabalikna, paluruh tempat anu bakal dipilih ku Rama maraneh ti sakabeh kaom maraneh pikeun neundeun jenengan-Na sarta ngadamel padumukan-Na; ka dinya maraneh kudu datang. Ka dinya bawa kurban beuleuman jeung kurban-kurban maraneh, perpuluhan maraneh jeung pangbakti tina leungeun maraneh, kurban nadar jeung kurban sukarela maraneh, katut anak cikal tina sapi jeung domba maraneh. Di dinya, di payuneun Rama maraneh, maraneh jeung saeusi imah maraneh bakal dahar sarta suka bungah dina sagala gawe maraneh, sabab Rama maraneh geus ngaberkahan maraneh. Ulah migawe cara urang di dieu ayeuna, anu unggal jalma migawe naon bae nu dianggap bener ku dirina sorangan. Sabab maraneh acan nepi ka tempat reureuh jeung warisan anu dipaparinkeun ku Rama maraneh ka maraneh. Tapi engke mun maraneh geus meuntas Walungan Yordan sarta matuh di tanah anu dipaparinkeun ku Rama maraneh pikeun jadi warisan maraneh, sarta Mantenna maparin reureuh ti sakabeh musuh maraneh di sakuriling, nepi ka maraneh bisa hirup kalawan aman, ka dinya, nya eta tempat anu dipilih ku Rama maraneh pikeun neundeun jenengan-Na, bawa sagala anu diparentahkeun ku kami ka maraneh: kurban beuleuman jeung kurban-kurban maraneh, perpuluhan maraneh jeung pangbakti tina leungeun maraneh, katut sakabeh kurban nadar nu pangalusna anu geus dinadarkeun ku maraneh ka Rama maraneh. Sing suka bungah di payuneun Rama maraneh—maraneh, anak lalaki jeung anak awewe maraneh, gandek lalaki jeung gandek awewe maraneh, katut urang Lewi anu aya di kota-kota maraneh, sabab manehna henteu boga bagian atawa warisan bareng jeung maraneh. Masing ati-ati, ulah nyanggakeun kurban beuleuman maraneh di sambarang tempat anu katenjo ku maraneh, ngan di tempat anu dipilih ku Rama maraneh, di salah sahiji kaom maraneh; di dinya kudu nyanggakeun kurban beuleuman maraneh, sarta di dinya pigawe sagala anu diparentahkeun ku kami.

Tapi maraneh meunang meuncit jeung dahar daging di sakabeh kota maraneh, naon bae anu dipikahayang, luyu jeung berkah anu geus dipaparinkeun ku Rama maraneh. Jalma nu najis jeung nu beresih sarua bisa ngadaharna, saperti daging kijang jeung uncal. Ngan bae getihna ulah didahar; piceun kana taneuh kawas cai. Maraneh teu meunang ngadahar di kota-kota maraneh perpuluhan tina gandum, anggur anyar, atawa minyak maraneh, kitu deui anak cikal tina sapi atawa domba maraneh, atawa kurban nadar maraneh, kurban sukarela maraneh, atawa pangbakti tina leungeun maraneh. Sabalikna, daharna kudu di payuneun Rama maraneh di tempat anu dipilih ku Mantenna—maraneh, anak lalaki jeung anak awewe maraneh, gandek lalaki jeung gandek awewe maraneh, katut urang Lewi anu aya di kota-kota maraneh; sarta sing suka bungah di payuneun Mantenna dina sagala usaha maraneh. Masing ati-ati, ulah ngantunkeun urang Lewi salila maraneh hirup di tanah maraneh.

Mun Rama maraneh geus ngalegaan wewengkon maraneh sakumaha anu geus dijangjikeun ka maraneh, tuluy maraneh ngomong, “Kaula rek dahar daging,” lantaran hayang pisan kana daging, maraneh meunang dahar daging sakahayang. Lamun tempat anu bakal dipilih ku Rama maraneh pikeun neundeun jenengan-Na teh jauh teuing ti maraneh, maraneh meunang meuncit sapi jeung domba anu geus dipaparinkeun ku Rama maraneh, sakumaha anu geus diparentahkeun ku kami ka maraneh, tuluy dahar di kota-kota maraneh sakahayang. Sakumaha jalma ngadahar kijang jeung uncal, nya kitu keneh maraneh meunang ngadaharna; nu najis jeung nu beresih sarua bisa ngadaharna. Ngan masing teteg ulah ngadahar getih, sabab getih teh nyawa; ulah ngadahar nyawa bareng jeung daging. Getih teh ulah didahar; kudu dipiceun kana taneuh kawas cai. Ulah didahar, supaya maraneh jeung anak incu maraneh saterusna salamet, lamun maraneh migawe naon anu bener dina paningal Rama maraneh. Tapi barang-barang suci maraneh jeung kurban nadar maraneh kudu dibawa ka tempat anu bakal dipilih ku Rama maraneh. Sanggakeun kurban beuleuman maraneh—daging jeung getihna—dina altar Rama maraneh. Getih kurban-kurban maraneh piceun kana sisi altar Rama maraneh, ari dagingna meunang didahar. Estokeun kalawan gemet sakabeh dawuhan ieu anu diparentahkeun ku kami ka maraneh, supaya maraneh jeung anak incu maraneh saterusna salamet salalanggengna, lamun maraneh migawe naon anu hade jeung bener dina paningal Rama maraneh.

Mun Rama maraneh geus numpes bangsa-bangsa anu rek diusir ku maraneh ti hareupeun maraneh, sarta maraneh geus ngusir maranehna tuluy matuh di tanahna, masing ati-ati, ulah nepi ka kajiret nurutan adat kabiasaanana sanggeus maranehna ditumpes ti hareupeun maraneh, jeung ulah nanyakeun hal allah-allahna, “Kumaha carana bangsa-bangsa ieu ngabakti ka allah-allahna? Kaula rek nurutan.” Ulah ngabakti ka Rama maraneh ku cara nu kitu, sabab maranehna geus migawe keur allah-allahna sagala rupa pagawean nu pikagirukeun anu dipikaijid ku Rama maraneh—malah ngaduruk anak-anakna lalaki jeung awewe dina seuneu keur allah-allahna. Masing ati-ati pikeun migawe sagala anu diparentahkeun ku kami ka maraneh; ulah ditambah-tambah, ulah dikurang-kurang.